Ανδρέας Λόλης

Είναι Τετάρτη και αποφάσισα να πάω να πληρώσω κάποιους λογαριασμούς μου, συγκεκριμένα το ρεύμα και την Εφορία. Τρέχω για να προλάβω μέσα στην κίνηση της Αθήνας. Μετά από πολλά, βρίσκομαι σε ένα παλιό κατάστημα της ΔΕΗ και αντιλαμβάνομαι ότι η ουρά είναι πολύ μεγάλη, λέω να περιμένω μέχρι να δω πού θα πάει αυτό.

Οπως καθόμουνα ακουμπισμένος στον τοίχο, κάποια στάλα από χρώμα πέφτει πάνω μου. Κοιτάω πάνω, τι να δω, κάποιοι εργάτες βάφανε τον τοίχο που ακουμπούσα. Τους ρωτάω «Γιατί το κάνετε αυτό; Είναι πολύ ωραίο έτσι όπως είναι. Το χαλάτε»

«Ρε, άντε φύγε από εδώ που θα μας πεις εσύ ότι είναι ωραίο έτσι» μου είπαν.

«Ρε παιδιά, ρώτησα και τον Διονύση, που είναι ειδικός σε αυτό». Με σκυλοβρίσανε γιατί τους τράβηξα τη σκαλωσιά για να τους αποτρέψω.

«Θα μπορούσε να είναι έργο» είπα. «Ρε, φύγε από δω με τις σαπίλες σου» – και με πήραν στο κυνήγι. Εφυγα από εκεί τρέχοντας και πάω προς την έκθεσή μου. Παρκάρω τη μηχανή, μπαίνω μέσα στον χώρο και όλοι αυτοί που με κυνηγούσαν κοντοστέκονται για μία στιγμή και μετά αρχίζουν ξανά να με κυνηγούν λέγοντάς μου «ψέματα, ψέματα» και «αυτό που κάνεις είναι ψέμα».

«Παιδιά», τους λέω, «δεν είναι αυτό που νομίζετε».

Χαλαρώνω, παίρνω κάποιες ανάσες και προσπαθώ να σκαλίσω. Πιάνω το σφυρί, δεν μπορώ να το σηκώσω. Πιάνω το καλέμι και μου φεύγει από το χέρι. Καταλαβαίνω ότι έχω πια εξαντληθεί, δεν έχω δυνάμεις και πρέπει να κοιμηθώ. Εκείνη τη στιγμή ο αντιδήμαρχος με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει ότι το απόγευμα πρέπει να είμαι στην έκθεση γιατί κάποιοι δικηγόροι θα έρθουν να δουν αυτά που κάνω. Του λέω: «Τι σχέση έχω εγώ με αυτούς. Αυτοί βλέπουν νόμους, εγώ τους αναιρώ. Αυτοί μού λένε για το μαύρο, εγώ τούς λέω για το άσπρο. Πώς να συνεννοηθώ μαζί τους;». Εν τω μεταξύ η μηχανή χαλάει. Σκάει το μπροστινό λάστιχο και με αφήνει έξω από το Δαφνί. Την παρκάρω εκεί στον δρόμο όπως είναι, και μπαίνω μέσα. Βλέπω ότι έχει μία έκθεση. Δεν υπάρχουν φώτα. Βγάζω το κινητό μου και φωτίζω ένα ένα τα έργα για να τα δω. Ο φύλακας φωνάζει «Κλέφτης, κλέφτης, πιάστε τον. Κλέβει τα έργα» και εγώ φωνάζω «Δεν κλέβω, ρε παιδιά, κάνω μια περφόρμανς. Να, δείτε και την ταυτότητα, γράφει ότι είμαι καλλιτέχνης».

Εκείνη τη στιγμή φτάνουν αυτοί που με κυνηγούσαν. «Αυτός είναι, αυτός είναι, πιάστε τον. Και σε εμάς τα ίδια έλεγε». Γίνεται μια μεγάλη φασαρία και με σπρώχνουν από εδώ και από κει. Δεν μπορώ να πάω μέχρι τη μηχανή όπου έχω την εφημερίδα που λέει ότι είμαι καλλιτέχνης. Ξημερώνει και δεν έχω προλάβει να πάω στην Εφορία. Η μηχανή δεν έχει λάστιχο. Εχει πολλή κίνηση. Μετά από πολλή ώρα φτάνω στην Εφορία και βλέπω ότι έχει και εκεί μεγάλη ουρά. Τι να κάνω που έχω αφήσει τα εργαλεία στο ρεύμα και πρέπει να γυρίσω γρήγορα στο εργαστήριο; Ο Βασίλης δεν είναι εκεί για να τα βγάλει. Βλέπω ότι κάποιες εργασίες γίνονται στον τοίχο για να τοποθετήσουν ένα έργο. Την ώρα που προσπαθούν να τρυπήσουν τον τοίχο, τρυπούν έναν σωλήνα από όπου περνούσαν τα απόβλητα και έρχονται όλα πάνω μου. «Λεφτά, λεφτά», φωνάζει κάποιος, «πολλά λεφτά θα πάρεις». Και απαντώ: «Πότε; Για να μπορέσω να πληρώσω. Αλλωστε γι’ αυτό ήρθα εδώ»

Ξαφνικά αισθάνομαι υγρό το χέρι μου και δεν ήταν από τον σωλήνα που έτρεχε. Ηταν από το γλείψιμο της γάτας, και έτσι ξύπνησα.

Ο Ανδρέας Λόλης είναι γλύπτης. Η εικαστική του εγκατάσταση «Πίσω από το θέατρο» παρουσιάζεται στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας στο πλαίσιο της Ελευσίνας 2023 Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης έως τις 21 Οκτωβρίου. Παράλληλα παρουσιάζει 10 έργα από την καινούργια του δουλειά στην γκαλερί The Breeder ως τις 15 Οκτωβρίου.