«Είμαστε αυτό που προστατεύουμε»

Η τελευταία σας εμπειρία μάς δείχνει το πώς θα ξεκινήσουμε τη συνέντευξη.

Ημουν διακοπές στη Μύκονο μαζί με τους φίλους μου και δέχτηκα ομοφοβικές επιθέσεις σε τρεις διαφορετικές επιχειρήσεις του νησιού. Οταν φεύγαμε από την Ελιά, η οποία έχει επιβιώσει στις πλάτες της LGBTI+ κοινότητας, ένας από τους εργαζομένους, νομίζοντας ότι εμείς είμαστε ξένοι τουρίστες, άρχισε να βρίζει. Τον ρώτησα αν τον ενοχλήσαμε σε κάτι, αν δημιουργήσαμε κάποιο πρόβλημα. Κάτι ανάλογο αντιμετώπισα, όπως σου είπα, και σε δύο άλλες περιπτώσεις. Αυτό ενδυναμώνει την επιθυμία μου να χρησιμοποιήσω την όποια δημοσιότητα έχω για να προασπίσω τις αξίες τις οποίες εγώ πρεσβεύω. Αυτοί που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν και να σεβαστούν αυτές τις αξίες δεν θέλω να με αποδέχονται ούτε καν να βρίσκονται γύρω μου.

Τι σας δίδαξε η εμπειρία σας από έναν τόπο που ήταν ανοιχτός πάντα στη διαφορετικότητα;

Οτι τελικά η κακή συμπεριφορά, ιδίως αυτή που εμπεριέχει οποιασδήποτε μορφής βία, που στερείται πολιτισμού και ευγένειας, συνδέεται με την παιδεία και την αγωγή του καθενός. Σε πολύ μεγάλο ποσοστό, αποδέκτης αυτής της απρέπειας μπορεί να είναι ο καθένας. Δεν έχει να κάνει με τη διαφορετικότητα. Γι’ αυτό θεωρώ ότι όποιος βιώνει αντίστοιχες καταστάσεις θα πρέπει να τις δημοσιοποιεί. Μου βγαίνει αυτός ο δυναμισμός, ίσως ως ένας τρόπος εξιλέωσης για ό,τι έχω ζήσει σε μικρότερη ηλικία. Πλέον βρίσκομαι σε μια θέση όπου μπορώ όχι μόνο να πω τη γνώμη μου δημόσια, αλλά και να υποστηρίξω όλα τα άτομα τα οποία δεν έχουν την πρόσβαση σε πλατφόρμες που έχω εγώ. Είναι χρέος μου να το κάνω.

Αξιοποιείτε στο έπακρο την ελευθερία που έχετε και που δεν προκύπτει, αν μου επιτρέπετε, μόνο από την τέχνη σας, αλλά και από την αγάπη που είχατε και έχετε από την οικογένειά σας.

Βεβαίως. Και πρέπει να πω ότι λόγω των τελευταίων συμβάντων έχουν γίνει κάποιες συζητήσεις με τον πατέρα μου, ο οποίος είναι δικηγόρος. Τελικά, από τη μια, δεν υπάρχει ένας τρόπος με τον οποίο για αυτές τις καταστάσεις να δικαιώνεται ο άνθρωπος ο οποίος θίγεται και, από την άλλη, οι ίδιοι μου οι γονείς μού τονίζουν ότι βρίσκομαι σε μια τέτοια φάση που ενδεχομένως ό,τι κάνω μπορεί να προκαλέσει απρόβλεπτες αντιδράσεις και δυσκολίες. Η δημοσιοποίηση, η αναγνωρισιμότητα είναι μια κρεατομηχανή. Δεν θέλω το πιο ενδιαφέρον πράγμα σε μένα να είναι η σεξουαλικότητά μου.

Το εξώφυλλο που κάνατε με τον πατέρα σας στο «Attidute» σας έδωσε αυτή την τεράστια ώθηση γιατί ήταν μια ακτιβιστική κίνηση. Διαφωνείτε;

Ναι, και μάλιστα πρέπει να πω ότι εξαιτίας του πήρα τεράστια αγάπη και πολύς κόσμος ήρθε κοντά μου. Γι’ αυτό πιστεύω ότι και τώρα πρέπει να συνεχίσω σε αυτόν τον δρόμο, διότι το οφείλω σε ό,τι έλαβα. Γίνεται από μεγάλη μερίδα αντιληπτό ότι λέω την αλήθεια μου με κάθε ενέργειά μου. Θέλω να γίνουν πιο συντονισμένες και έντονες αυτές οι ενέργειες. Μου το λέει το είναι μου, όπως τότε που μου είπε ν’ ακολουθήσω τον χορό.

Και μάλιστα σε μια επαρχιακή πόλη, όπως ο Βόλος. Ποιο ήταν το ερέθισμα;

Μια παράσταση χορού, «Η λίμνη των κύκνων», που είδα στην τηλεόραση. Αλλά θα σταματήσω στη λέξη που είπες, το ερέθισμα. Αυτό το θέμα της ομιλίας που έκανα στo TEDx του Παντείου στις 12 Ιουνίου.

Σε ποια αναφερθήκατε;

Στον χορό, τους bullies, στη νυχτερινή ζωή και την οικογένειά μου. Αυτά ήταν τα τέσσερα ερεθίσματα τα οποία με έκαναν να συνειδητοποιήσω κάποια πράγματα και να πάρω αποφάσεις για τη ζωή μου. Στα τέσσερά μου είδα στην τηλεόραση χορό, όπως είπα, τη «Λίμνη των κύκνων» του Μάθιου Μπορν. Εδώ να πω ότι έχω πάει σε οντισιόν του τρεις φορές και δεν με πήρε, αλλά δεν πειράζει. Σε ό,τι αφορά τους bullies, είναι μια άγρια εμπειρία που έζησα στα 14 μου, σε κεντρικό δρόμο, στην Ερμού, με κυνηγούσαν δύο άτομα με μηχανάκι, με έβριζαν και μου πετούσαν πέτρες, φωνάζοντας όποια χυδαία λέξη μπορείς να σκεφτείς. Αν η παράσταση που είδα μου έδειξε τι θέλω να γίνω, αυτό το βίωμα με τους bullies με έκανε να διαλέξω τι δεν θέλω να γίνω. Τόσο κακός δηλαδή απέναντι σε συνανθρώπους μου. Σε ό,τι αφορά τη νυχτερινή ζωή, την ανέφερα γιατί δούλεψα και μου έδωσε τη δυνατότητα να συντηρηθώ όταν έκανα τα πρώτα βήματα στον χορό και αναζητούσα τον δρόμο μου. Εγινα σερβιτόρος, έζησα σε σπίτι όπου δεν υπήρχε κρεβάτι – δεν ήθελα να ζητήσω χρήματα από τους γονείς μου – και έβαζα ένα στρώμα πάνω σε τραπέζι για να κοιμάμαι.

Τι σας γοήτευσε στη νύχτα εκτός από τα χρήματα που σας προσέφερε;

Στο Λονδίνο έκανα δημόσιες σχέσεις σε ένα gay club και ντυνόμουν εκκεντρικά. Κάποια στιγμή έρχονται κάποιοι γονείς με το παιδάκι τους, που είχε σύνδρομο Ντάουν, και με ρώτησαν αν μπορούσε να με αγκαλιάσει. Μου εξήγησαν ότι είχε πολλά προβλήματα, φοβόταν τον κόσμο, δεν πλησίαζε εύκολα τους ανθρώπους, και μ’ ευχαρίστησαν γιατί έδωσα μια τέτοια στιγμή στη ζωή του παιδιού τους να τη θυμάται για πάντα. Αυτό με χτύπησε σε πολύ ευαίσθητες χορδές μέσα μου. Τότε συνειδητοποίησα, πήρα αν θέλεις ένα σήμα, ότι δεν κάνω κάτι λάθος. Δεν κάνω λάθος που, ενώ έχω τελειώσει μια βασιλική ακαδημία μπαλέτου, δουλεύω νύχτα. Και το τέταρτο και τελευταίο αφορά την οικογένειά μου και ένα γεγονός που έζησα. Εκανα πιάνο και είχα φτάσει σε ένα σημείο να θέλω να το σταματήσω σαν τρελός. Τους το ζητούσα έντονα, αλλά εκείνοι μου έμαθαν την επιμονή. Ξεκινάς κάτι, πρέπει να το τελειώσεις.

Ηταν δύσκολο να μιλήσετε στους γονείς σας για τη διαφορετικότητά σας;

Εγώ πλέον στα 27 μου πρεσβεύω ένα πράγμα: είμαστε αυτό που προστατεύουμε και αυτό που υποστηρίζουμε. Είμαι η προσωποποίηση του ανθρώπου που η φύση του τού καθόρισε πολλά πράγματα. Δεν ξέρω από πού προέρχεται. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι από πολύ μικρός είχα κάποιες κλίσεις. Παίρνοντας αυτό ως δεδομένο, προχωρώντας στη ζωή μου και μέχρι να το συνειδητοποιήσω, πάρα πολλά πράγματα, από τη σεξουαλικότητά μου μέχρι το επαγγελματικό μου κομμάτι ή τους ανθρώπους που θέλω να έχω δίπλα μου, με βοήθησαν αθροιστικά στο να μη χρειαστεί να κάνω πολλές συζητήσεις με τους γονείς μου. Ηταν όλα ξεκάθαρα κυρίως μέσα μου. Δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνω coming out.

Θυμάστε κάποια φράση από εκείνη τη συζήτηση;

«Επρεπε ν’ αποφασίσουμε αν θα πρέπει ν’ αγαπήσουμε το παιδί μας ή τη γειτονιά». Αυτό, νομίζω, τα λέει όλα.

Η αγάπη που πήρατε σας έδωσε ώθηση για να πραγματοποιήσετε τα όνειρά σας. Υπάρχουν όμως στερεότυπα που δύσκολα καταρρίπτονται, ιδιαίτερα σε έναν τόσο ανταγωνιστικό χώρο όπως ο δικός σας.

Είχα ν’ αντιμετωπίσω πολλά συμβάντα, αλλά το γεγονός ότι είχα τη δυνατότητα να επιστρέψω σε ένα σπίτι όπου υπήρχε αγάπη ήταν τουλάχιστον ανακουφιστικό. Σου δίνει ασφάλεια και τη δυνατότητα να σκεφτείς περισσότερο και βέβαια να κυνηγήσεις τις επιθυμίες σου.

Πότε νιώσατε ότι κινδυνεύετε ν’ απομακρυνθείτε από αυτές;

Οταν ήμουν στο δεύτερο έτος του Πανεπιστημίου, στη Βασιλική Ακαδημία της Γλασκώβης. Τότε τραυματίστηκα σοβαρά στον αχίλλειο τένοντα και πέρασα κάποιους μήνες πολύ μεγάλου σωματικού και ψυχικού πόνου. Με φυσικοθεραπείες επώδυνες – θυμάμαι το ηλεκτρικό ρεύμα να περνάει το κορμί μου. Δεν μπορείς ποτέ να προετοιμαστείς για κάτι τέτοιο. Ηταν αφόρητη περίοδος γιατί δεν γνώριζα τι θα γίνει μετά. Φοβήθηκα, ένιωσα ότι κόβονται τα φτερά μου. Είχα δώσει τη ζωή μου στον χορό και δεν μπορούσα να φανταστώ την επόμενη μέρα. Αλλά ευτυχώς όλα αυτά είναι πίσω και κοιτάζω μπροστά.

Μια επιθυμία σας που θέλετε να πραγματοποιηθεί;

Να βρίσκομαι σε μια γωνίτσα στη σκηνή, στη «Λίμνη των κύκνων» του Μάθιου Μπορν.