Γλίτωσε τον «αποκεφαλισμό»

Εχει παρέλθει δεκαήμερο και πλέον από του ανασχηματισμού, όμως τα απόνερά του εξακολουθούν να απασχολούν κόσμο και κοσμάκη, και να φτάνουν ως εμένα. Και επειδή – με ξέρετε, πια – λίγα πράγματα κρατώ για τον εαυτό μου, σκέφτομαι να μοιραστώ ορισμένα εξ αυτών με το φιλοθέαμον κοινό, για να γνωρίζει τι συμβαίνει πίσω από το προφανές. Θα διηγηθώ εδώ, το πώς γλίτωσε τον αποκεφαλισμό ο φίλος μου Γιάννης Πλακιωτάκης, υπουργός Ναυτιλίας και επτά θαλασσών, ακριβώς στο παρά ένα της ανακοίνωσης του ανασχηματισμού. Ο πρόεδρος Κυριάκος είχε αποφασίσει την τύχη του, από καιρό, όχι γιατί είχε κάτι μαζί του – πλην της γκρίνιας πολλών και διαφόρων, ότι στις αρχές του καλοκαιριού δεν τηρούνταν και τόσο τα μέτρα κατά του κορωνοϊού όσον αφορά τους ταξιδεύοντες με «μπουνάτσες και μποφόρια» στο Αιγαίο.

Αλλά είναι η μοίρα αυτού του υπουργείου, το οποίο θεωρείται ως πρώτη επιλογή, να του αλλάξεις ηγεσία, έτσι ώστε με το «φεύγεις εσύ, έλα εσύ», να βολέψεις και κανέναν άλλο από την Κοινοβουλευτική Ομάδα ώστε να περιοριστεί η μουρμούρα. Η οποία ειρήσθω εν παρόδω είναι τόσο ηχηρή, ώστε, με δυσκολία, σου λέει, τη συγκρατεί να μην πάρει τις ντουντούκες και βγει στον δρόμο, ένας κανονικός ήρωας, που ονομάζεται Γιάννης Μπουγάς, και είναι γραμματέας της. Αλλά τι να σου κάνει και αυτός, η μουρμούρα είναι κακό πράγμα, και έχει χαλάσει σπίτια και σπιτάκια…

… με ένα τηλεφώνημα

Επανέρχομαι στα του υπουργείου Ναυτιλίας, ως αναλώσιμου υπουργείου στους ανασχηματισμούς. Υπ’ αυτή την έννοια λοιπόν, τον είχε έτοιμο τον Πλακιωτάκη προς «αναχώρηση» ο πρόεδρος Κυριάκος, και ιδού τώρα τι συνέβη, και διεσώθη: του λένε όλοι, πρέπει να βάλεις κάποιον από την Εύβοια στην κυβέρνηση, για να μετριαστεί κάπως η οργή του κόσμου από την καταστροφή. Ωραία, λέει ο πρόεδρος Κυριάκος, αλλά ποιον να βάλω; Να βάλεις τον Σίμο, τον Κεδίκογλου, που είναι μεν του Σαμαρά, αλλά είναι καλό παιδί και μπορεί να υποδυθεί άνετα τον ρόλο «του υπουργού από τα μέρη μας».

Ξεκινάει ο ανασχηματισμός, καλείται ο Σίμος, του ανακοινώνεται ότι αναλαμβάνει υπουργός των θαλασσών, και με το που κλείνει το τηλέφωνο, πέφτει άλλο τηλέφωνο. Στον πρόεδρο Κυριάκο. Το νέο έχει κυκλοφορήσει (ή κάποιος το έχει κυκλοφορήσει) πριν καν γίνει νέο, και πριν καν ανακοινωθεί ο ανασχηματισμός. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής κορυφαίος παράγων της εφοπλιστικής κοινότητας, του λεγόμενου «Σίτυ» του Πειραιά.

– Πρόεδρε, ακούω ότι θα κάνεις υπουργό τον Κεδίκογλου στο Ναυτιλίας;

– Ακριβώς.

– Μην το κάνεις, θα έχουμε πρόβλημα.

– Με τον Κεδίκογλου; Γιατί;

– Με τον Κεδίκογλου δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, μια χαρά είναι ο άνθρωπος, αλλά αν τον κάνεις υπουργό Ναυτιλίας, θα του πάρει κανένα χρόνο για να μάθει το υπουργείο και τα προβλήματα της ναυτιλίας. Ασ’ το όπως είναι το υπουργείο.

Ο διάλογος είναι φανταστικός, αλλά κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, πρέπει να κινήθηκε πάνω-κάτω εκεί. Σε αυτό το πλαίσιο.

Προφανώς ειπώθηκαν και άλλα. Προφανέστατα αυτά τα «άλλα» ήταν που έπιασαν και τόπο. Και κάπως έτσι, ο Σίμος έγινε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και ο Γιάννης Πλακιωτάκης ατενίζει αγέρωχος τον Σαρωνικό από το γραφείο του…

Η έκπληξη

Ενα άλλο που πληροφορήθηκα αναφορικά με τον ανασχηματισμό και το οποίο πραγματικά με εξέπληξε, είναι το γεγονός της αποπομπής από την κυβέρνηση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Βασίλη Κοντοζαμάνη. Ο άνθρωπος φερόταν «σιγουράκι» για τη θέση του υπουργού Υγείας, από πολλούς και διαφόρους, δεδομένης της επιθυμίας του Βασίλη Κικίλια να μετακινηθεί από το υπουργείο και να δοκιμάσει την τύχη του σε κάποιο άλλο. Ενισχυτικό προς τούτο, περί της υπουργοποίησης του Κοντοζαμάνη δηλαδή, εθεωρείτο το γεγονός ότι καθ’ όλη την περίοδο της συνυπάρξεώς τους στο υπουργείο, εκείνος που είχε τους πιο ισχυρούς δεσμούς με το Μέγαρο Μαξίμου ήταν αυτός, και όχι ο Κικίλιας. Αλλά όπως συχνά συμβαίνει στην πολιτική, αυτό που εσύ θεωρείς ως δεδομένο, στην πραγματικότητα είναι έπεα πτερόεντα και υποσχέσεις της κατηγορίας «να ‘χαμε να λέγαμε».

Ούτω πως, ο μαθηματικός το επάγγελμα, Βασίλης Κοντοζαμάνης, βρέθηκε στον αέρα, μαθαίνοντας ακριβώς μισή ώρα – στις 10.30 το πρωί, λέει – πριν από την ανακοίνωση του ανασχηματισμού, ότι απομακρύνεται από την κυβέρνηση και αντικαθίσταται από τη γιατρό κυρία Μίνα Γκάγκα!

Εμεινε αποσβολωμένος, μου αναφέρθηκε, ακούγοντας από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής το συγκλονιστικό νέο. Και το έχει πάρει έκτοτε βαριά, γιατί όσο να πεις, δύο χρόνια και δύο μήνες, ο άνθρωπος έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε, προκειμένου να δικαιώσει την επιλογή του Μεγάρου Μαξίμου να τον προικίσει με ένα πλήθος αρμοδιοτήτων.

Αλλά, όπως προανέφερα, αυτά τα έχει η πολιτική…

Μπέρδεμα

Ευκαιρίας δοθείσης οφείλω να παραδεχθώ ότι χθες επιχείρησα εξ… ιδίας πρωτοβουλίας, μία μίνι «διόρθωση» του πρόσφατου ανασχηματισμού της κυβερνήσεως, πλην όμως αυτή, πήγε εξ ολοκλήρου… στράφι! Ο Θεόδωρος Λιβάνιος και ο εξ Αρτης συμπατριώτης μου, Γιώργος Στύλιος, είναι τα «θύματα» της προσπάθειάς μου αυτής, και κυρίως ο πρώτος ο οποίος περιέργως πως, μου είχε «κολλήσει» ότι έμεινε εκτός κυβερνήσεως. Οχι λοιπόν, παραμένει στη θέση του, ως υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, αρμόδιος επί των τηλεπικοινωνιών και του Κτηματολογίου (μια πονεμένη ιστορία…). Συν τις αναλύσεις των δημοσκοπήσεων για λογαριασμό του Μεγάρου Μαξίμου, με τις οποίες είναι επιφορτισμένος – ανέφερα χθες σχετικά. Ο δε συνάδελφός του κ. Στύλιος δεν μετακινήθηκε στο υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, από το Αγροτικής Ανάπτυξης. Ηταν στο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και μετακινήθηκε στο Αγροτικής Ανάπτυξης, στη θέση της κυρίας Αραμπατζή. Κι αυτός ο Κυριάκος, τους (και μας) μπέρδεψε όλους με τόσες αλλαγές…

Αναπαύθηκε εν ειρήνη

Τώρα που ο γίγαντας Μίκης αναπαύεται πια στο χωριό του, τον Γαλατά Χανίων, δίπλα στον αδελφό του Γιάννη και τον πατέρα τους, νομίζω πως είναι κατάλληλη η ώρα να αναφέρω τι ήταν εκείνο που εξανάγκασε την ελληνική Δικαιοσύνη να παρέμβει προκειμένου να δώσει λύση στο πρόβλημα που παρουσιάστηκε αναφορικά με τον τρόπο και τον τόπο της ταφής του. Ηταν η απεγνωσμένη προσπάθεια της οικογένειάς του, και ειδικά της κόρης του Μαργαρίτας, να έχει εκείνη τον πρώτο λόγο, ακόμη και για το ποιο γραφείο τελετών θα αναλάμβανε να κηδέψει τον μεγάλο νεκρό, σε όλα. Για λόγους αποκλειστικά δικούς της, που ήταν καταφανώς, κόντρα στις επιθυμίες του Μίκη, όπως αυτές είχαν πολλαπλώς καταγραφεί, και καταχωριστεί, από φίλους του όπως ο Γ. Αγοραστάκης, αλλά και από τις Αρχές – όπως ο Δήμος Χανίων.

Πληροφορήθηκα ότι λέχθηκαν πολλά, εκτός της αίθουσας του δικαστηρίου, πολλά και αναξιοπρεπή. Εγινε λόγος ακόμη και για ευτελή ζητήματα που καμία σχέση δεν μπορεί να έχουν με τη μεγαλοσύνη του Μίκη. Τόσο ευτελή, που ειλικρινά μόνο θλίψη προκαλούν, και δεν σκοπεύω να τα αναπαραγάγω, παρότι έγινα κοινωνός τους από την πρώτη στιγμή. Θυμίζω ας πούμε, ότι η σορός του Μίκη, βρισκόταν στην ειδική αίθουσα του Α’ Νεκροταφείου υπό διαρκή αστυνομική φρούρηση – το παιχνίδι της μοίρας, να έχει ακόμη και μετά το τέλος του, την Αστυνομία δίπλα του!

Το «ευτύχημα» είναι ότι όλα εξελίχθηκαν ομαλά, και τώρα αναπαύεται εν ηρεμία στον Γαλατά, ένα τσιγάρο δρόμο από τον τάφο του Βενιζέλου, στο Ακρωτήρι…