Χρήστος Στυλιανίδης

Μετά τη χρηματοοικονομική κρίση του 2007-08, ακούγαμε πολλούς πολιτικούς να θριαμβολογούν : «κατέπεσε ο μύθος ότι οι αγορές αυτορυθμίζονται!». Οι ίδιοι, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έκαναν ό,τι μπορούσαν κατά την πενταετία 2010-15 να αποδείξουν ότι ούτε η πολιτική αυτορυθμίζεται: ο πολιτικός ανταγωνισμός προξένησε στην Ελλάδα καταστροφή μεγαλύτερη από οποιαδήποτε οικονομική κρίση.

Σε κρίσιμες στιγμές εκείνης της περιόδου σκεφτόμουν ότι από τις αιτίες της καταστροφής ήταν ότι ο πολιτικός ανταγωνισμός είναι πάντα τοπικός και ως εκ τούτου ατελής: δεν είχαμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε τον σοσιαλδημοκράτη Γερούν Ντάισελμπλουμ ή τον δεξιό Βόλφανγκ Σόιμπλε για υπουργούς οικονομικών – ή και για πρωθυπουργούς, θα τα πήγαιναν πολύ καλύτερα από τους δικούς μας Γιάννη Βαρουφάκη ή Αντώνη Σαμαρά, για παράδειγμα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να διορθώσει αυτήν την ατέλεια της πολιτικής αγοράς φέρνοντας τον Χρήστο Στυλιανίδη για υπουργό Πολιτικής Προστασίας, κίνηση που απαιτούσε αντίστοιχο πολιτικό θάρρος με την υπόδειξη της Κατερίνας Σακελλαροπούλου για πρόεδρο της Δημοκρατίας, διότι έτσι ενεργώντας αγνόησε ισχυρούς κομματικούς υποψήφιους και για τις δύο θέσεις. Και έπραξε άριστα.

Ο κ. Στυλιανίδης προέρχεται από μετα-αποικιακό πολιτικό σύστημα που ανταγωνίζεται το ελληνικό για τη ανάδειξη του σε χειρότερο της Ευρώπης, τουλάχιστον μεταξύ των χωρών του παλαιού πυρήνα της Ένωσης, πριν την ενσωμάτωση των μετά-κομμουνιστικών κρατών. Αλλά ο ίδιος έχει σταθεί, με θάρρος και εντιμότητα, απέναντι στο «κυπριακό σύστημα», υπερασπιζόμενος δημοκρατικές, φιλελεύθερες και ευρωπαϊκές αξίες με προσωπικό πολιτικό κόστος – δεν είναι πολλοί οι Έλληνες πολιτικοί που έχουν κάνει το ίδιο. Από την άλλη, ως διαχειριστής ευρωπαϊκών πραγμάτων υπήρξε αποτελεσματικότατος και επαινέθηκε διεθνώς για τη δουλειά του.

Μας θυμίζει λοιπόν παλαιότερους Κύπριους που τίμησαν τις θέσεις που ανέλαβαν στην Ελλάδα, τον Γιάννο Κρανιδιώτη και τον Ανδρέα Χριστοδουλίδη που δυστυχώς είχαν κακό τέλος και οι δύο άξιοι άνθρωποι: ο πρώτος από φονικό ατύχημα, ο δεύτερος από άθλια πασοκο-κυπριακή συνωμοσία του περί τον Μένιο Κουτσόγιωργα πολιτικού υπόκοσμου της δεκαετίας του 1980.

Και ο Χρήστος Στυλιανίδης θα πολεμηθεί βάναυσα – υπογείως από τους νεοδημοκράτες για ιδιοτελή πολιτικά συμφέροντα, ανοιχτά από τους συριζαίους που ξέρουν πως κάθε τι που αναβαθμίζει την πολιτική ζωή είναι εις βάρος τους.

Ας καλωσορίσουμε λοιπόν τον νέο υπουργό και ας του ευχηθούμε να αντέξει και να μπορέσει να δουλέψει, να επιβεβαιώσει ότι η «διεθνοποίηση της πολιτικής» μπορεί να είναι επωφελής, και να αποτελέσει το αντιπαράδειγμα στο γεγονός ότι η ελληνοκυπριακή πολιτική ώσμωση οδηγεί σε καταστροφές από καταβολής της.