Στην πυρά

Από τις φλόγες των πυρκαγιών του φετινού Αυγούστου ξεπήδησε ένα πολιτικό αίτημα: πλευρές της αντιπολίτευσης, που φαινομενικώς μεν διαφέρουν ιδεολογικά, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία του λαϊκισμού, θέλουν σώνει και καλά να δουν τον Χρυσοχοΐδη στην πυρά. Το λέω μεταφορικά ασφαλώς, αλλά δεν αποκλείω ότι κάποιοι θα τον ήθελαν στην πυρά και κατά κυριολεξία, δεδομένου του μίσους που προκαλεί στη ριζοσπαστική Αριστερά η ύπαρξή του ως υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Το μένος κατά του Χρυσοχοΐδη δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά η πρωτοφανής καταστροφή επικαιροποίησε το αίτημα και του έδωσε νέα ένταση.

Η πρώτη που το έθεσε και μάλιστα τις πρώτες κιόλας ημέρες της πυρκαγιάς στη Βόρειο Εύβοια ήταν η πρόεδρος Φώφη του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Προφανώς, φοβήθηκε μη τυχόν προλάβει και της κλέψει τη λαμπρή ιδέα ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό και έσπευσε να το ζητήσει, χωρίς προηγουμένως να έχει σκεφθεί ότι δεν αλλάζεις έναν υπουργό την ώρα που η κρίση εξελίσσεται. Αλλά είναι η Φώφη, οπότε η αστοχία δεν συνιστά έκπληξη, αλλά χρήσιμη υπόμνηση στους υπόλοιπους για το επίπεδο των ικανοτήτων της. Είναι κατανοητό για την πρόεδρο να ενοχλείται από τη συμμετοχή του Χρυσοχοΐδη στην κυβέρνηση και να θέλει να τον δει να αποχωρεί τσαλακωμένος.

Ούτε τέλειος ούτε αλάνθαστος είναι ο Χρυσοχοΐδης. Από την προσωπική μου σκοπιά, θα μπορούσα να του καταλογίσω ότι δεν πετυχαίνει πάντα τη σωστή απόχρωση στο μαλλί, με αποτέλεσμα να μας μπερδεύει, καθώς άλλοτε το βλέπουμε καστανό, μετά κομοδινί κ.ο.κ. Εντούτοις δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω ότι ουδέποτε τον έχουμε δει έστω και με ένα χιλιοστό λευκό στις ρίζες! Και αυτό τουλάχιστον μας δίνει το μέτρο της επιμέλειας και της προσήλωσης του ανδρός στο έργο του. Πέρα από τα αστεία όμως, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο Χρυσοχοΐδης είναι μακράν ο καλύτερος υπουργός Προστασίας του Πολίτη που είχαμε τα τελευταία (πολλά) χρόνια και η προσφορά του τα δύο χρόνια που μετέχει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι σπουδαία, για να μπορεί να διαγραφεί εξαιτίας των φετινών πυρκαγιών.

Κάθε καλοπροαίρετος και αντικειμενικός παρατηρητής αναγνωρίζει τη μοναδικότητα της συμφοράς που μας βρήκε φέτος με τις πυρκαγιές. Το φαινόμενο δεν ήταν αποκλειστικά ελληνικό, καθώς συνδέεται με την κλιματική αλλαγή, και πουθενά δεν αντιμετωπίστηκε με την αποτελεσματικότητα των περασμένων χρόνων. Ανεξαρτήτως επιχειρησιακών λαθών που μπορεί να έγιναν (και ελπίζω να τα μάθουμε από τη διοικητική έρευνα), ήταν φανερό ότι η έκταση των φετινών πυρκαγιών υπερέβαινε τις δυνατότητες και τα μέσα του κρατικού μηχανισμού. Το ερώτημα που προκύπτει, λοιπόν, είναι αν αλλάζεις έναν πετυχημένο υπουργό με αφορμή ένα φαινόμενο που ξεπερνά τις δυνατότητες και του ίδιου και του κρατικού μηχανισμού.

Με την αντικατάστασή τουούτως ή άλλως δεν λύνεις το πρόβλημα, ενώ ταυτοχρόνως δημιουργείς άλλα. Ενδεχόμενη απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση μόνον συμβολική αξία μπορεί να έχει. Για ποιους όμως; Μόνον για εκείνους που τον εχθρεύονται επειδή έχει ταυτιστεί με την υπεράσπιση των συνόρων, με την απελευθέρωση των Εξαρχείων, των πανεπιστημίων και των ιδιωτικών περιουσιών από τους αναρχικούς. Αυτοί θα είχαν κάθε λόγο να πανηγυρίσουν πιθανή αποπομπή του.

Πώς όμως δικαιολογείται το μένος εις βάρος του όταν προέρχεται από κύκλους της λαϊκής Δεξιάς, αυτό αδυνατώ να το καταλάβω. Γιατί, αν υποθέσουμε ότι η ιδεολογική συνοχή της λαϊκής Δεξιάς βασίζεται στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια και τα συμπαρομαρτούντα, δεν βλέπω πώς γίνεται πρόσωπα που διέπονται από αυτές τις πεποιθήσεις να διαφωνούν με το δόγμα «νόμος και τάξη». Η μόνη εξήγηση είναι ότι, έπειτα από πέντε χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από έναν αριστεροδέξιο συνασπισμό λαϊκιστών, τα συμφέροντά τους είναι πλέον στενά συνυφασμένα. Τίποτε άλλο δεν τα απειλεί περισσότερο όσο ο κεντρώος χαρακτήρας της σημερινής κυβέρνησης και είναι αυτό ακριβώς που προσπαθούν να πλήξουν με τις επιθέσεις κατά του Χρυσοχοΐδη.