Κώστας Τσώλης

Ημέρα, Νύχτα, Μάτια κλειστά, Υπνος, όνειρο. Μια περιήγηση στο μαύρο.

Και είμαι μικρό παιδί και πάνω στο παιχνίδι, σκοντάφτω και πέφτω, σηκώνομαι, πάω στη μαυροφορεμένη γιαγιά σαν καλόγρια και εκείνη παίρνει λάδι από το καντήλι, μαλλί από λάια (μαύρη) προβατίνα και το βάζει κατάπλασμα και πάει πέρασε…

Βρίσκομαι στο δωμάτιο με τις ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες, εγώ κοιτώ την ασπρόμαυρη weistinghouse τηλεόραση, οικογένεια Waltons όπου ξαφνικά όλα γίνονται έγχρωμα και αγόρια και κορίτσια περνάνε με σικάτα μαύρα ρούχα, σε λίγα λεπτά η εικόνα χάνεται και η οθόνη γίνετε μαύρη, γιατί άραγε…

Χτυπά η πόρτα και είναι ένας που ήταν μελανοχίτωνας, εκείνα τα μαύρα χρόνια, τα πέταξε για ένα χαμένο έρωτα, μαύρο, αλλά δεν είχε μαύρη ψυχή, τραγούδαγε μαύρα καράβια στα όνειρά μου… και είχε μάλλον μαύρη θλίψη. Είπε για κόσμο με μαύρες σημαίες… και νύχτωσε και είναι όλα μαύρα, και είναι όλα μαύρα ακουγότανε από το μαύρο τρανζιστοράκι στην κουζίνα που θα τρώγαμε μαυρομάτικα ντυμένοι στα μαύρα τα βλαχόρουχα τα καραγκούνικα.

Μια μαύρη γάτα πέρασε από μπροστά μας, μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες τραγουδούσαμε και για μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια, μαύρα κατσαρά μαλλιά… καθώς το πρώτο φως φανέρωνε την κορυφογραμμή.

Το φως χαρίζεται από το σκοτάδι, όπως λέει ο ποιητής.

Η μαύρη Νύχτα στην αγκαλιά του Ερέβους γεννά τον Ερωτα.

Ο Υπνος, θεός, αγγελιοφόρος του Δία, παιδί της Νύχτας, αδελφός του θανάτου και των Ονείρων.

Τα όνειρα δίνουν διέξοδο στην έκφραση απόκρυφων επιθυμιών, αξέχαστα όνειρα και ονειρώξεις των εφηβικών χρόνων.

Τα όνειρα, κόσμος εξωανθρώπινος, κόσμος προφητικός για τα μελλούμενα για κάποιους, και κόσμος ανάλυσης για την ψυχαναλυτική θεραπευτική.

Κλείνοντας τα μάτια αντικρίζω μαύρο, χώρος άπειρος, σαν αστροναύτης, πλοηγός και εξερευνητής, ανοικτός για δημιουργική έκφραση. Με μαύρο κάρβουνο, διευρύνω τη χωρικότητα της άσπρης επιφάνειας με εικόνες και στη συνέχεια με μαύρες γραμμές διαγράφω ή προστατεύω τον μύθο της εικόνας.

Μαύρο, με αρνητικές όψεις, πένθος, απελπισία, αλλά και κομψότητα της μόδας με θαμπό τόνο και φωτεινότητα, απείρου χωρικότητας και δημιουργίας τέχνη από τις προϊστορικές σπηλαιογραφίες, τον VanDyck, τον Goya, τα επιτοίχια του Pierrre Soulages, το μαύρο τετράγωνο του Malevich, και όπως έλεγε και ο ίδιος κρατώντας το μαύρο τετράγωνο ως φανό διασχίζει κάνεις τον λαβύρινθο της σκέψης.

Ο Κώστας Τσώλης είναι εικαστικός και ανήκει στο Ειδικό Εργαστηριακό Διδακτικό Προσωπικό της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Εως τις 24 Ιουλίου παρουσιάζει τη νέα του δουλειά στην οποία περιλαμβάνονται ζωγραφικές συνθέσεις, κολλάζ, βιβλία, γλυπτικά αντικείμενα, επιζωγραφισμένα τυπώματα, βίντεο υπό τον τίτλο «Λίγος παράδεισος ακόμη…» στην αίθουσα τέχνης «έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου».