Πέθανε και επανήλθε

«Και η ησυχία. Αυτή η ησυχία. Ανατριχιαστική. Ακουγες τα πάντα και τίποτα μαζί. Σαν να περιμέναμε όλοι να ακούσουμε την καρδιά του Ερικσεν να χτυπάει. Ως τότε, ναι, το είχαμε καταλάβει. Δεν είχαμε καμία ενημέρωση, αλλά δεν χρειαζόταν. Το βλέπαμε. Το ζούσαμε. Είχα το κεφάλι στα χέρια μου. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Δεν μπορούσα να κοιτάω, αλλά δεν γινόταν να ξεκολλήσω τα μάτια μου από το σημείο της ασπίδας, εκεί όπου ήταν πεσμένος ο Ερικσεν. Δεν ήθελα να είμαι εκεί, μα έπρεπε να είμαι εκεί για να κάνω τη δουλειά μου». Αυτή είναι η εξομολόγηση του Τζόνι Κόκμποργκ, αθλητικού ρεπόρτερ μιας εκ των μεγαλύτερων αθλητικών εφημερίδων της Δανίας. Μία από τις πολλές εξομολογήσεις ανθρώπων που βρέθηκαν το περασμένο Σάββατο στο γήπεδο στο οποίο ο Ερικσεν έκανε όλο τον πλανήτη να κρατήσει την ανάσα του. Και να αναρωτιέται για ώρα αν ζει ή αν πέθανε.

Στην πιο συγκλονιστική στιγμή όλων των εποχών σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση. Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξε μια εικόνα σαν αυτή του Δανού που βρισκόταν στο έδαφος, των συμπαικτών του που είχαν δημιουργήσει μια ανθρώπινη ασπίδα γύρω του και της γυναίκας του που έκλαιγε χωρίς να ξέρει ποιο θα είναι το επόμενο νέο που θα ακούσουν τ’ αφτιά της.

Ο Ερικσεν πέθανε και επανήλθε, όπως δήλωσε γνωστός καρδιολόγος της χώρας. Πέθανε και επανήλθε μέσα σε έναν χώρο που λάτρευε από μικρό παιδί.

Από τα τρία του χρόνια, όταν μεγάλωνε μόλις μερικά μέτρα από το γήπεδο της Μίντελφαρντ, κατάλαβε ποιον δρόμο θα ακολουθήσει. Ο προπονητής του στις ακαδημίες Κλάους Χάνσεν είχε διηγηθεί πως ο Κρίστιαν ήταν ξεχωριστός από μικρός. «Φαινόταν. Ηταν ξεχωριστός όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε όλα. Ηταν το παιδί που πρόσεχε τα υπόλοιπα. Ο καλύτερος παίκτης, αλλά δεν το έδειχνε ποτέ. Από μικρός ήταν ένα υπέροχο παιδί. Και εξελίχθηκε σε έναν όμορφο άνθρωπο, πολύ φιλικό και πολύ ευγενικό». Ο γεννημένος το 1992 δανός ποδοσφαιριστής βρέθηκε στην Οντένσε, μία από τις καλές ομάδες της χώρας, το 2005. Από εκεί τον εντόπισαν οι σκάουτερ όλης της Ευρώπης. Η Τσέλσι ήταν η πρώτη που τον κάλεσε κοντά της, προκειμένου να τον δοκιμάσει. Γιατί δεν έμεινε; «Τρόμαξα όταν είδα πως οι πύλες του προπονητικού κέντρου είχαν 24ωρη φύλαξη. Η επόμενη εικόνα μου ήταν ο Ντρογκμπά που έτρωγε με τον Μουρίνιο. Θα ήταν μια τεράστια αλλαγή για εμένα και δεν γνώριζα αν ήμουν έτοιμος».

Από το Λονδίνο πήγε στη Βαρκελώνη και δοκιμάστηκε κι εκεί. Αλλά ένιωσε πως η γλώσσα θα αποτελούσε εμπόδιο. «Παίξαμε ένα φιλικό με μια ομάδα στην Καταλωνία. Σε 90 λεπτά ακούμπησα τρεις φορές την μπάλα. Μη με ρωτήσεις γιατί. Δεν ξέρω τι έπαθα εκείνη την ημέρα. Ισως σκεφτόμουν πως δεν πρόκειται να έρθω εδώ έτσι κι αλλιώς».

Δοκιμάστηκε και στη Μίλαν και όλα πήγαν καλά. Εκτός από το πιο σημαντικό: τα λεφτά. Η Οντένσε ζητούσε πολλά. Και ο Ερικσεν συνέχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη, μέχρι που βρήκε «λιμάνι». Το Αμστερνταμ. Ο Αγιαξ. Πλήρωσε ένα εκατομμύριο ευρώ και τον αγόρασε. Η ομάδα της γειτονιάς του, η Μίντελφαρτ, πήρε τροφεία και έφτιαξε καινούργιο χορτάρι. Η καριέρα του ξεκίνησε να πηγαίνει μονάχα προς τα πάνω και το 2010 έγινε ο νεότερος ποδοσφαιριστής που έπαιξε σε Μουντιάλ. Σε αυτό της Νότιας Αφρικής.

Λίγους μήνες νωρίτερα, στις 17 Ιανουαρίου 2010, ο Μάρτιν Γιολ τον είχε ρίξει στο γήπεδο σε ηλικία 17 ετών για το ντεμπούτο του στο ολλανδικό πρωτάθλημα. Στα 19 του αναδείχτηκε ο καλύτερος νέος παίκτης του ολλανδικού πρωταθλήματος από τον Γιόχαν Κρόιφ. Ο Αγιαξ, που τον είχε αποκτήσει με ένα εκατομμύριο ευρώ το 2008, τον πούλησε στην Τότεναμ πέντε χρόνια αργότερα για 13 εκατομμύρια. Η αξία του είχε εκτοξευτεί και ήταν έτοιμος να αγωνιστεί στο μεγαλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, στην Premier League. Εκεί τα πήγε περίφημα.

Κατέκτησε ατομικές διακρίσεις, βγήκε κορυφαίος δανός ποδοσφαιριστής για τρεις συνεχόμενες χρονιές (και μία ακόμα αργότερα), «τάιζε» τον Χάρι Κέιν με τις πάσες του και έζησε την απόλυτη ποδοσφαιρική στιγμή στην πρόκριση της Τότεναμ στον τελικό του Champions League. Απέναντι στην ομάδα που τον ανέδειξε. Τον Αγιαξ. Στο αγαπημένο του γήπεδο, στο Αμστερνταμ. Εμεινε επτά χρόνια στην Τότεναμ, αλλά δεν πανηγύρισε πρωτάθλημα. Το κατάφερε στην Ιντερ σε ενάμιση χρόνο. Πήγε τον Γενάρη του 2020, δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί, αλλά είχε τον Ρομέλου Λουκάκου στο πλάι του σαν αδερφό του. «Ισως χρειάζεται λίγο χρόνο. Προσπαθώ να τον βοηθήσω. Οταν μάθει ιταλικά, είναι σίγουρο ότι θα είναι όλα πιο εύκολα», είχε πει ο Βέλγος, ο οποίος την ίδια μέρα με την περιπέτεια του Ερικσεν σκόραρε και αφιέρωσε το γκολ του σε εκείνον.

Οι δυο τους θα έχουν πολλά να μοιραστούν και στο μέλλον. Γιατί το μέλλον ανήκει στον Κρίστιαν Ερικσεν. Παίζοντας ποδόσφαιρο ή όχι. Αλλωστε το ποδόσφαιρο για τον Κρίστιαν έχει πια μικρή σημασία. Τα δύο ανήλικα παιδιά του και η σύζυγός του είναι εκεί για να του αφιερωθούν και να τους αφιερωθεί. Ο Ερικσεν ανάσανε. Και μαζί του ανάσανε ο κόσμος όλος.