Επέτειος

Πρέπει να το παραδεχτούμε. Οι επέτειοι της Επανάστασης δεν είναι πολύ γούρικοι.

Το 1921, στα εκατό χρόνια, πολεμούσαμε στον Σαγγάριο με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το 1971, στα εκατόν πενήντα χρόνια, είχαμε χούντα.

Τώρα, τα διακόσια χρόνια έπεσαν μέσα στον κορωνοϊό.

Την επόμενη φορά να φυλαχτούμε από τις ακρίδες και τον λοιμό διότι φοβούμαι ότι κάποιος έχει γρουσουζέψει την επέτειο.

Εκ των πραγμάτων, ο εορτασμός θα εξελιχθεί σε χαμηλούς τόνους, περιορισμένες διαστάσεις και χωρίς πολλές φασαρίες.

Δεν φταίει κανείς, φυσικά. Η πρόθεση υπήρχε, η επιτροπή φτιάχτηκε, οι φορεσιές ήταν έτοιμες, οι οργανοπαίκτες κούρδιζαν τα όργανα. Αλλά…

Από την άλλη, κάθε εμπόδιο για καλό.

Ούτως ή άλλως, παρά τις επιτροπές, ούτε ξέραμε τι ακριβώς γιορτάζαμε, ούτε είχαμε αποφασίσει πώς θα το γιορτάσουμε, με ποιον στόχο και για ποιον σκοπό. Τουλάχιστον θα γλιτώσουμε από την πομπώδη φλυαρία.

Αλλωστε, όπως λέγαμε και στα φοιτητικά μας χρόνια, «τα καλύτερα πάρτι είναι τα ανοργάνωτα και τα απροετοίμαστα».

Εντάξει, πιο ωραία θα ήταν με τον Μακρόν και κόσμο στην παρέλαση. Αλλά τουλάχιστον θα μας μείνει η Εθνική Πινακοθήκη.

Σκεφτείτε όμως το εξής. Πως κι όταν οι προπάτορες ξεκίνησαν να σηκώσουν το λάβαρο κι εκείνοι ανοργάνωτοι κι απροετοίμαστοι ήταν. Ακόμη δεν έχουμε συμφωνήσει ούτε από πού ξεκίνησαν, ούτε ποιοι συμμετείχαν στον ξεσηκωμό!

Σκεφτείτε επίσης πως οι εορτασμοί και οι επέτειοι του γένους είναι πρώτα στην καρδιά και στο μυαλό μας. Δεν είναι απαραίτητο να ντυθούμε τσολιαδάκια και καραγκούνες για να αισθανθούμε τη συγκίνηση που μεταφέρουν.

Ακόμη κι έτσι λοιπόν θα το γιορτάσουμε. Και θα το τιμήσουμε. Με καλή καρδιά, υψηλό φρόνημα κι ακμαιότατο ηθικό. Με μια σημαία στο μπαλκόνι.

Ξέροντας ότι δίνουμε τον πόλεμο της γενιάς μας. Κι ότι δεν θα το βάλουμε κάτω. Θα το παλέψουμε με λεβεντιά και «το χαμόγελο στα χείλη…».

Διότι αυτός ο λαός μαζί με τα στραβά και τα κουσούρια του κουβαλάει επίσης ένα παράξενο πείσμα: δεν το βάζει κάτω.

Δεν το έβαλε κάτω τότε, ούτε αργότερα, ούτε φυσικά τώρα με έναν κορωνοϊό.

Θα το γιορτάσουμε λοιπόν. Ακόμη και με όσους αντιμετωπίζουν το «υπέρ πίστεως και πατρίδος» με συγκατάβαση, δυσπιστία ή απέχθεια.

Ακόμη και με τους τυχοδιώκτες των διαδηλώσεων και τους αχρείους της αναταραχής.

Ακόμη και με τους ασυνείδητους, τους υστερικούς ή τους ανισόρροπους που φθονούν, υπονομεύουν κι απειλούν την εθνική και κοινωνική συνοχή.

Διότι σε τελευταία ανάλυση, όσο διαφορετικοί κι αν φαινόμαστε, είμαστε όλοι ένα.

Εκείνο το ένα που δημιουργήθηκε πριν από διακόσια χρόνια.