«Αρσενικό» ξεπεσμένης κοπής

Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη περιγραφή «αρσενικό παλαιάς κοπής»; Μήπως ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην «Καζαμπλάνκα» να κάνει την πρόποση «στο να σε κοιτάζω μικρή» στην Ινγκριντ Μπέργκμαν; Ο Κλαρκ Γκέιμπλ σαν τον Ρετ που εγκαταλείπει τη Σκάρλετ Ο’ Χάρα; Ο Στιβ Μακουίν πάνω στη μηχανή, ο Μάρλον Μπράντο με το φανελάκι ή μήπως ο Ζαν Πολ Μπελμοντό και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι; Ε, στην Ελλάδα το 2021 το αντίστοιχο πρότυπο που μας προέκυψε είναι κάπως σαν παραγγελία από ντελιβεράδικο με φωτογραφίες στον κατάλογο: άλλο περιμένεις και σου έρχεται Χαϊκάλης. Διότι την εβδομάδα αυτή που πέρασε η φράση αυτή βγήκε από τα σκονισμένα χρονοντούλαπα για να επανανοηματοδοτηθεί ως τίτλος ιλαροκωμωδίας.

Ο Παύλος Χαϊκάλης είναι ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου, βασίζοντας το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στο ταλαίπωρο είδος της σύγχρονης ελληνικής κωμωδίας. Παράλληλα είχε και έχει και άλλες ασχολίες. Πολλές και διαφορετικές. Ενας homo universalis της εποχής του, με την ίδια άνεση που υπηρετεί την τέχνη έχει υπηρετήσει και την πολιτική, όντας υποψήφιος για πρώτη φορά το 1993 με την Πολιτική Ανοιξη, ανεπιτυχώς. Τον Μάιο 2012 όμως εξελέγη βουλευτής με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, συστρατευόμενος με αντρίκεια πατριωτική ορμή στο ρόστερ αυτού του ιστορικού κόμματος της αντιμνημονιακής ιστορίας μας. Επανεξελέγη στις επαναληπτικές του Ιουνίου και ξανά τον Ιανουάριο του 2015. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ο τότε πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας τον τίμησε επιλέγοντάς τον για τη θέση του υφυπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης την οποία είχε για έναν μήνα, όσο κράτησε η κυβέρνηση εκείνη μέχρι να παραιτηθεί. Πρόλαβε να μας προσφέρει ωστόσο μια δήλωση περί του βάρους της ευθύνης του νευραλγικού πόστου με σπάνιο συναισθηματισμό και γάργαρη εικονοπλασία: «Εχω μεγάλη επίγνωση του τι αναλαμβάνω, είναι μια καυτή πατάτα που πρέπει να την πάρω με πολλή αγάπη και αν μπορώ να τη δροσίσω».

Η τιμή αυτή στο πρόσωπό του ήταν απολύτως δίκαιη. Οι εκλογές του Ιανουαρίου εκείνου έρχονταν ύστερα από μια προεδρική εκλογή στα τέλη του 2014, που σημαδεύτηκε όχι από μία αλλά από δύο καταγγελίες απόπειρας χρηματισμού και επηρεασμού βουλευτών των ΑΝΕΛ, του Χαϊκάλη και της Σταυρούλας Ξουλίδου, προκειμένου να ψηφίσουν, όπως κατήγγειλαν τότε, τον Σταύρο Δήμα. Προς επιβεβαίωση των καταγγελιών του, ο Χαϊκάλης εμφάνισε βίντεο που τράβηξε με κρυφή κάμερα – καθώς στα πολλά ταλέντα του, όπως αποκάλυψε τότε, περιλαμβάνεται και μια παλιά προϋπηρεσία σε γραφείο ντετέκτιβ. Στο βίντεο, το οποίο είχε μονταριστεί με τη συνδρομή του συναδέλφου του Λάκη Λαζόπουλου, υποστήριζε ότι ακούγεται παράγων να του προσφέρει μερικές χιλιάδες ευρώ και άλλες διευκολύνσεις προκειμένου να αλλάξει ψήφο. Η υπόθεση σήκωσε έναν κακό χαμό για να καταλήξει, μετά τις εκλογές φυσικά, στο αρχείο από την Εισαγγελία που έκρινε ότι δεν προέκυψε κανένα στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, ούτε της βασιμότητας της καταγγελίας.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική, ο Χαϊκάλης επέστρεψε στην τέχνη, αν και παρέμενε ένας ενεργός πολίτης. Με την ιδιότητα αυτή άλλωστε, του σκεπτόμενου, ξεσπάθωνε τον τελευταίο χρόνο στα κοινωνικά δίκτυα για τις αμφιβολίες του για τον κορωνοϊό και άλλα ζητήματα της επικαιρότητας. Πρόσφατα μάλιστα αποκάλυψε μια ακόμη πτυχή της πολυσχιδούς προσωπικότητάς του. Την ενασχόλησή του, επί εικοσαετίας μάλιστα, με την αστρολογία, την οποία σπουδάζει σε μια ειδική σχολή. Εξομολογήθηκε επίσης ότι μέσω των χαρισμάτων που του πρόσφερε η εμβάθυνση στη μελέτη των αστρικών χαρτών είχε προβλέψει το lockdown και το κλείσιμο των θεάτρων, πρόβλεψη αληθινά εντυπωσιακή εν τω μέσω μιας πανδημίας.

Η ειρωνεία του πράγματος ήταν πως δεν μπόρεσε να προβλέψει το πώς αλλάζουν με τα χρόνια οι κοινωνικές αξίες εκείνες που ορίζουν το ποιες συμπεριφορές είναι αποδέκτες, ακόμη κι από τα, κατά δήλωσή τους, «παλαιάς κοπής αρσενικά». Και σίγουρα δεν είχε προβλέψει πως κάποια στιγμή θα βρει μπροστά του την άρση αναστολών που επέφεραν, κατά τα λεγόμενά του πάντα, οι φωτογραφίες νέων ηθοποιών στα social media ή ο «έρωτας» για μια πολύ νεαρή φοιτήτριά του σε σχολή υποκριτικής, η οποία καταγγέλλει πως την παρενόχλησε τηλεφωνικά παρά τη ρητή άρνησή της να συμμετέχει στις υπέρ το δέον διαχυτικές εκδηλώσεις του πόθου του καθηγητή της. Επικαλέστηκε βέβαια τα αισθήματά του, επιδιώκοντας προφανώς την ταύτιση με κάθε άνθρωπο που ρεζιλεύτηκε για την καψούρα του – μες στη ζωή είναι αυτά, απλώς δεν αντιλήφθηκε μάλλον ότι δεν είναι αποδεκτά όταν υπάρχουν σχέσεις εξουσίας και ιεραρχίας. Οσο μιλάει κανείς όμως, τόσο πιο παρορμητικός μπορεί να γίνει και υπέπεσε στο ατόπημα να τα βάλει όχι απλώς με όποιον γενικώς σχολίασε αρνητικά τις συμπεριφορές του, αλλά και με την ίδια την καταγγέλλουσα, παραδεχόμενος παράλληλα ότι επέμενε παρά τις αρνήσεις της, δίνοντας πάτημα σε κάθε καχύποπτο για να χαρακτηρίσει προσχηματική την αρχικά απολογητική του διάθεση. Δεν έχει νόημα και δεν είναι και σωστό να δικάζει ο καθένας δημόσια καμιά υπόθεση. Η συνέχεια θα δοθεί, ούτως ή άλλως, στα πειθαρχικά όργανα του επαγγελματικού του σωματείου. Ως τότε μπορεί λίγος αναστοχασμός να βοηθήσει. Ή να βρεθεί η λύτρωσις στα μυστικά των άστρων. Ας μη βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα, μπορεί, άλλωστε, να είχε ανάδρομο Ερμή.