Η γειτονιά τους

Πάντα μου άρεσε η λέξη «γειτονιά». Ή μάλλον η έννοια «γειτονιά». Ισως γιατί σε γειτονιά μεγάλωσα. Στα παιδικά μου χρόνια η Φιλοθέη δεν ήταν ακόμα η χαρά των πλούσιων εκδοροσφαγέων, των SUV και της τσάντας της Hermès (όσο πιο βλαχάρα την κρεμάει σαν ποτιστήρι στο μπράτσο της, τόσο βεβαιώνεσαι ότι είναι αυθεντική). Αυτές έχουν τα λεφτά, κατάλαβες.

Ασχετο τώρα αυτό. Τελείως.

«Γειτονιά» για μας δεν ήταν οι γραφικότητες τύπου παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο, κλέφτες κι αστυνόμοι και νοικοκυρές που αντάλλασσαν ρύζια και λεμόνια. Για μας «γειτονιά» ήταν η επί της ουσίας γειτνίαση. Τον νοιαζόσουν τον διπλανό σου, ρε παιδί μου. Ετσι και δεν τον έβλεπες μια μέρα, βαρούσες τα κουδούνια να βεβαιωθείς ότι είναι καλά. Οχι σαν τώρα που πεθαίνει ο γείτονας και τον βρίσκουν από τη μυρωδιά.

Γειτονιά για μας ήταν η «αλληλεγγύη». Τόσο απλά. Η αλληλεγγύη – αυτή η κορυφαία έκφραση ανθρωπιάς που ενώνει τον έναν με τον άλλον και κάνει τη ζωή μας λίγο καλύτερη. Χωρίς αλληλεγγύη καταρρέει η κοινωνία που ζούμε κι αναπνέουμε κι αγαπάμε κι αγαπιόμαστε. Χωρίς αλληλεγγύη δεν υπάρχει αύριο. Χωρίς αλληλεγγύη υπάρχει μόνο μια στέπα άνυδρη, ένας κρανίου τόπος που υποδύεται τη γενέθλια γη.

Στη Θεσσαλονίκη, οι κάτοικοι της οδού Αλεξάνδρου Σβώλου ξαναστήνουν τη γειτονιά τους στα πόδια της. Μια ομάδα οραματικών και πεισματάρηδων ανθρώπων με μνήμη και γνώση αποφασίζουν να βγουν από τα σπίτια, να ανοίξουν τα παράθυρα, να καλημερίσουν από μπαλκόνι σε μπαλκόνι. Και τελικά να ξαναβρεθούν κοντά ο ένας στον άλλον, όχι μηρυκάζοντας τις δηθενιές μιας εξωραϊσμένης αλάνας. Να ξαναβρεθούν στο εδώ, στο τώρα, να ξαναβρεθούν στο σήμερα και σε όλες τις ανάγκες που σήμερα υπάρχουν. Που σήμερα μας ταλανίζουν και σήμερα μοιραζόμαστε.

Στη «Γειτονιά της Αλ. Σβώλου» οι κάτοικοι δημιούργησαν ένα Δίκτυο Αλληλοβοήθειας, με την ελπίδα πως η πρωτοβουλία τους αυτή θα επεκταθεί σε όλη την πόλη.

Λένε.

«Μέσα στις δυστοπικές συνθήκες που ζούμε, είναι απαραίτητο να δράσουμε συλλογικά και να οργανωθούμε τοπικά στις Γειτονιές μας. Δεν θα αφήσουμε τον φόβο και την απομόνωση να κυριαρχήσουν στις ζωές μας. Η πανδημία είναι μία ευκαιρία για να εργαστούμε για την προστασία και την αμοιβαία φροντίδα των ανθρώπων που ζουν δίπλα μας».

Πώς μπορούμε να οργανωθούμε κι εμείς ακολουθώντας το δικό τους παράδειγμα; Ακου τι έκαναν λοιπόν.

Αρχικά, ανάρτησαν πίνακες πληροφοριών στις εισόδους των πολυκατοικιών και δημιούργησαν γκρουπ ομαδικής συνομιλίας, μέσα από εφαρμογές όπως Viber, WhatsApp, Messenger. Ετσι εντοπίζουν τους ανθρώπους που δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι (π.χ. ευπαθείς ομάδες) και χρειάζονται υποστήριξη για βασικές καθημερινές ανάγκες. Τους ενημερώνουν ότι δεν είναι μόνοι/ες και ότι μπορούν να βασιστούν στην οργανωμένη ψυχική και πρακτική στήριξη της γειτονιάς.

Μέσα από το Δίκτυο αναλαμβάνουν:

1. Αγορά τροφίμων, φαρμάκων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης.

2. Φροντίδα κατοικιδίων, ηλεκτρονικές πληρωμές (π.χ. λογαριασμοί).

3. Ιδέες για τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών και αποστολή γραμμάτων.

4. Ανταλλαγή βιβλίων.

5. Ενημέρωση σχετικά με δωρεάν υπηρεσίες υποστήριξης.

Αντιγράφω το μήνυμά τους:

«Μπορούμε να μιλάμε όλοι και όλες μαζί στο Viber ή στην σελίδα μας στο Facebook ή στο email στο geitonia.svolou@gmail.com, για να σας εντάξουμε στην ομαδική συνομιλία μας.

Σε αυτό το γκρουπ μοιραζόμαστε πληροφορίες που αφορούν την πανδημία, και τα νέα της περιοχής μας.

Να μην μείνει κανένας μόνος/μόνη μέσα στην πανδημία:

Στηρίζουμε, Φροντίζουμε, Δημιουργούμε Σχέσεις.

Με εκτίμηση,

Πρωτοβουλία Γειτονιάς Αλεξάνδρου Σβώλου».

Θα ακολουθήσουμε κι εμείς το παράδειγμά τους; Θα κάνουμε κι εμείς τις γειτονιές μας ένα ζεστό καταφύγιο για όσους έχουν ανάγκη; Θα τυλίξουμε με τον δικό μας τρόπο μια χνουδωτή κουβερτούλα στα πόδια των βασανισμένων; Θα το κάνουμε;

Πριν είναι πολύ αργά;

ΥΓ: Τέλλο Φίλη, να είστε πάντα καλά και κυρίως να είστε πάντα «γειτονιά». Χωρίς εισαγωγικά.