Δημήτρης Πλάντζος

Κοιμάμαι εύκολα, αλλά λίγο. Κι όταν κοιμάμαι, ο ύπνος μου είναι συνήθως ελαφρύς, με όνειρα σύντομα και παράξενα. Πέφτω για ύπνο νωρίς – υπερβολικά νωρίς, λένε οι φίλοι μου – και ξυπνώ γύρω στο χάραμα. Αλλά αισθάνομαι και την ανάγκη να κοιμηθώ μέσα στη μέρα· στην πολυθρόνα, στο γραφείο, στο μετρό. Εχω κοιμηθεί σε ταξί, χωρίς να είμαι μεθυσμένος (αλλά και μεθυσμένος), έχω κοιμηθεί στο πάτωμα, έχω κοιμηθεί και στο πεζοδρόμιο, σε στιγμές νεανικής ευδαιμονίας που δεν πολυθυμάμαι (για ευνόητους λόγους). Μια κάποια άλλη, πιο δύσκολη στιγμή πριν από χρόνια, με είχε πάρει για λίγο ο ύπνος, χαράματα, στο πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας, έξω από το Ιπποκράτειο, περιμένοντας τα αποτελέσματα των εξετάσεων που είχε κάνει επειγόντως ο αδελφός μου περιμένοντας να νοσηλευτεί. Είναι περίεργο, αλλά αυτή είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχω από τη Βασιλίσσης Σοφίας κάθε φορά που περνώ από κει ή τη φέρνει η συζήτηση.

Στους μήνες της πανδημίας, με τα αλλεπάλληλα λοκντάουν, κοιμάμαι ίσως λιγότερο, αλλά τα όνειρα που βλέπω δεν έχουν αλλάξει. Παραμένουν περίεργα και φροϋδικά: επιστροφή στο πατρικό μου σπίτι όπου ανακαλύπτω δωμάτια ως τα τώρα ανεξερεύνητα, γειτονιές που δεν έχω ξαναδεί κι όμως γνωρίζω καλά, συνάντηση μ’ έναν φίλο που έχω χάσει χρόνια ή που έχει πεθάνει. Κάτι που βρίσκω μάλλον περίεργο, από την άλλη μεριά, είναι και το ότι ενώ συνήθως ονειρεύομαι πως βρίσκομαι σε ταξίδι σε μια ξένη χώρα, κι εξερευνώ μια πόλη που ενώ τη γνωρίζω καλά μου φαίνεται αγνώριστη στον ύπνο μου, τώρα που εκ των πραγμάτων έχω στερηθεί τα ταξίδια, αυτά τα όνειρα έχουν πάψει. Ισως γιατί υποσυνείδητα προστατεύομαι από μια στέρηση υπαρκτή. Ισως γιατί τέτοια όνειρα τώρα πια κάνω έτσι κι αλλιώς κι όταν δεν κοιμάμαι.

Τις μέρες του εγκλεισμού, η καθημερινότητά μου (όπως όλων μας, φαντάζομαι) έχει χάσει τους παλιούς της ρυθμούς αναζητώντας νέους. Καθώς περνώ περισσότερες ώρες της ημέρας στο σπίτι μου, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να απολαμβάνει δωμάτια και γωνιές που μέχρι τώρα έμεναν λίγο πολύ ανεκμετάλλευτα. Περνώ παράλληλα περισσότερα λεπτά της μέρας μου στο μπαλκόνι, χαζεύοντας τις μακρινές πολυκατοικίες, πέρα από το γήπεδο της Γυμναστικής Ακαδημίας απέναντι από το κτίριο όπου ζω, στις ανηφοριές της Χαραυγής και το ύψωμα του Καρέα βορειότερα. Πριν από μέρες μάλιστα θυμήθηκα ότι κάποτε, τέτοια περίπου εποχή, όταν οι μακρινοί εκείνοι γείτονες άρχιζαν να στολίζουν τα σπίτια τους για τις επερχόμενες γιορτές, και φαίνονταν να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον στην παραγωγή νυκτερινής χριστουγεννιάτικης φαντασμαγορίας, ήθελα να πάω να περπατήσω στους δρόμους τους, για να χαζέψω τα λαμπιόνια από κοντά. Μετά, όπως είναι φυσικό, περνούσε ο καιρός, στέρευε η εορταστική ευφορία, και η απραγματοποίητη βόλτα ξεχνιόταν για άλλη μια χρονιά.

Χθες βράδυ, προς το χάραμα μάλλον, ονειρεύτηκα πως ξεκίνησα επιτέλους για να δω τους «απέναντι» από κοντά. Ξύπνησα απορημένος, ξημερώματα μιας κάπως κρύας φθινοπωριάτικης μέρας, και ακριβώς τη στιγμή που, μέσα στο όνειρό μου, έσπρωχνα την καγκελόπορτα ενός άγνωστου σπιτιού για να μπω σ’ έναν κήπο στολισμένο με πολύχρωμα φώτα.

—