Είμαι λίγο αυτό

Και είμαι και λίγο έτσι. Eχω ένα αυτό, ένα τέτοιο σαν κοτρώνα στο στήθος. Ενα δεν μπορώ να αναπνεύσω, ένα ΑΧ μανούλα μου, έλα όμως που δεν βγαίνει το ΑΧ από μέσα. Το ΑΧ με κεφαλαία, το βαρύ, το ασήκωτο δεν βγαίνει να μας λυτρώσει ρε παιδί μου. Δεν βγαίνει, όχι δεν βγαίνει το γαμ@@@νο, δεν-βγαί-νει τέρμα δεν βγαίνει.

Γι’ αυτό είμαι λίγο αυτό. Λίγο, όχι πολύ. Δηλαδή πολύ είμαι, αλλά λέω λίγο για να μην το βαρύνω το κλίμα το εύκρατο. Και δεν είμαι μόνη μου σε αυτό το αυτό. Είναι κι άλλοι με το σιχτίρι να τους μπουκώνει το στόμα κι να μη βγαίνει. Γιατί αν βγει, θα τους πάρει όλους ο διάολος, όλους συλλήβδην συγγενείς, φίλους, δουλειές και κορωνοϊούς τα πάντα. Πώς λέμε καλπάζοντας στα κύματα; Καλπάζοντας στα λύματα τη βγάζουμε τη μέρα.

Είχα καιρό να πάω Αθήνα, βγαίνω από το αμάξι μια μυρωδιά απερίγραπτη. Αποπνιχτική δεν μου φτάνει το ΑΧ το σφηνωμένο στον λαιμό, ήρθε κι ο βρόχος της μπόχας να με στραγγαλίσει. Αδύνατον να το περιγράψω αυτό το αίσχος, αυτό το ξερνάω και ξερνάω τώρα, αδύνατον να σου το κάνω εικόνα, μωρό μου.

Πώς ανοίγεις ένα σπίτι μετά από καιρό και σου μυρίζει κλεισούρα; Αυτό. Αυτό ακριβώς όμως. Είσαι στην Αγίου Κωνσταντίνου, έξω από το Εθνικό θέατρο και παιδιά μυρίζει κλεισούρα. Υπαίθριος χώρος τώρα αυτός βρωμάει κλεισούρα. Σαν να κλείδωσαν την Αθήνα σε αποθήκη και πέταξαν το κλειδί. Κλεισούρα, μούχλα και ροκφόρ. Μια πόλη που μυρίζει χαλασμένο τυρί. Αυτό. Αν η δυστοπία είχε οσμή αθηνίλα θα μύριζε. Μια Αθήνα παρατημένη και παραιτημένη, μια Αθήνα που καθρεφτίζεται στα μάτια μας, τα μάτια μας τα κουρασμένα, τα βαριά τα νυσταγμένα, τα δακρυσμένα, τα βουβά, τα απελπισμένα. Μια Αθήνα σαν τα μούτρα μας, μια Αθήνα της θλίψης και της κατάθλιψης, του αγχολυτικού και της μούντζας, μια Αθήνα με το δικό της ΑΧ που ‘χει στα χείλη μπλέξει και δεν τολμά να βγει, ο ουρανός ο μεγάλος ουρανός είναι ακόμα σκοτεινός και η νύχτα κυλά. Ο,τι να ‘ναι.

Ηταν που ήταν τα νεύρα μας ένα σίχαμα μας ήρθε κι ο κόβιντ. Δεν γίνεται αγάπη μου, αυτό το πράγμα, δεν αντέχεται. Σε λίγο θα αρχίσουμε να παίζουμε ξύλο μεταξύ μας. Ετσι χωρίς λόγο. Θα σου λέει καλημέρα ο άλλος, φφφραστ εσύ στα μούτρα του. Θα του λες ευχαριστώ και θα σε κλωτσάει στα αχαμνά. Γιατί; Γιατί έτσι. Θα δερνόμαστε, θα φτυνόμαστε, θα βριζόμαστε γιατί έτσι.

Και δεν είναι να πεις ξυπνήσαμε χαρούμενοι και μας την έσπασε ο άλλος. Ή ότι φύγαμε κεφάτοι από το σπίτι μας το υπερτέλειο. Πλήρωσες ΔΕΗ; Δεν πλήρωσα ΔΕΗ. Γιατί δεν πλήρωσες ΔΕΗ; Γιατί πλήρωσα κινητή και τα δυο μαζί δεν βγαίνουμε. Αφησα τη ΔΕΗ και διάλεξα την κινητή. Μα θα μας κόψουν το ρεύμα. Να το κόψουν, τουλάχιστον θα ‘χουμε έναν άνθρωπο να μιλάμε στο σκοτάδι.

ΔΕΗ, κινητή, το παιδί, το άλλο το παιδί, η γιαγιά σε καραντίνα, ο παππούς σε καραντίνα, ο παππούς βαριέται τη γιαγιά, η γιαγιά σιχαίνεται τον παππού να γιορτάζουν με τα παιδιά τους μέσω σκάιπ τα πενήντα χρόνια γάμου και να σιχτιρίζουν και τα πενήντα.

Είμαι λίγο αυτό. Ισως γιατί ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι λίγο αυτό. Σε μια χώρα που είναι λίγο αυτό. Κι όσο πάει κι απαυτώνεται. Γιατί αυτό το πράγμα δεν είναι ζωή. Αυτό είναι μια κουράδα σκύλου κολλημένη στο καλό σου το παπούτσι. Κι όσο κι αν προσπαθείς, δεν μπορείς να το αυτό με τίποτα.