Οι σμίλες των πρωταθλητών

Ο πόνος, η υπερπροσπάθεια, η κατάκτηση του αδύνατου είναι οι σμίλες που ξεχωρίζουν τους μεγάλους πρωταθλητές από τους ταλαντούχους. Είναι αυτές που σμιλεύουν τους μύθους με λεπτομέρειες από ιστορίες αθλητικού ηρωισμού.

Αθλητές που έσπασαν το φράγμα της θέλησης κατακτώντας νέα επίπεδα ανταγωνισμού.

Το μέγα ερώτημα που φράζει κάποια στιγμή την πορεία των ταλαντούχων αθλητών παραμένει πάντα το ίδιο: τι μπορείς να θυσιάσεις στον βωμό της επιτυχίας;

Τι μπορεί να προσφέρει το πνεύμα στο σώμα όταν φτάσει στο σύνορο της υπερπροσπάθειας;

Μετά τον τελικό του Αυστραλιανού Οπεν, το 2012 ο Νόβακ Τζόκοβιτς αδυνατούσε να βγάλει τα παπούτσια του. Είχαν γίνει ένα με το δέρμα των ματωμένων ποδιών του ύστερα από πέντε ώρες και 53 λεπτά τιτανομαχίας με τον Ράφα Ναδάλ στον ίσως σπουδαιότερο αλλά σίγουρα με τη μεγαλύτερη διάρκεια τελικό στην ιστορία των γκραν σλαμ. Ο Νόλε είχε πείσει τον εαυτό του πως θα νικούσε ακόμα κι αν έπρεπε να παίζει για μια ζωή. Οταν το αντιλήφθηκε ο σπουδαίος αντίπαλός του, παραδόθηκε.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα έπαιξε σε όλο το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 έχοντας τραυματισμένο το μεγάλο δάκτυλο του αριστερού του ποδιού. Κάθε σουτ, κάθε πάσα ήταν και μια μαχαιριά πόνου. Μόνο η διαιτησία θα μπορούσε να του κλέψει στον τελικό τη δόξα.

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ έπαιζε με εξάρθρωση ωμοπλάτης στον ημιτελικό του Μουντιάλ του 1970.

Πριν συντρίψει τους αντιπάλους του ο Μάικλ Τζόρνταν νίκησε πυρετούς, στομαχόπονους, ματωμένα πόδια και βέβαια τον ίδιο τον εαυτό του.

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς άφησε μισοτελειωμένο ένα τενιστικό έπος γιατί δεν έχει αποφασίσει ακόμα το μέγεθος της θυσίας που είναι έτοιμος να προσφέρει για τη νίκη. Είναι μια κουβέντα που πρέπει να κάνει με τον εαυτό του.  Οπως την έκανε κάποτε ο Ρότζερ Φέντερερ όταν βρέθηκε στο σταυροδρόμι του μέλλοντός του.