Η αμφισβήτηση κάθε δομής

Προσπαθώντας να προσδιορίσω το τι μπορεί να συνιστά «φετίχ» στη συγκεκριμένη χωροχρονική φάση που βρίσκομαι, ένα πράγμα μου είναι άμεσα σαφές. Εμμονές έχω πολλές και με ανακουφίζει να αποδίδω υπερφυσικές δυνάμεις σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα δράσεών μου, ωστόσο κανένα από τα «φετίχ» μου δεν συνδέεται με την εκδήλωση της σεξουαλικότητάς μου. Ολα τους σχετίζονται με την κοινωνική μου συμπεριφορά – την τοποθέτησή μου στο ευρύτερο σύνολο ή τη διάδρασή μου με τα μέλη των επιμέρους υποσυνόλων στα οποία ανήκω.

Με αυτό τον προσδιορισμό στο μυαλό μου, διαπιστώνω πως αυτό που έχει αναχθεί σε φετίχ είναι «το παρεκκλίνον»!

Δεν μπορώ να ορίσω τη λέξη, δεν ξέρω πού τελειώνει, αλλά σίγουρα ξέρω ότι αρχίζει εκεί που ριζώνουν τα όρια των άλλων γύρω μου. Οσο πιο ακλόνητα, τόσο εντονότερη η ανάγκη μου να τα τραβολογήσω προς όλες τις κατευθύνσεις. Σαν να ξεχειλώνω ένα μονό σεντόνι για να το βάλω σε διπλό κρεβάτι.

Η αμφισβήτηση κάθε μορφής δομής είναι κυρίαρχα αλλά και οργανικά παρούσα σε κάθε μου δράση. Οχι επειδή μισώ τις δομές αλλά επειδή τις λατρεύω. Ισως να πρόκειται περί φετιχιστικής πραγματικότητας αλλά επειδή μελετάω τη φύση και παρατηρώ τα φαινόμενα, αφοπλίζομαι οικειοθελώς μπροστά στη θεϊκή αρμονία του παγκόσμιου ρυθμού. Αντιλαμβάνομαι πως είμαι μέρος ενός αέναου τέλειου συστήματος όπου όλα συντονίζονται ώστε να ρέουν ομαλά. Μπροστά σε αυτή τη φυσική συμπαντική αρχιτεκτονική, οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινα κατασκευασμένο σύστημα (αξιών, δομών, κανονισμών κ.λπ.) απλώς υπολείπεται, υπόκειται στη δυική οπτική της κυριαρχίας, φωτίζει πάντα μόνο μία από τις άπειρες εκδοχές και μας απομακρύνει από την ολότητα. Από το βίωμα ότι εγώ και εσύ είμαστε ακριβώς το ίδιο.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΟΡΙΑ. Παρεκκλίνω εμμονικά από οτιδήποτε μου επιβάλλεται, νομικά, αξιακά, πνευματικά – δεν έχει σημασία -, ως δομή. Οτιδήποτε παραμένει αμετακίνητο ως απαύγασμα γνώσης και εμπειρίας. Η μετακύληση των ορίων ενός τέτοιου μορφώματος διαστρέφεται σε κίνητρο της σκέψης και φυσικά της δράσης μου. Μόνο για το κοινωνικό. Οχι για το προσωπικό. Στο προσωπικό έχεις το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης και άρα δεν με ενοχλείς αν είσαι σε δομικά εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος από εμένα. Σε συγχωρώ, με την έννοια ότι χωράμε μαζί στο ίδιο σύμπαν, αλλά αξιοποιώ το δικαίωμα της δικής μου ελεύθερης βούλησης και δεν διαντιδρώ μαζί σου. Οσο δυνατά και να εκπέμπεις δεν ακούω τη συχνότητά σου.

Ομως στο κοινωνικό τα πράγματα αλλάζουν. Εδώ οι δομές μού επιβάλλονται. Είναι παντού. Οριοθετούν τον δημόσιο χώρο και τον χρόνο. Βιώνω μια αυθαίρετη δόμηση θεμελιακών πεποιθήσεων από τη στιγμή που γεννιέμαι, από πριν βασικά… Αξιακοί πυλώνες πάνω στους οποίους χτίζω την πραγματικότητά μου, παρατηρώ και κρίνω τα πάντα γύρω μου. Δεν είναι δικές μου οι δομές αυτές και δυστυχώς απέχουν πολύ από τις υπέροχα ροϊκές δομές της ανώτατης συνείδησης. Απέχουν από τη φυσική νομοτέλεια. Με απομακρύνουν από τη σύνδεση μαζί σου κάνοντάς με να πιστεύω πως είσαι κάτι άλλο από εμένα, κάτι από το οποίο πρέπει να ξεχωρίσω βάζοντας όρια. Τα δικά σου από τη μια, τα δικά μου από την άλλη. Λατρεύω να ταλαντεύω τα όρια. Να τεστάρω την ελαστικότητα της κοινωνικής θεμελίωσης ανατρέποντας τα ευρέως δεδομένα. Ολα ρέουν, και αυτό θέλω να δείξω με τις δράσεις μου. Υπάρχει ένα ιερό γεωμετρικό μοτίβο ροής που συμβαίνει χωρίς να χρειάζεται εμείς ως μονάδες να κάνουμε κάτι. Οποιοδήποτε άλλο μοτίβο οραματίστηκες και θες να εφαρμόσεις, θα σε παρακαλέσω να μη μου το επιβάλεις.

ΜΕ ΚΑΥΤΕΡΟ ΠΙΠΕΡΙ. Δεν μπορώ να ορίσω το «παρεκκλίνον», αλλά το θεοποιώ φετιχιστικά γιατί μέσα από αυτό θα σου ανακατέψω τη σούπα. Εσύ εμπνεύστηκες τη συνταγή, επεξεργάστηκες τα υλικά, όρισες το πώς θα εκτελεστεί σωστά το φαγητό που θες να σερβίρεις σε όλους μας και άναψες τη φωτιά ώστε σε κάποια ώρα να έχεις το προβλεπόμενο αποτέλεσμα. Πράξε έτσι στο προσωπικό. Στο κοινωνικό δεν είσαι σπίτι σου. Δεν είμαι καλεσμένη σου για να ορίσεις εσύ τι θα φάμε. Στον δημόσιο χώρο που μαγειρεύεις, κυκλοφορώ και εγώ με ένα σακουλάκι κατακόκκινο καυτερό πιπέρι και μια στιβαρή ξύλινη κουτάλα που την έχω φτιάξει μόνη μου από σκαλιστό θαλασσόξυλο. Και το έχω φετίχ, όπου δω δημόσια να μπαίνει κατσαρόλα να αδειάζω το σακουλάκι μου. Και να ανακατεύω γαλήνια το καυτερό φαγάκι!