Διονύσης Μαρίνος

Τα τελευταία χρόνια πάσχω από αϋπνίες.

Από τότε βλέπω συνεχώς όνειρα.

Μόνο εγώ τα ονομάζω έτσι. Μα, και πάλι, όχι πάντα. Θέλω να πω: πρόκειται για επιλεκτική αϋπνία κι ακόμη πιο επιλεκτικά όνειρα. Το σώμα μου εγείρεται κατά κύματα τα μεσάνυχτα και κάποια στιγμή, αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα, φτάνει στο σημείο να θεωρεί το κρεβάτι έναν αβίωτο τόπο. Τότε είναι που εισέρχομαι στην απρόσωπη τυπικότητα των ονείρων. Πόσο απρόσωπη είναι, όμως, όταν βλέπω συγκεκριμένα πρόσωπα τη στιγμή που βγαίνω στο μπαλκόνι να κάνω τσιγάρο;

Παρεμπιπτόντως, αν γινόταν να μετρήσει κανείς τον καπνό που έχει βγει από τα πνευμόνια του στην προσπάθεια να σπρώξει λίγο παρακάτω την άγρια νύχτα, θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του σαν το μπροστινό μέρος μιας ατμομηχανής που πηγαίνει στο πουθενά και δεν σταματάει σε κανέναν σταθμό – ίσως γιατί της λείπουν οι ράγες.

Χρονοτριβώ, το ξέρω.

Συνήθως ο πατέρας μου κάθεται στο ακριανό μέρος του τραπεζιού. Φοράει λευκό φανελάκι ακόμη κι όταν η θερμοκρασία είναι στο όριο του μηδενός. Κάποιες φορές του κάνει παρέα ο θείος μου ο Βαγγέλης με το ναυτικό του καπέλο. Και οι δύο τους έχουν εδώ και καιρό αφυπηρετήσει από τη ζωή, αλλά δεν τους φαίνεται. Δεν έχουν κάποιο σημάδι πάνω τους που να δηλώνει απουσία. Δεν είναι άσπροι σαν φαντάσματα, δεν βγάζουν αχνούς από το στόμα, δεν λένε παλαβά πράγματα. Μάλλον εγώ είμαι αυτός που έχει τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που βρίσκεται μεταξύ ζωής και αντιζωής.

Τις περισσότερες φορές μένουν αμίλητοι. Αλλες συνεννοούνται με ένα ελαφρύ γνέψιμο. Οταν θέλουν να μου κάνουν παρατήρηση συνήθως βήχουν. Τότε τους παρακαλάω να μην κάνουν φασαρία. Δεν είναι καιρός να εξηγώ στους γείτονες πώς γίνεται να μιλάω μόνος μου. Οσο ζούσαν δεν ήταν έτσι: ο πατέρας μου ήταν ένας πράος άνθρωπος, προς το τέλος μόνο κάτι λάσκαρε μέσα του και φώναζε διαρκώς. Ο θείος μου ήταν ένα σώμα γεμάτο αλάτι της θάλασσας· άκαμπτος. Μου κάνει εντύπωση που τώρα, στην κατάσταση που βρίσκονται και την οποία δεν μπορώ ακριβώς να ορίσω, είναι ατίθασοι. Πετούν, ας πούμε, το τασάκι κάτω μόνο και μόνο για να προκαλέσουν ενόχληση. Πίνουν τον καφέ που έχω παρατήσει από το πρωί. Με τραβάνε από το μανίκι για να πέσω από την καρέκλα.

Κάνουν κι άλλα, όμως, με τον καιρό τα έχω συνηθίσει. Ξέρω πως αν βγω έξω θα τους βρω να με περιμένουν. Υπάρχει, πλέον, μια οικειότητα. Γνωρίζουμε ο ένας τις συνήθειες του άλλου. Αν καμιά φορά δεν βγω το βράδυ έξω, την επόμενη μου κρατάνε μούτρα. Κι αυτό, όμως, το δέχομαι με κατανόηση.

Αυτό που δεν μπορώ να συνηθίσω με τίποτα είναι όταν, ορισμένες φορές, αυτός που με περιμένει στο μπαλκόνι δεν είναι ούτε ο πατέρας μου ούτε ο θείος Βαγγέλης, αλλά ο εαυτός μου. Είναι αλλόκοτο να με περιμένω. Ειδικά όταν δεν ξέρω αν είμαι αυτός που περιμένει ή αυτός που έρχεται. Ή κανένας από τους δύο.