Ματθαιόπουλοι

Στον τόπο που ζούμε ή που προσπαθούμε να ζήσουμε, οι κάθε λογής ματθαιόπουλοι κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πηδήξουν τη ζωή. Με όποιον τρόπο μπορούν, με όποιον τρόπο γουστάρουν, με όποιον τρόπο τούς συμφέρει. Δεν διστάζουν ποτέ, δεν κωλώνουν πουθενά, δεν ησυχάζουν αν δεν τα κουκουλώσουν όλα, αν δεν τα θάψουν όλα, αν δεν βουλώσουν στόματα, αν δεν διαφθείρουν συνειδήσεις.

Το διαπιστώσαμε για άλλη μία φορά με τα ηχητικά ντοκουμέντα που δημοσίευσε η «Καθημερινή». Τους διαλόγους, δηλαδή, του πρώην αρχηγού της Πυροσβεστικής Βασίλη Ματθαιόπουλου με τον ερευνητή για την τραγωδία στο Μάτι Δημήτριο Λιότσιο. Ας μην αναπαραγάγουμε εδώ τις συνομιλίες, όλοι τις έχουμε διαβάσει και όλοι τις γνωρίζουμε.

«Θα τα βάλεις με το Δασαρχείο που σου λέει ο άλλος θα σου ανοίξει τον κ@@@@, θα τα βάλεις με τη ΔΟΥΡΟΥ θα σου ανοίξει τα καπούλια».

Γλώσσα χυδαία, γλώσσα κακοποιητική, γλώσσα τρομοκρατική, γλώσσα σεξιστική, γλώσσα άθλια και ιταμή, γλώσσα αφέντη σε δούλο. Δούλο κανονικά. Που είναι αντικείμενο, που είναι κτήμα, σκουπίδι, τσόλι, σκατό στο παπούτσι τους. Δούλο κανονικά. Χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς ζωή, χωρίς δικαιώματα.

Για να μιλήσουμε δημοσιογραφικά. Μέχρις στιγμής, από τους διαλόγους δεν προκύπτει εμπλοκή πολιτικών προσώπων. Δεν λέμε πως δεν υπάρχει: λέμε πως δεν προκύπτει. Και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν και πώς θα αποδειχτεί κάτι τέτοιο. Θα περιμένουμε να το διαπιστώσουμε. Και θα το κάνουμε ήρεμα, νηφάλια και αντικειμενικά. Ως οφείλουμε. Κι αν όντως υπάρχει, να πάνε όλοι και όλες τους φυλακή! Φυλακή, κελί μαύρο και σκοτεινό μέχρι να σβήσει ο ήλιος!

Οσο ψημένοι και να είμαστε στην περιρρέουσα αθλιότητα, δεν μπορούμε και δεν ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε τέτοιον κυνισμό. Δηλαδή δεν το πιστεύεις ρε γαμώ το, έρχεται ένας τύπος, κάθεται απέναντί σου και σου λέει πίνοντας το καφεδάκι του:

«Ετσι γίνονται τα παιχνίδια. Ετσι έγιναν πέρυσι τα παιχνίδια με Καπέλιο (σ.σ. τότε αρχηγός της Πυροσβεστικής) – Βασιλειάδη (σ.σ. τότε υπαρχηγός της Πυροσβεστικής). Για να καθαρίσει ο Καπέλιος τον Βασιλειάδη τον άφησε και στα Κύθηρα χωρίς εναέρια και στη Μάνη χωρίς εναέρια».

Πάμε άλλη μία. Τον άφησε τον άλλον χωρίς ελικόπτερα να σβήσει τις φωτιές για να κάνει συντεχνιακό παιχνίδι. Πέθαναν άνθρωποι, χάθηκαν σπίτια, καταστράφηκαν κόποι ζωής, γιατί; Για να παραγκωνίσει ο αρχηγός τον υπαρχηγό. Αστερίσκος – αν ισχύουν όλα αυτά και αν αποδειχτούν στη Δικαιοσύνη.

Ολοι γνωρίσαμε ματθαιόπουλους. Ολοι τους βρήκαμε μπροστά μας. Στη ζωή, στις σπουδές, στην καριέρα μας. Είναι το ανθρωπάκι που πουλάει τσαμπουκά εκεί που τους παίρνει και σκύβει το κεφάλι εκεί που δεν τους παίρνει. Ο τύπος ο ρυπαρός, «ενδιάμεσος». Ο έτσι και γιουβέτσι, ο μισός άνθρωπος – μισός κουράδα.

Ολοι γνωρίσαμε ματθαιόπουλους στη ζωή μας. Είναι ο δάσκαλος που περιθωριοποιεί το προσφυγάκι γιατί μπορεί. Είναι ο προϊστάμενος που ξεφτιλίζει τον υφιστάμενο γιατί μπορεί. Είναι ο καραβανάς που τσακίζει το φανταράκι γιατί μπορεί. Είναι το αφεντικό που απολύει την εργαζόμενη γιατί δεν του έκατσε. Και γιατί μπορεί.

Μια αλυσίδα εκφοβισμού που ξεκινάει από τον δυνατό ως τον πιο αδύναμο. Ο πάνω εκμηδενίζει τον κάτω. Το αφεντικό τον διευθυντή. Ο διευθυντής τον προϊστάμενο κι αυτός τον υφιστάμενο. Κι αυτός τον κλητήρα. Ο κλητήρας τη γυναίκα του. Η γυναίκα το παιδί της. Το παιδί τον σκύλο του, ο σκύλος τη γάτα, η γάτα το ποντίκι. Ετσι πάνε αυτά τα πράγματα. Ομορφα και νοικοκυρεμένα. Από την κορυφή της ιεραρχίας ως την τελευταία τρύπα του ζουρνά.

Υπάρχουν οι κάθε λογής ματθαιόπουλοι. Και μια στα τόσα, υπάρχουν και οι Λιότσοι. Που δεν το αντέχουν. Που δεν το ανέχονται. Που λένε «ως εδώ». Και σηκώνουν το κεφάλι. Κι αντιδρούν. Και παίρνει ο διάολος τους πάσης φύσεως αρχηγίσκους και τα αποπαίδια τους.

Και η συνέχεια είναι ιστορία. Η ιστορία εκείνων που δεν μπορούσαν. Και τώρα μπορούν!