Γαλήνη Χατζηπασχάλη

Τα όνειρά μου είναι γενικά ήπιων τόνων με εξαιρέσεις τα παιδικά ασανσέρ που δεν σταματούσαν στον τέταρτο αλλά συνέχιζαν, κάποια νεανικά πετάγματα στη Βασιλίσσης Σοφίας, κάποια φιλιά που δεν μου είχαν δώσει στον ξύπνιο, αυτά τα τρελά της εγκυμοσύνης κι αυτό το τελευταίο που σταμάτησε η γη να γυρίζει και μείναμε στη μέρα.

Δεν μπορώ να πω πως με απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα των ονείρων μου ως άνθρωπο και καλλιτέχνη ριγμένο από ένα ονειρικό χέρι στην ονειρική ζωή. Αυτό που με ευχαριστεί είναι οι φράσεις που χρησιμοποιούν τη λέξη όνειρο όχι τόσο κυριολεκτικά. Ας πούμε το απλό «σαν όνειρο» ή «σαν σε όνειρο», το «μακάρι να ‘ταν όνειρο», «ήταν ένα κακό όνειρο», «ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα», «όνειρο ήταν και πάει», «έκανε ένα γαλακτομπούρεκο όνειρο», «ήταν νέος είχε όνειρα», «ονειρικές παραλίες», «άστον να ονειρεύεται αύριο θα φάει καλά», «βγαλμένο από όνειρο», «πουλάει όνειρα», «μην κάνεις όνειρα», «έγινε το όνειρό μου πραγματικότητα», «ακολούθησε το όνειρό σου», «οι γονείς μου είχαν άλλα όνειρα για μένα».

Ολες αυτές οι φράσεις εκτός απ’ τη δική τους ξεχωριστή αξία, δίνουν και μια αξία στο όνειρο λες και αυτό έχει μόνο θετικό πρόσημο. Πάντως πράγματι το όνειρο της νύχτας και του ύπνου όταν είναι καλό είναι φαντασία δίχως τέλος κι αρχή είναι η απόλυτη ελευθερία.

Το όνειρό μου δεν νιώθω ότι έχει αξία να το εξιστορώ σαν κάτι δικό μου, γιατί νιώθω πως δεν μου ανήκει η ιστορία του. Είναι κάτι δρόμοι που διαλέγει κάποιος άλλος για μένα με αγάπη, ακόμα κι όταν πρόκειται για εφιάλτες. Αυτό που μου ανήκει είναι η συγκίνηση που γεννάει. Αυτήν είναι δύσκολο να τη μεταφέρω. Υπάρχει όμως κάτι που είναι της ζωής πράμα κι έχει το ίδιο συναίσθημα με το όνειρό μου. Είναι τα μεσοδιαστήματα. Οι στιγμές εκείνες που νιώθω πως έχουν μια επιβράδυνση, μια διαστολή χρόνου. Τα λεπτά εκείνα που είναι ανάμεσα στα γεγονότα. Τα γεφύρια της ζωής. Η στιγμή που έχει βγει το κεφάλι του μωρού, η στιγμή που ανεβαίναμε στο πλοίο, η στιγμή πριν αλλάξει ο χρόνος, η στιγμή που στρώναμε το τραπέζι, η στιγμή που σβήνουν τα φώτα στο θέατρο, η στιγμή που έσκυψες να με φιλήσεις κι άλλα τέτοια γεφυράκια… με ποταμάκια από κάτω.

Να και ένα όνειρο, αυτόματη γραφή που λένε, βουτιά στη μέσα μας θάλασσα… γουστάρω σουρεαλισμό:

Πολλά παιδιά στην πλατεία και τραπέζια με πανσέτες, πατάτες και ντοματοσαλάτες. Και μετά οι μπαχτσέδες που είχαν τα κρεμμύδια απ’ τις ντοματοσαλάτες με ήλιο. Και μετά κάτι παλιά λούνα παρκ με συγκρουόμενα σίγουρα και το μηχάνημα που ρίχνεις μπουνιά. Ωχ και μετά σε ένα μπαρ με σφηνάκια και απέξω τα Citrοën Xsara της αστυνομίας.

Κι ύστερα πρωί… γεια σας θα ήθελα να μπω στο ταμείο ανεργίας… έχετε αυτό; Ναι… αυτό; Ναι… αυτό; Ναι… αυτό; Αυτό; Θέλετε καφέ; Τι καφέ με δουλεύετε; Ναι θέλω… Πηγαίνετε να πάρετε απέναντι… Χάλια ο καφές.

Και ξαφνικά η Κολομβία…

Η Κολομβία των ονείρων μου…

Αχ και η Χαβάη…

Αυτά είναι…