Το γάλα και η ακινησία

Το γάλα και η ακινησία

Το πιο σύντομο ανέκδοτο μεταξύ των κυβερνητικών στελεχών είναι «Ο Κωστής πήρε απόφαση», πράγμα σπάνιο προφανώς για τον φίλο Κωστή Χατζηδάκη, ο οποίος ως κλασικός πολιτικός γνωρίζει ότι όταν παίρνεις αποφάσεις, όταν δρας, κινείσαι, αναλαμβάνεις πρωτοβουλίες, μοιραία κάπου θα βρεις, κάποιον θα ενοχλήσεις, κάτι θα πάει στραβά, και μετά, να το μπροστά, το «θηρίο» που ονομάζεται «πολιτικό κόστος» και έχει καταπιεί πολιτικούς και πολιτικούς.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης, όπου κάτι τέτοιες ημέρες (επικείμενου ανασχηματισμού), οι «καλοί» οι άνθρωποι ανοίγουν το κουτάκι με τις προσεκτικά κλεισμένες μνήμες και θυμούνται ό,τι μπορεί να σκοτώσει τον απέναντι, διηγούνται μια υπέροχη ιστορία, με πρωταγωνιστή τον Κωστή, τον Σαμαρά, τον Στουρνάρα και την τρόικα. Είμαστε τον Μάρτιο του 2014, ο Κωστής είναι υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, και η τρόικα βρίσκεται στην Αθήνα για εντατικές διαπραγματεύσεις και ελέγχους προκειμένου να γίνει η εκταμίευση μιας μεγάλης δόσης της τάξεως των 25-30 δισ. Αλλά το πράγμα έχει κολλήσει άσχημα με τη λεγόμενη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ, την οποία η τρόικα πιέζει να την υιοθετήσουμε ως έχει και ο Χατζιδάκις αρνείται διαρρήδην για ένα και μόνο σημείο: το γάλα!

Στις πόσες μέρες θα λογίζεται ως φρέσκο. Στις 5 το πολύ, όπως υποστηρίζει ο αρμόδιος υπουργός Γεωργίας Θανάσης Τσαυτάρης ή στις 7 και περισσότερο που υποστηρίζει με αδιευκρίνιστα μεγάλο πάθος ο Χατζιδάκις. Μην τα πολυλογώ, η τρόικα πάει, έρχεται, ξαναπάει, ξαναέρχεται, η δόση δεν εγκρίνεται, διότι η αξιολόγηση δεν ολοκληρώνεται λόγω του… κρίσιμου θέματος, ήτοι του μέχρι πόσες ημέρες μπορεί να θεωρείται φρέσκο ένα γάλα.

Κολλάει η διαπραγμάτευση, κολλάει και η δόση. Και είναι τότε που ποιος είδε τον Σαμαρά (πρωθυπουργό) και δεν τον φοβήθηκε. Αφού στόλισε με ένα πλήθος κακόηχων και κακότροπων επιθετικών προσδιορισμών τον Κωστή τηλεφωνικά και παρουσία τρίτων (…), ανέθεσε το θέμα της διαπραγμάτευσης με την τρόικα στον Γιάννη Στουρνάρα, υπουργό Οικονομικών τότε, ο οποίος το έφερε σε πέρας, και κάπως έτσι πήραμε τη δόση…

Από πότε είχε ξεκινήσει η συζήτηση για το γάλα; Από τον Οκτώβριο του 2013, και έληξε την άνοιξη του 2014, με τον τρόπο που προανέφερα.

Παρ’ όλ’ αυτά ο Κωστής και αντιπρόεδρος της ΝουΔου έγινε στη συνέχεια (αν και εντελώς αφανής…), και βασικός υπουργός στην κυβέρνηση Κυριάκου. Είναι δε τόση η αυταρέσκεια γύρω του, που δεν υπάρχει συνεργάτης του ο οποίος να μην πιστεύει πως στον προσεχή ανασχηματισμό ο κατάλογος των αμετακίνητων θα ξεκινάει από το όνομα «Χατζηδάκης». Ισως γιατί θέλουν να πιστεύουν πως ο πρόεδρος Κυριάκος προτίθεται να επιβραβεύσει την ακινησία…

(Από περιβάλλον πάντως ο φίλος μου ο Κωστής «μυρωδιά» δεν έχει πάρει…)

Συντροφικά «μαχαιρώματα»…

Δεν είναι μόνο το θέμα της… «παπαδημούπολης» που με τόσο κόπο «έχτισε» ο πατριώτης μου… Παπασπιτούλης, εργαζόμενος σκληρά στα ανήλια ανθρακωρυχεία των Βρυξελλών, το οποίο απασχολεί τον πρόεδρο Αλέξη και του χαλάει όλη τη διάθεση για καλοκαιρινή ραστώνη. Ο πρόεδρος, ήθελε ο άνθρωπος να επανεκκινήσει, σου λέει, τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι τον βρίσκει ελαφρώς βαλτωμένο το τελευταίο διάστημα, άλλα του σκάνε, σαν μικρές «γουρούνες» που ρίχνουν τα παιδιά την πασχαλιά, διάφορα θέματα εδώ κι εκεί και τον αποπροσανατολίζουν. Διότι, όπως προανέφερα, δεν είναι μόνο το θέμα της… «παπαδημούπολης». Να ας πούμε, έχει στην ατζέντα του, διότι πρέπει να το διαχειριστεί, το πρόβλημα της άγριας υπονόμευσης του στενότερου συνεργάτη του αυτή την περίοδο, του Μιχάλη Καλογήρου. Ο Καλογήρου, τον οποίο ο πρόεδρος Αλέξης ως πρωθυπουργός τον είχε υπουργό Δικαιοσύνης, αλλά το παλικάρι δεν κατάφερε να κάνει μεγάλη καριέρα διότι του είχε φορέσει ένα καπέλο νααααα τόσο με το συμπάθιο, σαν φέσι, ο Παπαγγελόπουλος, προσπαθεί ο άνθρωπος να φέρει σε μια ισορροπία τον κόμμα της χαράς, όμως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τον αγαπούν. Που δεν τους αρέσει καθόλου αυτό που κάνει. Και δεν τον γουστάρουν και γενικώς. Γιατί άμα είσαι ο άνθρωπος του προέδρου, όπως και να το δεις, όπως και να το κάνεις, μην περιμένεις αγάπες και λουλούδια. Χολή και όξος να περιμένεις. Ο Μιχάλης, παρότι μεγάλο παιδί πια και από τα μέρη μου, ενώ θα έπρεπε να το γνωρίζει το έργο, κάθεται τώρα και πικραίνεται και στεναχωριέται, αθώα ψυχή, διότι δεν τον αγαπούν ο Τζανακόπουλος με τον Σκουρλέτη. Και του μεν Σκουρλέτη την εχθρότητα την αντιλαμβάνεται – γραμματέας υπό αναχώρηση είναι, απέναντι στον Τσίπρα τοποθετήθηκε, τον Καλογήρου θα συμπαθεί; Του Τζανακόπουλου η στάση τον έχει προβληματίσει πολύ. Σου λέει, μα τι έχει πάθει αυτός, αφού υποτίθεται ότι είμαστε και οι δυο κοντά στον πρόεδρο. Γιατί; Γιατί;

(Γιατί θα ήθελε να γίνει Καλογήρου στη θέση του Καλογήρου, ρε Μιχάλη, γι’ αυτό – φιλοσοφία χρειάζεται;)

…και συγκυρίες

Εν τω μεταξύ, ούτε και προχθές λύθηκε το θέμα της ευθείας αμφισβήτησης του προέδρου Αλέξη από τον τεράστιο Πάνο Σκουρλέτη, που όσο να πεις, εδώ στον λαιμό τού κάθεται που ο Τσίπρας θέλει να τον φάει στο Συνέδριο, και να βάλει γραμματέα κάποιον από τα λεγόμενα «ρετάλια του ΠΑΣΟΚ» και πιθανότατα τον φίλο μου τον Γιαννάκη τον Ραγκούση. Σαν να μη συνέβη τίποτε λοιπόν την Τρίτη το απόγευμα στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, όπου ο πρόεδρος Αλέξης κατηγόρησε τον Σκουρλέτη ότι επιχειρεί να επιβάλει στο κόμμα ένα καθεστώς δυαδισμού. Ο άλλος τού απάντησε ότι σκοπός του δεν είναι αυτός, τέλος πάντων, χθες, μια μέρα μετά τη θυελλώδη συνεδρίαση έδωσε συνέντευξη (στο «North 98» της Θεσσαλονίκης) και ιδού τα ωραία για τον πρόεδρο Αλέξη, προσωπικά:

«Η αναφορά σε τελευταία συνέντευξή μου (σ.σ.: στην «Εποχή», όπου κατηγόρησε τον Τσίπρα ότι προσπαθεί να μετασχηματίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικό κόμμα) δεν αφορούσε μία τρέχουσα συγκυρία, εγώ πάντα το υπερασπίζομαι αυτό, όπως και οι περισσότεροι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Και βεβαίως ο ίδιος ο πρόεδρος, ο Αλέξης Τσίπρας, έχει πει κατ’ επανάληψη ότι δεν θέλουμε να γίνουμε αρχηγικό κόμμα. Αυτό όμως πρέπει να το διασφαλίζεις μέσα από συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες».

Να προσεχθεί παρακαλώ ότι ο (καλός) ο άνθρωπος δεν αναφερόταν σε «μία τρέχουσα συγκυρία» – δηλαδή συμβαίνει τώρα, αρχηγοκεντρικο το ‘χει κάνει το κόμμα, ο Αλέξης…

(Μεταξύ μας, τον βλέπω τον Σκουρλέτη ύστερα από όλα αυτά στον δρόμο που χάραξαν ο Λαφαζάνης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου…)

Παράλληλο σύμπαν

Είναι δυνατόν; Πολυετής (με την έννοια του από πολλών ετών) αναγνώστης μου μού καταγγέλλει ότι δεν έχει ενστερνιστεί όλο το Δημόσιο τις νεωτεριστικές αντιλήψεις του Κυριάκου Πιερρακάκη περί του εκσυγχρονισμού και της ψηφιοποίησης του κράτους . Και μου παραθέτει το γεγονός (το σοβαρό γεγονός θα προσθέσω) ζητώντας εκ παραλλήλου να απευθύνω ερώτημα στον υπουργό Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, όπερ και πράττω μετά χαράς μεγάλης:

«Γιατί η Ελληνική Αστυνομία δεν δέχεται τις ηλεκτρονικές υπεύθυνες δηλώσεις του, και μας τις επιστρέφει ώς άκυρες; Πρώτον, μας δήλωσαν άγνοια για τέτοιες δηλώσεις και, δεύτερον, μας έστειλαν στα ΚΕΠ για επιβεβαίωση των στοιχείων. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα! Παράλληλα σύμπαντα, τι να πω!».

Τίποτε μην πεις, φίλτατε, οσονούπω θα έχουμε απάντηση. Να ξέρουμε τι γίνεται τέλος πάντων…