Υπαινιγμοί

Η δουλειά της αντιπολίτευσης είναι να κάνει αντιπολίτευση. Το να ζητά κανείς αυτή η αντιπολίτευση να είναι «εποικοδομητική», ιδιαίτερα σε ευαίσθητα θέματα όπως τα εθνικά, είναι από αφελές έως βαρετό. Και σε κάθε περίπτωση εντάσσεται σε έναν πολιτικό πολιτισμό χωρών όπως η Σουηδία – που δεν έχει όμως σοβαρά εθνικά θέματα.

Δεν προκαλεί εντύπωση έτσι να βλέπει κανείς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να λέει ό,τι του κατέβει για τις ελληνοτουρκικές διαφορές, διαψεύδοντας ακόμη και τον εαυτό του. Ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ας πούμε, πετάει τελευταία διάφορες εθνικιστικές κορόνες ξεχνώντας παλιότερες δηλώσεις του για τη Χάγη ή για τα δικαιώματα της Τουρκίας στη Μεσόγειο. Ο Αλέξης Χαρίτσης τα βάζει με τον Μαργαρίτη Σχοινά επειδή δεν προωθεί επαρκώς τις ελληνικές θέσεις (η δήλωση ότι «χρειαζόμαστε όλους τους Ελληνες που είναι σε καίριες θέσεις να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους» είναι ιστορική). Και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας κατηγορεί την κυβέρνηση άλλοτε για αμηχανία και άλλοτε για υποχωρητικότητα.

Στην περίπτωση του ΚΙΝΑΛ, όμως, βρισκόμαστε σε άλλη πίστα. Εδώ δεν έχουμε αρλουμπολογία, αλλά βαρείς, βαρύτατους υπαινιγμούς. Αστραψε και βρόντηξε η Φώφη Γεννηματά, πάντα βέβαια με το χαρακτηριστικό της χαμόγελο, όταν ρωτήθηκε στο Φόρουμ των Δελφών αν συμφωνεί πως πρέπει να τα βρούμε με τους Τούρκους. «Τι σημαίνει να τα βρούμε; Να παραχωρήσουμε κάτι;», αναρωτήθηκε με νόημα, κατηγορώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι αρνείται να της απαντήσει και φυγομαχεί.

Με άλλα λόγια, η αρχηγός της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας υπαινίσσεται ότι ο Πρωθυπουργός κάτι φοβάται. Ή «κάτι μας κρύβει», σύμφωνα με τη γνωστή έκφραση. Φαντάζεται κανείς τη σκηνή στο κοινοβούλιο: κάθιδρος, ο Μητσοτάκης παραδέχεται ότι παζαρεύει μυστικά την επήρεια της Μεγίστης, ενώ η αντιπολίτευση σύσσωμη ζητά τη δίκη του για εσχάτη προδοσία.

Αλλά η Φώφη Γεννηματά δεν σταμάτησε εκεί. Υποστήριξε πως αν δεν συγκληθεί Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, θα γίνει αυτό που δείχνει η εμπειρία: ο εκάστοτε πρωθυπουργός λέει ότι «είμαι το καλό παιδί του συστήματος και θα κάνω αυτό που θέλετε». Βροχή οι απορίες του έκπληκτου θεατή. Ποια είναι αυτή η εμπειρία και τι ακριβώς δείχνει; Ποιο είναι αυτό το «σύστημα», πού κατοικοεδρεύει, είναι ελληνικό ή ξένο; Υπάκουσαν στις επιταγές του όλοι οι πρωθυπουργοί ή εξαιρούνται οι κεντροαριστεροί;

O τρίτος υπαινιγμός της Φώφης Γεννηματά ήταν η απάντησή της στην ερώτηση τι πρέπει να κάνουμε αν η Τουρκία περάσει από τα λόγια στις πράξεις. «Να αντιδράσουμε με τον ίδιο τρόπο», είπε. Εδώ η έκπληξη δίνει τη θέση της στη σύγχυση. Ποιες πράξεις; Ποιος τρόπος; Πώς ακριβώς διατυπώνεται η σύγχρονη εκδοχή του «Βυθίσατε το Χόρα»;

Φαντάζεται κανείς και μια άλλη σκηνή, ρεαλιστική αυτή τη φορά: ο ίδιος αυτός Πρωθυπουργός, αντιμέτωπος με ιστορικές επιλογές στην εξωτερική του πολιτική, να αναρωτιέται αν προτιμά την εκ δεξιών κριτική ή την εξ ευωνύμων.