Η κόλαση δεν είναι οι Ρώσοι

Δύο πράκτορες της GRU, της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, ο ένας Ρώσος η άλλη Γαλλίδα που στρατολογήθηκε ως φοιτήτρια στο Παρίσι, διεξάγουν έναν μυστικό πόλεμο με στόχο να αποσταθεροποιήσουν το αμερικανικό πολιτικό σύστημα, να ρίξουν την πρόεδρο (ναι, ναι, γυναίκα πρόεδρο) των ΗΠΑ, να σπείρουν το χάος στην αμερικανική κοινωνία. Σύμμαχοί τους στον πόλεμο αυτόν, η τεχνολογία, τα fake news, οι γνωστές ρωγμές της αμερικανικής δημοκρατίας, καθώς και διάφοροι χρήσιμοι ηλίθιοι, όλοι Αμερικανοί, που τους βοηθούν χωρίς να το αντιλαμβάνονται – μέχρι που είναι πια αργά, ή σχεδόν. Ολα αυτά βέβαια στην τηλεοπτική οθόνη, είναι το στόρι της έβδομης σεζόν του «Homeland» που προβαλλόταν μεν από τον Φεβρουάριο έως τον Απρίλιο του 2018 αλλά «έφτασε» στην υπογράφουσα με χαρακτηριστική καθυστέρηση, μόλις πρόσφατα, το ομολογώ.

Οι σεναριογράφοι της σειράς πάντα κρατούν ένα μάτι στραμμένο στην επικαιρότητα, είναι λοιπόν βέβαιο πως άντλησαν έμπνευση από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016, και τη γνωστή πια – «σαρωτική» και «συστηματική» σύμφωνα με την έκθεση Μιούλερ – ρωσική ανάμειξη σε αυτές. Η Ρωσία, η «ρωσική ανάμειξη», ήταν και παραμένει φόβητρο στις ΗΠΑ. Τέλη Φεβρουαρίου, λίγο πριν αρχίσει να μονοπωλεί το ενδιαφέρον και τους φόβους μας η πανδημία του νέου κορωνοϊού, οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ προειδοποίησαν τους αμερικανούς βουλευτές πως η Ρωσία προσπαθούσε να επηρεάσει τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου, και να σπείρει τη διχόνοια μεταξύ των ψηφοφόρων, με στόχο την επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Μόνο που η κόλαση δεν είναι (πάντα) οι άλλοι. Η πανδημία του κορωνοϊού, οι ταραχές που ξέσπασαν με αφορμή τη δημόσια εκτέλεση του αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ («είδαμε μία εκτέλεση ανθρώπου στην TV», δήλωσε χαρακτηριστικά η Νάνσι Πελόζι, η Δημοκρατική πρόεδρος της Βουλής), ήρθαν να επιβεβαιώσουν με τον πιο δραματικό τρόπο πως ο μεγαλύτερος εχθρός των ΗΠΑ δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος τους ο εαυτός.

Ο ανεκδιήγητος, πυρομανής νάρκισσος τον οποίο τοποθέτησαν στον Λευκό Οίκο, και η παραδοσιακή απουσία κοινωνικού δικτύου προστασίας σε μία χώρα που επιλέγει να κρατά τον μικρότερο δυνατό ρόλο για το κράτος, είχαν ως αποτέλεσμα να έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους περισσότεροι από 105.000 άνθρωποι και να έχουν μείνει άνεργοι τουλάχιστον 40 εκατομμύρια άνθρωποι στις ΗΠΑ εξαιτίας του κορωνοϊού. Και ούτε η υγειονομική ούτε η οικονομική κρίση έπληξαν τους πολίτες «ισότιμα». Πρόσφατα στοιχεία έδειξαν πως οι μαύροι Αμερικανοί πεθαίνουν από Covid-19 με ρυθμό κατά μέσο όρο τριπλάσιο σε σύγκριση με τους λευκούς – στο Κάνσας είναι επταπλάσιο, στην πόλη της Ουάσιγκτον εξαπλάσιο, στο Μίσιγκαν και το Μισούρι πενταπλάσιο. Και το ποσοστό ανεργίας μεταξύ των μαύρων Αμερικανών είναι κατά κανόνα διπλάσιο από εκείνο των λευκών.

Μία σπίθα χρειαζόταν μόνο για να πάρουν φωτιά οι ΗΠΑ και αυτή την έβαλε ένας 44χρονος λευκός αστυνομικός στη Μινεάπολη πιέζοντας με το γόνατο επί σχεδόν εννέα λεπτά τον λαιμό του πεσμένου στο έδαφος, δεμένου πισθάγκωνα, Τζορτζ Φλόιντ, με την αλαζονική αίσθηση ατιμωρησίας που του έδινε το χρώμα της επιδερμίδας του, η στολή που φορούσε, και ένας μακρύς κατάλογος ανάλογων προηγούμενων στις ΗΠΑ. Λίγο λάδι χρειαζόταν μόνο η φωτιά για να γιγαντωθεί και το έριξε ο Τραμπ χρησιμοποιώντας μια έκφραση – «όταν αρχίζει το πλιάτσικο, αρχίζει και το πιστολίδι» – που είχε χρησιμοποιήσει το 1967 ένας διαβόητος ρατσιστής διοικητής της αστυνομίας στο Μαϊάμι· αλλά και το γεγονός ότι σε βάρος του αστυνομικού που δολοφόνησε εν ψυχρώ τον Τζορτζ Φλόιντ απαγγέλθηκε, με χαρακτηριστική καθυστέρηση, κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Από εκεί και έπειτα, το κατά πόσο συμμετέχουν – όπως καταγγέλλεται – ή όχι στις διαδηλώσεις και υποδαυλίζουν τη βία ακροδεξιοί προβοκάτορες που ονειρεύονται μόνο χάος και καταστροφή, μικρή σημασία έχει: αυτοί τη δουλειά τους κάνουν.

Στο τελευταίο επεισόδιο της έβδομης σεζόν του «Homeland», η τηλεοπτική πρόεδρος των ΗΠΑ απευθύνει ένα διάγγελμα. «Για περισσότερα από 200 χρόνια», λέει, «είχαμε έναν άγγελο να μας προσέχει σε αυτή τη χώρα. Τελευταία, αναρωτιέμαι πού έχει εξαφανιστεί. Κοιτάξτε γύρω σας. Εχουμε πρόβλημα. Η δημοκρατία μας έχει πρόβλημα. Και δεν φταίει η Ρωσία. Εμείς φταίμε. Εμείς τη σκοτώνουμε. Οταν ακούμε για δημοκρατίες που πεθαίνουν, σκεφτόμαστε επαναστάσεις, στρατιωτικά πραξικοπήματα, ενόπλους στους δρόμους. Αλλά αυτό συμβαίνει πια όλο και πιο σπάνια. Τουρκία, Πολωνία, Ουγγαρία, Νικαράγουα, Φιλιππίνες. Οι δημοκρατίες πεθαίνουν τώρα όταν δεν κοιτάμε. Οταν δεν προσέχουμε. Και το τέλος σπάνια έρχεται στα ξαφνικά, αλλά φτάνει αργά, σαν το λυκόφως. Και στην αρχή, τα μάτια μας δεν το προσέχουν». Κατόπιν, ανακοινώνει ότι παραιτείται. Γιατί ξέρει πως έχει γίνει μέρος του προβλήματος. Γιατί δεν ήταν και τόσο κακή τελικά. Γιατί θεωρεί πως «κανείς ηγέτης δεν μπορεί να σώσει τη δημοκρατία μόνος του αλλά χωρίς ηγέτη που οι πολίτες να εμπιστεύονται, δεν μπορεί να σωθεί καμία δημοκρατία». Γιατί αυτή είναι μια τηλεοπτική σειρά, και όχι η πραγματικότητα. Και καμία Κάρι Μάθισον δεν είναι εδώ για να μας σώσει.