Ο Βασίλης Μπαμπανιάρης μεταξύ Ξυλούρη και Σπρίνγκστιν

Ηλεκτρικές κιθάρες και μαντολίνο, ροκ, φολκ στοιχεία και ο ρυθμός του πεντοζάλη είναι μερικά από τα αντιφατικά υλικά που δημιουργούν ένα περιβάλλον μουσικών ανατροπών στο νέο τραγούδι «Ο κήπος της Γεθσημανής», το οποίο προλογίζει τον επερχόμενο δίσκο του Βασίλη Μπαμπανιάρη. Και αυτή η τρίτη προσωπική δουλειά του εμπεριέχει τα ακούσματα και τις αισθητικές καταβολές του τραγουδοποιού: από τον Κώστα Χατζή, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Νίκο Ξυλούρη έως τον Τζιμ Μόρισον και τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Η σύνδεση ανάμεσα στην παραδοσιακή (φολκ) μουσική και τη ροκ για τον Βασίλη Μπαμπανιάρη βρίσκεται, όπως λέει, «στην αλήθεια και στην αυθεντικότητα που εκπέμπουν αυτά τα δύο είδη μουσικής. Και αυτά είναι τα στοιχεία που τις κάνουν διαχρονικές».

Το υλικό που ετοιμάζεται να παραδώσει το περιγράφει ως μια βουτιά σε όσα βίωσε από την παιδική του ηλικία μέχρι τώρα, μια προσπάθεια χαρτογράφησης του μέσα κόσμου του και μια ανάγκη να μιλήσει για ό,τι μπορεί να εκφράσει μόνο με τη μουσική. «Για αυτόν λοιπόν το λόγο θα ονομάζεται “Η γέφυρα” που, εκτός από το βιωματικό κομμάτι, είναι μια γέφυρα που συνδέει το τότε με το τώρα, τα μέσα με τα έξω μου. Ενα άλμπουμ (σε μουσική, στίχους και παραγωγή δικά μου) που ετοιμάζεται σιγά σιγά εδώ και τέσσερα χρόνια, έχοντας ωριμάσει από καιρό ως άκουσμα σαν το κρασί στο κελάρι, και θα είναι έτοιμο για το ταξίδι του σε λίγες μέρες».

Υπάρχει μια υποχώρηση του ροκ παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια. Πιστεύετε ότι ολοκλήρωσε τον κύκλο του;

Η ροκ μουσική πάντα θα βρίσκει τρόπους να ταρακουνάει την ψυχή μας. Είναι σαν το λουλούδι που βλέπεις με επιμονή να αναπτύσσεται και να ευδοκιμεί ανάμεσα στις ρωγμές ενός πεζοδρομίου ή πάνω στην άσφαλτο. Λειτουργεί υπόγεια και εκεί που νομίζει κανείς ότι έχει παρακμάσει ως είδος, πάντα κάπου θα υπάρχει ένα παιδί κλεισμένο σε ένα δωμάτιο γεμάτο αφίσες με συγκροτήματα, έχοντας στην αγκαλιά του μια κιθάρα μεγαλύτερη από το μπόι του, που θα ακούει ροκ μουσική και θα δημιουργεί κάτι καινούργιο μέσα από αυτή. Διότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο προς το καλύτερο. Αυτός άλλωστε δεν ήταν και ο λόγος που δημιουργήθηκε η ροκ μουσική εξαρχής;

Αν παίζατε σε ένα ιδανικό φεστιβάλ, με ποιους άλλους ξένους ή έλληνες μουσικούς θα θέλατε να μοιραστείτε τη σκηνή;

Το ιδανικό line-up θα ήταν: Bruce Springsteen, Mumford and Sons και Michael Kiwanuka. Ενα φεστιβάλ επίσης που ακόμα και σαν θεατής θα ήθελα να παρακολουθήσω (αν και βγαλμένο από τη ζώνη του λυκόφωτος και σίγουρα πιο σουρεαλιστικό) θα είχε τα παρακάτω ονόματα: The Doors, Janis Joplin, Pink Floyd και Jimi Hendrix μαζί με Μάρκο Βαμβακάρη και Βασίλη Τσιτσάνη, Μάνο Χατζιδάκι και Θανάση Παπακωνσταντίνου.

* Από την Panik Platinum σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες