Από μηχανής θεός για ερωτευμένους και αδέξιους εραστές

Ο Ντάνιελ Μπεβιλάκουα – γνωστός ως Κριστόφ – υπήρξε ο από μηχανής θεός για όλους τους ερωτευμένους και τους αδέξιους εραστές. Η φωνή του λεπτή, απόκοσμη, έτρεμε από το πάθος μιας ερωτικής επιθυμίας που την εξέφραζε η μουσική και οι στίχοι των επιτυχιών του «Aline», «Mots Bleus» και «Oh! Mon Amour». Ηταν η στιγμή του πάρτι την οποία τη δεκαετία του ’70 περιμέναν αγόρια και κορίτσια. Οταν η βελόνα του φορητού πικάπ άγγιζε το δισκάκι των 45 στροφών συνήθως μετά το πέρασμα τριών ωρών από την έναρξη των εφηβικών συγκεντρώσεων σε σπίτια εξοχικά ή σε παραλίες κάτω από έναστρους καλοκαιρινούς ουρανούς. Μετά το βερμούτ και τα αράπικα φιστίκια, μετά τις χορευτικές επιδείξεις των κινήσεων του χορού «σέικ» που έλυναν τα σώματα και επιβεβαίωναν την ανοιχτή διάθεσή τους ο Κριστόφ με τα τραγούδια του είχε χρισθεί από όσους τον λάτρεψαν σε τελετάρχη του ερωτισμού τους.

Ενός ερωτισμού καταπιεσμένου μέσα στη μικροαστική συντηρητική ατμόσφαιρα της οικογένειας που θεωρούσε απείθαρχα τα παιδιά της αν παρέκκλιναν προς την ποπ νεανική κουλτούρα και αμελούσαν τις παραδόσεις. Γι’ αυτούς τους νέους άνδρες και γυναίκες που ακόμη δε διεκδικούσαν επαναστατικά τη ρήξη με την πατριαρχική ανατροφή τους ο Κριστόφ ήταν ο εκφραστής του ανεκδήλωτου πάθους τους.

Δεν είναι λοιπόν αδικαιολόγητο ότι τα τραγούδια του έγιναν ευρωπαϊκές επιτυχίες και ο ίδιος ένας μικρός θεός που έδινε τα μετέπειτα χρόνια συναυλίες στις οποίες συνέρρεαν οι άλλοτε νέοι φαν του, σημερινοί μεσήλικοι με ανεξάντλητη ερωτική διάθεση.

Ο γάλλος τραγουδιστής Κριστόφ πέθανε στα 74 του από επιπλοκές πνευμονικής νόσου που προκαλεί ο κορωνοϊός, πριν από λίγες ημέρες. Είχε νοσηλευτεί και εισαχθεί σε μονάδα εντατικής θεραπείας στις 26 Μαρτίου σε νοσοκομείο του Παρισιού για εμφύσημα, πριν μεταφερθεί στη Βρέστη, στη Δυτική Γαλλία. «Ο Κριστόφ έφυγε. Παρά την αδιάκοπη αφοσίωση των γιατρών και των νοσηλευτών, οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν», έγραψαν η σύζυγός του και η κόρη του Λουσί, ανακοινώνοντας τον θάνατό του. Η ανακοίνωση της νοσηλείας του και στη συνέχεια η μεταφορά του στη Βρέστη είχε προκαλέσει συγκίνηση στον κόσμο του θεάματος, με καλλιτέχνες και προσωπικότητες να γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανάμεσά τους ο γάλλος συνθέτης Ζαν-Μισέλ Ζαρ, ο οποίος είχε συνεργαστεί στενά σε δύο από τα σημαντικότερα άλμπουμ του Κριστόφ – και στα ομώνυμα εμβληματικά τραγούδια τους – «Les Paradis Perdus», 1973 και «Les Mots bleus», 1974.

«Η θλίψη είναι μεγάλη. Χάνω ένα μέλος της φυλής μου. Ηταν ένας από τους μεγαλύτερους γάλλους τραγουδιστές. Ηταν κάτι περισσότερο από τραγουδιστής, ένας σχεδιαστής μόδας για το τραγούδι. Είχε μια φαντασία που δεν μπορεί πλέον να βρεθεί σήμερα. Και δεν μπορούμε να τον αποχαιρετήσουμε εξαιτίας αυτού του γαμ* ιού».

Ο τραγουδιστής είχε ξεκινήσει την καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέσα στη ζάλη του μουσικού ρυθμού γιε γιε. Αλλά μετέστρεψε το στυλ του σε ένα είδος διανοούμενου δανδή της ροκ, ενός εστέτ μανιακού με τον ήχο, ο οποίος οδηγούσε σε έκσταση το αριθμητικά περιορισμένο αλλά εξαιρετικά απαιτητικό κοινό του. Τις περισσότερες φορές, γυναικείες φιγούρες διέσχιζαν τις μπαλάντες του με την απροσδιόριστη «Aline» να πρωταγωνιστεί. Η επιτυχία της, την οποία ο ίδιος θεωρούσε μπλουζ, έχει πουλήσει μέχρι σήμερα 3,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Ο ίδιος συνέχισε να τραγουδά για χρόνια τις χαμένες ιστορίες αγάπης, ενώ διατηρούσε μία απόσταση ασφαλείας από το σύστημα των δημοσίων σχέσεων. Από τη φύση του επιφυλακτικός, έδειχνε να φοβάται το φως της ημέρας, ζώντας τη νύχτα και κρύβοντας τα μάτια του κάθε μέρα πίσω από τα γυαλιά με τους μπλε φακούς.

Γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 13 Οκτωβρίου 1945, από πατέρα μετανάστη ιταλικής καταγωγής. Στην παιδική του ηλικία άκουγε μπλουζ των Ρόμπερτ Τζόνσον και Τζον Λι Χούκερ και ως έφηβος γοητεύτηκε από το ροκ εντ ρολ, τον Ελβις Πρίσλεϊ και τον Λιτλ Ρίτσαρντ. Ηταν έτοιμος στα 15 του να σχηματίσει το πρώτο του συγκρότημα, το Danny Baby et les Hooligans και δύο χρόνια αργότερα να ηχογραφήσει τον πρώτο του δίσκο 45 στροφών με τίτλο «Reviens Sophie». Το 1965 ανέβηκε στο Νο1 του γαλλικού πίνακα επιτυχιών με το κλασικό πλέον τραγούδι «Aline», το οποίο υπέγραψε με το όνομα Christophe. To 1968 γνώρισε τη σύζυγό του Βερονίκ, αδελφή του τραγουδιστή Αλέν Καν, την οποία ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Παντρεύτηκαν το 1971, απέκτησαν μια κόρη και έμειναν μαζί 28 χρόνια. Επειτα από τον χωρισμό τους δεν πήραν διαζύγιο, καθώς ο Κριστόφ δεν θεωρούσε ότι ένα χαρτί μπορεί να αποδείξει τίποτα για τη σχέση δυο ανθρώπων, όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή του. Είχε, επίσης, δεσμό με την τραγουδίστρια και συγγραφέα Μισέλ Τορ, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Ρομαν. Ομως, δεν τον αναγνώριζε για δικό του παιδί. Ωστόσο ο Ρομαν (Βιντάλ) τις μέρες νοσηλείας του Κριστόφ ανέβασε στο YouTube ένα βίντεο για να του μιλήσει από μακριά και να του εκφράσει τη λύπη και τη στενοχώρια για την κατάσταση της υγείας του.

Δημοφιλής για μισό αιώνα, γοήτευσε και την επόμενη γενιά του γαλλικού ροκ η οποία σεβόταν αυτόν τον ασχημόμορφο άντρα, τον μουσικά αταξινόμητο, ο οποίος πάντρευε μακρόχρονα ειδύλλια με χαοτικά πειράματα, αβανγκάρντ απόψεις και εμπορικές επιτυχίες.

Πειραματίστηκε με νέα μουσικά είδη και όργανα και συνέχισε να δημιουργεί επιτυχίες σε όλη τη δεκαετία του ’70, ενώ οι κριτικοί εκείνη την περίοδο τον τοποθέτησαν στο ίδιο επίπεδο με τον Ντέιβιντ Μπόουι.

Τα επόμενα χρόνια ακολουθούν αρκετές επιτυχίες και δημιουργικοί πειραματισμοί μέχρι το πιο πρόσφατο άλμπουμ του «Les Vestiges du chaos», που κυκλοφόρησε το 2016. Στη χώρα του τον θεωρούσαν εθνικό θησαυρό. Ο Κριστόφ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας στις 2 και 3 Μαΐου 2012, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε δύο συναυλίες, τα έσοδα των οποίων διατέθηκαν για τους σκοπούς του Ιδρύματος Δράσης κατά του Καρκίνου του Μαστού. Και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς τραγούδησε γι’ άλλη μια φορά στο Καλλιμάρμαρο στάδιο, στη συναυλία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 2019, ο Κριστόφ συνόψισε την καριέρα του λέγοντας: «Εζησα όμορφες και δύσκολες στιγμές», αλλά «και οι δύσκολες στιγμές μου ήταν όμορφες».