Ενας αληθινός ηγέτης

Τον Λεωνίδα τον γνώριζα από τα εφηβικά μου χρόνια. Τότε που έκανα τα πρώτα μου ποδοσφαιρικά βήματα στους εφήβους του Ολυμπιακού. Εκείνος ήταν αρχηγός στην κολύμβηση. Εφορος. Πώς διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, πού έγινε η γνωριμία; Στο κολυμβητήριο! Πήγαινα και παρακολουθούσα τους αγώνες που διεξάγονταν στο Εθνικό Κολυμβητήριο, στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Από εκεί σφυρηλατήθηκε σχέση με γερές βάσεις. Κράτησε μέχρι τις μέρες μας. Από την πισίνα βρεθήκαμε μαζί στην ομάδα ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού, την πρώτη ομάδα. Εγώ ως παίκτης, εκείνος ως αρχηγός. Είχαμε καλή φιλία, όπως σχέσεις υπήρχαν και με τους Γαλάκο και Κυράστα. Μεγαλύτερη φιλία με αυτούς και με κοινά στοιχεία. Οπως ήταν η καταγωγή. Από τη Μάνη. Ειδικότερα, ο Γαλάκος ήταν από τον Κότρωνα, ο Λεωνίδας από τον Γερολιμένα και εγώ από την Καινούργια Χώρα.

Ο Λεωνίδας Θεοδωρακάκης ως αρχηγός ήταν αληθινός ηγέτης. Γνώριζε πολύ καλά το αντικείμενο και φρόντιζε πάντα να δίνει λύσεις. Δεν άφηνε να διογκώνονται τα θέματα. Δεν έπρεπε να υπάρχουν προβλήματα. Είχε, μάλιστα, αμέτρητους φίλους. Και λίγους εχθρούς, μάλλον από ζήλεια! Θυμάμαι, πάντα, πως ήταν πολύ καλός διαπραγματευτής και επίσης ότι από το γραφείο του, τόσο αυτό στο κέντρο του Πειραιά, όσο και το δεύτερο στον Ταύρο, πλημμύριζε από κόσμο. Ηταν, όπως θα μπορούσε κάποιος να ομολογήσει, σημείο αναφοράς για πολλούς. Ισως για όλους! Ωρες ατέλειωτες περνούσε εκεί, ώρες που αφιέρωνε στη μεγάλη του αγάπη, στο πάθος του που ήταν ο Ολυμπιακός. Από το πρωί έως το βράδυ. Με ελάχιστα διαλείμματα. Οποιος αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα, σίγουρα θα πήγαινε στον Λεό. Ετσι τον λέγαμε εμείς, όλοι όσοι τον νιώθαμε κοντά μας και αληθινό φίλο. Για μας ήταν ο αγαπημένος μας Λεό. Ο αρχηγός. Κατάφερε όπου συμμετείχε να ξεχωρίζει, πάντα είχε μια πολύ αξιόλογη πορεία. Σε όλους τους τομείς. Με κάθε τι που καταπιανόταν. Ηταν ιδιαίτερα αγαπητός και ένας πιστός στρατιώτης του Ολυμπιακού. Η ομάδα του Ολυμπιακού θα έλεγα πως του οφείλει πάρα πολλά. Mε πολύ διακριτικό τρόπο συμμετείχε σε συμβούλια, αντιμετώπιζε ζητήματα που φάνταζαν δισεπίλυτα, ασχολείτο συστηματικά και ως αρχηγός που ήταν τα τακτοποιούσε χωρίς χρονοτριβή. Πάντα με γνώμωνα το συμφέρον του Ολυμπιακού. Αυτό ήταν ο οδηγός του σε όλη του τη ζωή. Εδώ, αξίζει να αναφέρω ένα παράδειγμα και όλοι θα αντιληφθούν τι εννοώ: ήμασταν νομίζω στο 1990. Ο Λεωνίδας με καλεί στο γραφείο του και μου λέει πως έχει την πληροφορία ότι ο χώρος που σήμερα βρίσκονται τα γραφεία της ΠΑΕ και του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού, στην Πλατεία Αλεξάνδρας, πρόκειται να παραχωρηθούν από την τότε κυβέρνηση σε κάποια ομοσπονδία. Μου ζητά με τις γνωριμίες που είχα στην κυβέρνηση να τον φέρω σε επαφή με την τότε υφυπουργό Αθλητισμού, τη Φάνη Πετραλιά. Πράγματι, έκλεισα το ραντεβού και ο αρχηγός με επιχειρήματα σωστά και ακράδαντα, κατάφερε να αποσπάσει τη θετική απόφαση της Φάνης Πετραλιά και ο χώρος να παραχωρηθεί στον ερασιτέχνη Ολυμπιακό. Κάτι που ήταν δίκαιο. Για όσους δεν θυμούνται, ήταν ένας χώρος αλάνα πραγματική, με χαλασμένα σκάφη.

Σήμερα εκεί βρίσκονται τα γραφεία που αποτελούν στολίδι όχι μόνο για τον Ολυμπιακό, αλλά και για όλον τον Πειραιά. Η προσφορά του ήταν ανεκτίμητη στην ομάδα. Πρέπει να σημειώσω πως δεν έλυνε μόνο τα προβλήματα, αλλά είχε και διορατικότητα. Εβλεπε πολύ μπροστά. Κάτι που διαθέτουν μόνον οι πολύ δυνατοί παράγοντες και άνθρωποι. Ηταν χαρισματικός. Αψογος σε όλες τις ενασχολήσεις του. Είτε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, είτε την ώρα ενός αγώνα, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη φρόντιζε να μεταδίδει θετική αύρα στους πρωταγωνιστές και τους αθλητές. Εδινε ως παράγοντας, λύσεις τόσο σε οικονομικά, όσο και σε αγωνιστικά θέματα. Ηταν ίσως το μεγαλύτερό του προσόν και αυτό που τον χαρακτήριζε. Η ζωή του όλη ήταν ο Ολυμπιακός. Βρισκόταν πάντα στο πλευρό της ομάδας. Οταν τον καλούσε, δεν μπορούσε ποτέ να αρνηθεί. Θυσίασε την προσωπική του ζωή για να είναι νυχθημερόν κοντά στα Ερυθρόλευκα. Η καθημερινότητα του Ολυμπιακού έγινε τρόπος ζωής για τον Λεωνίδα Θεοδωρακάκη. Τα θέματα ή τα προβλήματα της ομάδας, ήταν μονομιάς και δικά του. Επρεπε να τα τακτοποιήσει. Να μην τα αφήσει χωρίς λύση.

Κάτι ακόμη που θυμάμαι καλά: σε μια επίσκεψη στην Κύπρο, ο Λεό «καθάρισε» και ως επικεφαλής μιας μικρής ομάδας πέντε ατόμων, έγινε ραντεβού με τον τότε πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον Μακάριο. Ηταν κάτι αναμφίβολα δύσκολο, αλλά μπροστά στο πείσμα και την πειθώ του Θεοδωρακάκη, έγινε εφικτό. Δεν μπορώ αυτό το ξεχάσω ποτέ. Ασκούσε μεγάλη επιρροή σε αρκετούς. Σε πολλούς καλύτερα. Και η σκέψη του βρισκόταν πάντα στον Ολυμπιακό. Οχι μόνο στην ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά σε όλα τα τμήματα. Γιατί αγαπούσε όλα τα αθλήματα που δόξαζαν την ομάδα μας, όπως και τους αθλητές που έφερναν διακρίσεις. Πήγαινε παντού, όπου χτυπούσε η ερυθρόλευκη καρδιά του. Και γεύτηκε επιτυχίες που μεγάλωσαν τον Ολυμπιακό, με τον ίδιο να είναι συνεχώς σε κομβικές θέσεις.

Ο Πέτρος Καραβίτης είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και νυν αντιπρόεδρος των βετεράνων της ομάδας
(επιμέλεια κειμένου: Κώστας Κοφινάς)