Και μαζί… και μόνοι

Αλλο ένα παράδοξο στη χώρα που γέννησε τον ορθολογισμό είναι η πόλωση που δημιουργεί η έννοια της αξιολόγησης, είτε με τη δαιμονοποίησή της ως εξουσιαστικού και καταπιεστικού μέσου είτε με την αναγόρευσή της σε κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Το να εξετάζεις το περιβάλλον, να κάνεις αγώνες, να ορίζεις στόχους, να επιλέγεις τα μέσα υλοποίησής τους, να εξετάζεις την εφαρμογή τους, για να προβείς – αν χρειάζεται – σε διορθωτικές κινήσεις ή ακόμη και αναθεωρήσεις, αλλά και να αποτιμάς την αποτελεσματικότητα και τις συνέπειες των επιλογών σου ως απλά βήματα του ορθού λόγου και πρακτικής, ούτε που περνάει από το μυαλό των υπέρμαχων της ανοησίας στη χώρα μας. Που, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι και λίγοι. Η απομάγευση του κόσμου φαίνεται πως δεν αποτελεί καθολική κατάκτηση για την πατρίδα μας. Ετσι, μια αυτονόητη λογική επιλογή στη λειτουργία κάθε οργανωμένης μορφής της ανθρώπινης δραστηριότητας, από την οικογένεια, τον δήμο, την επιχείρηση μέχρι την πολιτεία, για την Ελλάδα φαντάζει μεγάλη είδηση. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για το κράτος, με τις γνωστές φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσει έναντι των έλλογων πρακτικών.

Η επιλογή συνεπώς του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να ορίσει στόχους, να οριοθετήσει τους τρόπους υλοποίησης του κυβερνητικού έργου αλλά και τα χρονοδιαγράμματα εφαρμογής τους, δεν θα έπρεπε να αποτελεί είδηση σε μια κανονική χώρα. Καμιά επιχείρηση, ούτε καν μια οικογένεια, δεν λειτουργεί διαφορετικά. Κι αν υπάρχουν εξαιρέσεις, οδηγούνται άμεσα στην καταστροφή. Ούτε βεβαίως είναι είδηση η χρήση της τεχνολογίας, όπως το ηλεκτρονικό σύστημα παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου ΜΑΖΙ, για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των υπουργών. Αυτή η επιλογή ωφελεί πρωτίστως τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη, αφού άμεσα θα μπορεί να έχει πραγματική εικόνα για την πορεία της κυβέρνησής του, να αξιοποιεί τις επιλογές της και το πιο σημαντικό, να έχει τη δυνατότητα να διορθώνει αρρυθμίες ή και λάθη. Χρήσιμο θα είναι και για όλους εμάς, για να μην ακούμε δικαιολογίες του τύπου «δεν ξέρουμε» ή «δεν καταλάβαμε» αλλά για να αξιολογούμε κι εμείς τις εκλογικές μας επιλογές με περισσότερα ορθολογικά κριτήρια. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως οι επαναλαμβανόμενες αξιολογήσεις έχουν και ισχυρό επικοινωνιακό συμβολισμό. Ενας Πρωθυπουργός τεχνοκράτης που λαμβάνει αποφάσεις και κρίνει τα στελέχη δίκαια, με βάση αξιοκρατικές παραδοχές για συμφωνημένους στόχους. Οπως αναμφίβολα δεν παύει να είναι και ένας τρόπος άσκησης πίεσης και προς τους υπουργούς του να εξαντλούν τις δεξιότητές τους στην εργασιοθεραπεία και μόνο. Από την άλλη η αξιολόγηση δεν παύει παρά να είναι και ένα εργαλείο ελέγχου και αποτίμησης, με βάση τους πολιτικούς στόχους που έχει θέσει η κυβέρνηση. Είναι εργαλείο, δεν είναι παραγωγός πολιτικής. Η παραγόμενη πολιτική και οι προτεραιότητες στη δημοκρατία αξιολογούνται, κρίνονται, επικροτούνται ή απορρίπτονται από τους δέκτες της. Κι εκεί τα κριτήρια είναι πάντοτε πιο αυστηρά και δίχως δικαιολογίες. Γιατί αφορούν τη ζωή μας.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος στρατηγικής επικοινωνίας στην Precise Strategy