Ο απολογισμός μετράει…

Ολες οι συζητήσεις για τον προϋπολογισμό τις τελευταίες δεκαετίες εκτυλίσσονται μονότονα πάνω στην ίδια μανιέρα: Η αντιπολίτευση πάντοτε βέβαιη για τον άδικο, καταστροφικό προσανατολισμό του και φυσικά για την αποτυχία των προβλέψεών του, η κυβέρνηση από την άλλη πάντοτε γεμάτη αυτοπεποίθηση για τον αναπτυξιακό, ορθολογικό, στρατηγικά στοχευμένο σχεδιασμό και πεπεισμένη για την επίτευξη των στόχων. Φυσικά κάθε τοποθέτηση διανθίζεται από την παράθεση σειράς προσεκτικά επιλεγμένων οικονομικών στοιχείων, έτσι ώστε να δημιουργείται η αίσθηση μιας δήθεν αντικειμενικής και τεχνοκρατικής ανάλυσης που τεκμηριώνει την, πέραν κάθε αμφιβολίας και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, «αλήθεια».

Στα χρόνια μάλιστα πριν από την κρίση, η κυνική εκτίμηση πως ο προϋπολογισμός δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια θεωρητική άσκηση επί χάρτου επιβεβαιωνόταν πολιτικά ανέξοδα σχεδόν κάθε χρονιά, μολονότι τα οικονομικά αδιέξοδα που παρήγαγαν οδήγησαν σε μια πρωτόγνωρη καταστροφή, τις συνέπειες της οποίας θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμη.

Στα χρόνια της κρίσης ο προϋπολογισμός διαμορφωνόταν στο αυστηρό οικονομικό πλαίσιο των Μνημονίων και των προτεραιοτήτων, ορθών ή και αδιέξοδων, που έθεταν και έλεγχαν οι δανειστές. Το ότι βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία πως το προκαλέσαμε με δική μας υπαιτιότητα, καθώς για χρόνια αγνοήσαμε κάθε έννοια οικονομικής λογικής, δημιουργώντας ένα παρασιτικό παραγωγικό μοντέλο που βασιζόταν στην κατανάλωση μέσω δανείων. Αυτά είναι γνωστά.

Σήμερα η χώρα έχει τη μοναδική και ίσως τελευταία ευκαιρία να αλλάξει το οικονομικό υπόδειγμα δημιουργώντας μια οικονομία παραγωγική, εξωστρεφή και ανταγωνιστική που θα εκμεταλλεύεται τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και θα αξιοποιεί το σημαντικό ανθρώπινο δυναμικό της. Με ένα κράτος και μια δημόσια διοίκηση που θα διευκολύνει την επιχειρηματικότητα για να παραγάγει εθνικό πλούτο, αλλιώς κλαυθμοί και οδυρμοί περί ανάπτυξης, ευημερίας, στήριξης των πιο αδυνάμων, αλλά ακόμη και εθνικής επιβίωσης, θα είναι κακόφωνα άσματα λίγο πριν από το τέλος.

Η χθεσινή συζήτηση απογοητεύει για άλλη μία φορά για το πώς το πολιτικό προσωπικό αντιλαμβάνεται την οικονομία και τις επιχειρήσεις. Ο προϋπολογισμός δεν είναι κείμενο προθέσεων αλλά οδηγός εφαρμογής της οικονομικής πολιτικής, δομημένος με μέσα και μετρήσιμους στόχους. Η αντιπολίτευση επιμένει να χαϊδεύει αφτιά επαναλαμβάνοντας την παλιά συνταγή και ο κ. Τσίπρας δεν το απέφυγε για να κάνει τη διαφορά.

Ο κ. Μητσοτάκης ορθώς επιλέγει να ρίξει το βάρος στη δημιουργία ευνοϊκών προϋποθέσεων για την προσέλκυση επενδύσεων, τη στήριξη της επιχειρηματικότητας, τη μείωση της φορολογίας, την υιοθέτηση μεταρρυθμίσεων έτσι ώστε το κράτος να εξυπηρετεί πολίτες και επιχειρήσεις για να δημιουργούν και όχι να τους δυναστεύει για να το θρέφουν.

Η κυβέρνηση θα κριθεί αυστηρά την επόμενη χρονιά από το πώς οι μεγάλες προσδοκίες που τη συνοδεύουν θα εναρμονιστούν με τις πράξεις επανεκκίνησης της πραγματικής οικονομίας. Οπως πάντα, αυτό που μετράει είναι ο προϋπολογισμός να συμβαδίσει με τον απολογισμό, γιατί αλλιώς…

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy