Το ΔΝΤ μετά την Αργεντινή

Ο στόχος όλων οφείλει να είναι η αποφυγή νέων κρίσεων ή επαναλαμβανόμενων κρίσεων όπως στην περίπτωση της Αργεντινής. Ο πρόεδρος της χώρας Μαουρίτσιο Μάκρι εξελέγη το 2015 από ένα εκλογικό σώμα που είχε κουραστεί από την αργή ανάπτυξη και τον υψηλό πληθωρισμό, παράγοντες που σημάδεψαν τα τελευταία χρόνια της κυβέρνησης της πρώην προέδρου Κριστίνα Κίρχνερ. Οι πολιτικές της Κίρχνερ και του συζύγου της πριν από εκείνη επέκτειναν σημαντικά τον κρατικό παρεμβατισμό και έλεγχο.

Η μεγάλη αύξηση στις τιμές εξαγωγής βασικών προϊόντων επέτρεψαν στην οικονομία να συνεχίσει να αναπτύσσεται, αλλά όταν ο κύκλος ολοκληρώθηκε και η κατάσταση άλλαξε όλα αποσυντονίστηκαν. Ωστόσο, ο Μάκρι κληρονόμησε μια οικονομία όπου το χρέος δεν ήταν υψηλό, λόγω της αδυναμίας πληρωμής του 2002, και το κύριο δημοσιονομικό πρόβλημα ήταν το μη βιώσιμο σύστημα συντάξεων.

Η κανονική συνταγή για μια νέα κυβέρνηση θα ήταν να ολοκληρώσει τη δημοσιονομική προσαρμογή νωρίς και μετά να οδηγήσει σε ανάκαμψη την οικονομία πριν από τις επόμενες εκλογές. Αντ’ αυτού, ο Μάκρι αποφάσισε να κλείσει αργά το κενό του προϋπολογισμού και να προχωρήσει άμεσα σε μείωση φόρων και απελευθέρωση αγορών. Δυστυχώς, ύστερα από μεγάλες αλλαγές στην οικονομία οι οικονομικές συνθήκες τείνουν να χειροτερεύουν προτού βελτιωθούν και ο Μάκρι το πληρώνει αυτό τώρα.

Τα πράγματα έχουν πάει τόσο άσχημα ώστε η Αργεντινή «επαναπροσδιόρισε» ακόμη και το χρέος σε εγχώριο νόμισμα. Είναι μια θλιβερή κατάσταση. Δημιουργείται όμως και η ανάγκη να δοθεί απάντηση σε ένα θεμελιώδες ερώτημα: Πώς μπορεί το ΔΝΤ να είναι αποτελεσματικό στο να βοηθήσει τις χώρες να ανακτήσουν την πρόσβαση στις πιστωτικές αγορές όταν οποιαδήποτε απόπειρα να μειωθούν μη βιώσιμα ελλείμματα βαφτίζονται λιτότητα; Το ΔΝΤ δεν μπορεί να το κάνει αυτό μόνο του.

Ο μόνος τρόπος να τετραγωνιστεί ο κύκλος είναι με μια τεράστια αύξηση των ροών βοήθειας. Οι πολιτικοί πρέπει να αφήσουν το ΔΝΤ να κάνει τη δουλειά του – βοηθώντας στη διατήρηση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής σταθερότητας – και να μην το πιέζουν να υποστηρίζει μη βιώσιμες πολιτικές.

* Ο Κένεθ Ρογκόφ είναι καθηγητής Οικονομικών και Δημόσιας Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Εχει διατελέσει επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από το 2001 έως το 2003.