Βένια Δημητρακοπούλου

Σαββατοκύριακο: Δύο μέρες που μαζί αποτελούν κάτι το ενιαίο. Δύο μέρες που αποσπάστηκαν από τις υπόλοιπες για να ενωθούν «οι δύο εις σάρκα μίαν»! Ενα ισχυρό δίδυμο που όλοι προσμένουμε, ονειρευόμαστε, επιζητούμε. Είναι με έναν τρόπο η ανταμοιβή των κόπων της εβδομάδας. Ωραία όλα αυτά. Οταν όμως κάποιος δεν έχει ωράριο και ο νους του απασχολείται 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, πώς να τον πείσεις λοτι το Σαββατοκύριακο είναι κανονικά για ξεκούραση; Ενα μικρό απαραίτητο διάλειμμα; Δύσκολο.
Η λύση που έχω βρει προσωπικά είναι το καράβι. Παίρνοντας ένα καράβι, και το μυαλό και το σώμα, θέλουν δεν θέλουν, καταλαβαίνουν πως κάτι άλλο συμβαίνει. Μεταβαίνουν κάπου. Οι όποιοι αυτοματισμοί διαρρηγνύονται αμέσως!

Ο δικός μου προορισμός τα Σαββατοκύριακα είναι η Αίγινα. Αγαπημένη εδώ και χρόνια πολλά, έγινε αφορμή της πρώτης μου έκθεσης, με τους ήρωες και τους πολεμιστές σμιλεμένους στα ηφαιστειακά πετρώματά της. Συνεχίζει να με εμπνέει, να ταξιδεύει τον νου μου, είναι για εμένα πλέον το δεύτερο σπίτι μου.
Στην Αίγινα μεγάλωσε η κόρη μου, αφού μέναμε εκεί μεγάλα διαστήματα πριν πάει στο σχολείο. Στην Αίγινα βρίσκονται οι περισσότεροι φίλοι μου. Εκεί τα καλοκαίρια οργανώνουμε πολιτιστικά και εκπαιδευτικά δρώμενα, συναυλίες, εργαστήρια γλυπτικής για παιδιά, θεατρικές παραστάσεις και άλλα πολλά.
Στην Αίγινα νιώθω πως υπάρχουν ακόμα γεύσεις και μυρωδιές χωρίς προσμείξεις. Αυτές που παραπέμπουν σε μια Ελλάδα που μπορεί να είναι ακόμα επικίνδυνα μεθυστική.
Στην Αίγινα βρίσκεται και το εργαστήριό μου, ο φούρνος κεραμικής όπου ψήνω τα γλυπτά, τα δικά μου και των παιδιών. Από την Αίγινα δραπετεύω συχνά με τη βάρκα μου, άλλοτε μόνη και άλλοτε με φίλους, στα γύρω κοντινά νησιά. Μονή, Αγκίστρι, Απόνησο, Κυρά. Αδειάζει το μυαλό, οι σκέψεις σταματούν στην εικόνα του ανοιχτού ορίζοντα, της θάλασσας που στραφταλίζει, των βουνών της Πελοποννήσου που περικλείουν και προστατεύουν τον κόλπο του Σαρωνικού. Βουτιές, θαλάσσιοι περίπατοι, αχινοί που τους μαζεύω και τους σερβίρω μετά στους φίλους με λεμόνι και ούζο, εκτός κι αν βρίσκομαι μόνη, οπότε τους καταβροχθίζω κατευθείαν την ώρα που τους κόβω μέσα στη θάλασσα.

Τον χειμώνα πάλι με μια ομάδα φίλων περπατάμε μαζί στα αμέτρητα μονοπάτια και στις αφάνταστα ωραίες διαδρομές που κρύβει η Αίγινα. Ανεβαίνουμε στο Ελλάνιο Ορος. Φτάνουμε στην κορυφή ακολουθώντας τη διαδρομή των προσκυνητών στην αρχαιότητα που κατέληγαν στον βωμό που ήταν αφιερωμένος στον Δία. Από κάτω ακριβώς, στις παρυφές, βρίσκεται ο αρχαίος ελαιώνας, με δέντρα έως και χιλίων ετών. Ενα τοπίο άχρονο μέσα στο οποίο βυθίζομαι και αναδύομαι έπειτα ξεκούραστη και ανανεωμένη.
Επειτα είναι οι συναθροίσεις και οι ατέλειωτες κουβέντες μας στο θρυλικό Αιάκειο, όπου κάποιες βραδιές, αφού σκουπίσουν, μας φέρνουν την τελευταία παραγγελία, σβήνουν τα φώτα, κλειδώνουν και μας καληνυχτίζουν αφήνοντάς μας εκεί.
Το φαγητό στην Αίγινα είναι σχεδόν παντού ωραίο. Υπάρχουν όμως κάποια μέρη που έχουν γίνει πλέον τα στέκια μας. Αλλο βρίσκεται στην πόλη, άλλο λίγο πιο έξω, πάνω στην άμμο, κάτω από τα αλμυρίκια, δίπλα στο νερό, άλλο σε κάποιο μικρό ορεινό χωριό όπου τις κρύες μέρες μας περιμένει με το τζάκι αναμμένο. Κάτι ακόμα που με ευχαριστεί είναι να ψωνίζω τα πρωινά στην πόλη, στην τοπική αγορά, τα διάφορα προϊόντα ή να περιμένω τα καΐκια για να δω τι θα φέρουν, και όλα αυτά σε έναν αλλιώτικο ρυθμό, χαλαρό και απολαυστικό.
Η Αίγινα με κέρδισε ολοκληρωτικά από την πρώτη φορά που τη γνώρισα. Γι’ αυτό άλλωστε με τον σκηνοθέτη και φίλο Φίλιππο Κουτσαφτή (οι περισσότεροι τον γνωρίζουν από την «Αγέλαστο Πέτρα») αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μαζί την περιπέτεια μιας ταινίας για την Αίγινα πριν από μερικά χρόνια.
Λένε πως ο ύπνος είναι ανάγκη ζωτική για τον άνθρωπο. Είναι οι ώρες που το σώμα και το μυαλό ξεκουράζονται. Οι ώρες που ταξιδεύει η ψυχή και περιπλανάται. Οι ώρες που αναδύονται εικόνες, μνήμες, χρώματα. Οι ώρες που χωρίς αυτές η συνέχεια θα ήταν δύσκολη.
Ετσι κάπως είναι και για εμένα οι ώρες του Σαββατοκύριακου στο νησί της Αίγινας.