Πέγκυ Τρικαλιώτη

Και έστρεψα το βλέμμα μου στον ουρανό σαν να έψαχνα μια διαφυγή, μια υπόσχεση, μια επιβεβαίωση… και άκουσα έναν ακατανόητο, απόκοσμο ήχο να βγαίνει από το λαρύγγι μου, τόσο ανοίκειο σε μένα, τόσο παράταιρο και τρομακτικό να ρωτά το «πώς», το «από πού», το «γιατί» και το «για πού»…

Ποιος νοιάστηκε και με έφερε στη Γη, πώς η ζωή το συλλογίστηκε και με έφερε κοντά της, πώς βρέθηκα και πώς βρίσκομαι… πού να στραφώ για να μάθω από πού ξεκίνησε όλο αυτό το «εδώ», πού ήμουν πριν από το «τώρα» και πού θα βρεθώ «μετά»… Μετά που θα με θάψουν και θα «απαλλαγώ από όλους τους πόνους»… για ποιον λόγο δέχτηκα να ζω χωρίς να ξέρω… Βρέθηκα να περπατάω σ’ ένα ολάνθιστο λιβάδι χωρίς να μπορεί κανείς να με σταματήσει, κανείς να με κρατήσει πίσω… περνώ και σε κάθε μου βήμα φυτρώνουν λουλούδια… και μετά χειμώνας βαρύς συρρικνώνει τη Γη που αφήνω πίσω μου και πέφτει μια σιωπή που σπάει πάνω στις πέτρες με τέτοιο πάθος όσο η άνοιξη που πριν από λίγο έσερνα μαζί μου αγνοώντας την… Το βαπτιστικό μου «Ιώ», και η μοίρα μου μύθος φτιάχτηκε, μπλεγμένος με έκπτωτους θεούς και πρόστυχους τυράννους… όμορφη λέγανε σαν το τοπάζι, που στην καθαρή του μορφή δεν έχει χρώμα, αλλά ανάλογα με το ποιος θα με κοιτάξει χρωματίζομαι μέσα από το δικό του βλέμμα… μπορώ να λάμπω ακόμα και στο σκοτάδι «λίθος διαυγής, χρυσό από στίλβον φέγγος»… σπάνια και διορατική, γίνομαι το πετράδι της αγάπης, της καλής τύχης αλλά δυστυχώς όχι της δικής μου… προστατεύω τους ταξιδιώτες αλλά ο δικός μου ο δρόμος αγριεμένος, ακατάπαυστος, δυσμετακίνητος από τα αγκάθια που γεμίζουν χωρίς σταματημό τα ολόλευκά μου πόδια… ως γνήσιο τοπάζι λέγανε ότι ελκύω τον έρωτα, αλλά αυτό το τίμημα το πλήρωσα σκληρά, ότι δίνω πίστη και προστατεύω από τους εφιάλτες, τα δικά μου όμως ευφρόσυνα παιδικά και αθώα όνειρα με άφησαν πίσω μόνη και προδομένη από πατρική εστία, μου έκλεισαν τη θύρα και με άφησαν ολόγδυτη να περιφέρομαι σε άγνωστους και ατελείωτους δρόμους… για αυτά τα όνειρα ο πατέρας μου ο λατρεμένος, ο μοναδικός μέχρι τότε για μένα θεός, έστειλε να του «μαντειοδοτήσουν» τον λόγο που η κόρη του άκουγε στον ύπνο της ψιθύρους… ψιθύρους μαγικούς και παρηγορητικούς που της έλεγαν ότι της μέλλεται «μέγιστος γάμος» και πως ο Δίας όριζε τον ίδιο να αγαπήσει και μαζί του να μάθει να πλαγιάζει… Και οι μαντείες όταν έφτασαν στον έντρομο πατέρα μου πρόσταζαν να διώξει τη μονάκριβή του από το σπίτι, να την εξορίσει από την ίδια της τη χώρα… και σαν να ήταν μίασμα, να την αφήσει να ταξιδεύει χωρίς προορισμό προς τα εκεί που δεν έχει αύριο… Και το έκανε… Με έδιωξε… μετά από αυτό δεν ήμουν ποτέ πια η ίδια… άλλαξα περίβλημα, σκίστηκε ο νους μου στα δύο και ένα μετέωρο κλάμα γέμισε το μέσα μου για πάντα… Το βαφτιστικό μου «Ιώ» και η μοίρα με έφερε να περπατώ χωρίς σταματημό… και ακόμα ψάχνω το «γιατί» και το «για πού»… Ολοι για κάποιον λόγο έζησαν… εγώ όμως, χωρίς αμφιβολία, δεν ζητάω άλλο από τον θάνατο, τη λύτρωση… όταν ένα νοτισμένο πρωινό θα ξημερώσω σαν από όνειρο «με τα μάτια μου ερμητικά κλειστά»… Τι αδιανόητη προσμονή…

Info: Η Πέγκυ Τρικαλιώτη είναι ηθοποιός. Αυτό το καλοκαίρι υποδύεται την Ιώ στην παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, που κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Επιδαύρου στις 9 και 10 Αυγούστου.