To σάλπισμα της επίθεσης

Είναι σαν η ίδια αντίφαση που χαρακτηρίζει το πρόσωπο, να χαρακτηρίζει και το κόμμα. Μπορεί ο ευγενής Γερουλάνος να λέει πως «κοιτάει την πάρτη του» όποιος πολιτικός διερευνήσει την πιθανότητα να έχει πέσει θύμα σκευωρίας στην υπόθεση Novartis; Μπορεί να στέλνει τον Γεωργιάδη στον «βούρκο του»; Ετσι και με το κόμμα. Μπορεί το θεσμικά ευαίσθητο ΚΙΝΑΛ να παραλληλίζει δια της προέδρου του τον χειρισμό από την κυβέρνηση της υπόθεσης Novartis με επίθεση στη δημοκρατία και τρεις υποψήφιοι του ψηφοδελτίου Επικρατείας του κόμματος να λένε πως μια τέτοιου διαμετρήματος επίθεση πρέπει να σκεπαστεί από τη λήθη;

Η μία εξήγηση θα ήταν πως ο Γερουλάνος δεν είναι και τόσο ευγενής ούτε το ΚΙΝΑΛ τόσο θεσμικά υπεύθυνο. Πως όπως στη ζωή, έτσι και στην πολιτική τα φαινόμενα απατούν. Αλλά αν ο χαρακτήρας του Γερουλάνου εξηγεί την πολιτική του συμπεριφορά, εκείνη τη μάλλον παράδοξη αντίληψη ότι η σκανδαλώδης συσχέτιση του Σαμαρά, του Βενιζέλου ή του Πικραμμένου με το σκάνδαλο Novartis είναι προσωπικό τους θέμα και δεν πρέπει να απασχολεί όλους τους υπόλοιπους με πρώτο τον ίδιο τον Γερουλάνο που έχει σημαντικότερα πράγματα να κάνει από το να ασχολείται με την «πάρτη» του Σαμαρά, του Βενιζέλου ή του Πικραμμένου, τα χαρακτηριστικά των κομμάτων δεν εξηγούν πολιτικές συμπεριφορές αλλά πολιτικές επιλογές.

Τι είδους κόμμα κάνει μια τέτοια πολιτική επιλογή; Ποιο κόμμα του οποίου κορυφαία στελέχη, όπως ο Λοβέρδος, δηλώνουν πως έπεσαν θύματα μιας τέτοιας σκευωρίας, αθωώνει τους υποτιθέμενους διώκτες με ένα σώμα ενόρκων που αποτελείται από τον πρώτο, τον δεύτερο και τον τιμητικό του ψηφοδελτίου του της Επικρατείας; Την απάντηση αντί του Καμίνη, του Μαργαρίτη και του Γερουλάνου, θα την έδινε κανονικά η Φώφη Γεννηματά. Κανένας δεν θα εξηγούσε καλύτερα εάν στο κόμμα της δημιουργούνται σώματα ενόρκων εν αγνοία της. Ή εάν είναι η ίδια που ξέχασε μια τέτοιου διαμετρήματος επίθεση στη δημοκρατία για μια επίθεση φιλίας στον ΣΥΡΙΖΑ, σάλπισμα της οποίας ήταν η αποπομπή του Βενιζέλου.