Αυτή είναι η Ελλάδα

Μια μέρα, ανοίγοντας το άλμπουμ του πατέρα μου, βρήκα μια φωτογραφία. Είκοσι η μάνα, είκοσι τριών ο πατέρας, νεόνυμφοι, καλοκαίρι του 1932, γεμάτοι όνειρα για το μέλλον.

Σε ερώτησή μου πώς ήταν τα πράγματα τότε, η μάνα μου δεν απάντησε. Κούνησε μόνο το κεφάλι. Δεν της άρεσε να μιλάει πολύ για αυτές τις μέρες.

«Αυτά τα αφήνω σε εσάς. Να τα δείτε και να τα κρίνετε όπως εσείς νομίζετε» είπε ήρεμα και πειστικά.

Αυτή την εποχή η κατάσταση στη χώρα δεν ήταν και πολύ ομαλή.

Υπήρχε οικονομική κρίση και ανικανότητα αντιμετώπισής της.

Πόλωση μεταξύ βενιζελικών και αντιβενιζελικών.

Στις 5 Μαρτίου του 1933 έγιναν εκλογές. Την ίδια νύχτα σχεδιάστηκε στρατιωτικό πραξικόπημα.

Στις 6 Ιουνίου του 1933 έγινε στην Αθήνα άγρια δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου και της συζύγου του.

Ο Βενιζέλος προειδοποιούσε ότι η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα έκρηξης, «που μπορούσε να πάρει τη μορφή αγριότατου εμφυλίου πολέμου». Τον Ιανουάριο του 1935, έδωσε την τελική έγκρισή του για το κίνημα που ετοιμαζόταν από καιρό.

Το κίνημα έγινε την 1η Μαρτίου του 1935, γνωστό ως «Κίνημα του ’35», με πρωταγωνιστές τους κινηματίες βενιζελικούς αξιωματικούς και την αντιβενιζελική κυβέρνηση.

Το κίνημα ήταν το αποτέλεσμα ενεργειών της βενιζελικής παράταξης ενάντια στην παλινόρθωση της βασιλευόμενης δημοκρατίας. Μονάδες του Στρατού, με τη συνδρομή του Στόλου, εξεγέρθηκαν.

Στο Ναυτικό, ο ναύαρχος Χατζηκυριάκος και υπουργός Ναυτικών, που είχε «αυτομολήσει» από το βενιζελικό στρατόπεδο, είχε φροντίσει να τοποθετήσει κυβερνήτες, φανατικούς αντιβενιζελικούς, σε όλα τα πλοία, με εξαίρεση τα υποβρύχια. Παρ’ όλα αυτά, άνδρες του Ναυτικού κατέλαβαν τον Ναύσταθμο. Επίσης τα πλοία «Αβέρωφ», με κυβερνήτη τον γιο του ναυάρχου Κουντουριώτη, «Ελλη», «Ψαρά», «Λέων», «Νίκη» και τα υποβρύχια «Κατσώνης» και «Νηρεύς». Τα σκάφη αυτά πέρασαν το στενό της Ψυττάλειας τις πρώτες πρωινές ώρες της 2ας Μαρτίου του 1935, με κατεύθυνση την Κρήτη, όπου βρισκόταν ο Βενιζέλος.

Μόλις έφθασε ο Στόλος, ο Βενιζέλος ζήτησε τον απόπλου του για τη Θεσσαλονίκη, που είχε επαναστατήσει. Αναχώρησε από τη Σούδα και έφθασε στην Καβάλα στις 5 Μαΐου. Την προηγουμένη, αναλάμβανε επίσημα την αρχηγία του κινήματος που μετατράπηκε σε επανάσταση.

Οι επιχειρήσεις όμως των βενιζελικών δεν είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το κράτος της Αθήνας επωφελήθηκε από τα λάθη των κινηματιών και με τη βοήθεια των ξένων δυνάμεων κατέλαβε όλες τις επαναστατημένες πόλεις και έτσι, ύστερα από δέκα μέρες, το κίνημα κατέρρευσε.

Ο Βενιζέλος, που δεν ήθελε να προκαλέσει εμφύλιο, την 11η προς 12η Μαρτίου αναχωρεί με το «Αβέρωφ» από τα Χανιά για την ιταλοκρατούμενη Κάσο.

Οι συνέπειες του κινήματος ήταν σοβαρές για τη βενιζελική παράταξη και για τη χώρα γενικά. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα ως κινηματίας, για να πεθάνει έναν χρόνο αργότερα αυτοεξόριστος στο Παρίσι.

Ακολούθησαν μαζικές διώξεις, σε κλίμα ασυγκράτητης εκδικητικότητας. Δικάστηκαν από έκτακτα στρατοδικεία 1.130 στρατιωτικοί. Καταδικάστηκαν, ταπεινώθηκαν δημόσια και αποτάχθηκαν από το στράτευμα.

«Την 17η Μαρτίου 1935, ο ναύτης Μιχαήλ Σουλιώτης ετέθη υπό διοικητικήν προφυλάκισιν. Την 18η Απριλίου ετέθη υπόδικος δυνάμει 3105 εντάλματος ΓΔΠ Ναυστάθμου επί εσχάτη προδοσία, στάσει, φόνω κ.λπ., τω επεβλήθη φυλάκισις δέκα μηνών… Διά Δ/τος εστερήθη του βαθμού του, ως καταδικασθείς υπό του εκτάκτου Στρατοδικείου Ν/θμου διά των αποφάσεων αυτού εις ποινήν εκπτώσεως και καθαιρέσεως».

Και έγινε το «ξήλωμα» των γαλονιών δημοσίως!

Να πώς αρχίζει ο διχασμός!

Θυμίζει Υπόθεση Ντρέιφους!..

Ναι! Με τη διαφορά ότι αυτός ήταν λοχαγός κι ο δικός μας ναύτης!..

Αχ, τα πάθη σε τούτο τον τόπο που ματώνουν χώρα και ανθρώπους!..

Οι Ελληνες, και ιδιαίτερα οι πολιτικοί, αν θυμόντουσαν τη ρήση του Γέρου της Δημοκρατίας, «αν τα κόμματα μας χωρίζουν, η Ελλάδα μάς ενώνει», τότε δεν θα υπήρχαν τέτοια καταστροφικά φαινόμενα!

Ελλάδα, το μεγαλείο σου!

Πώς;.. Γιατί;.. Ο πατέρας μου προδότης!..

Ποιος ήταν ο Βενιζέλος;

Τι ήθελε να κάνει για την Ελλάδα; Δεν ήθελε να τη δει καλύτερη, να τη σώσει από την κατρακύλα που είχε πάρει τότε; Το ίδιο δεν ήθελαν κι εκείνοι που τον ακολούθησαν;

Ο πατέρας μου στασιαστής! Ο πατέρας μου προδότης… φονιάς!

Ο πατέρας μου στη φυλακή κουρεμένος σαν κουρούπι!

Ασφαλώς και είχε μερίδιο ευθύνης αφού συμμετείχε στο κίνημα και ήταν, ως φιλελεύθερος, περήφανος σε όλη του τη ζωή!

Αλλά… τέτοιος διασυρμός… έλεγα και ξανάλεγα μέσα μου κοιτάζοντας την Ακρόπολη, λες και περίμενα τις απαντήσεις από αυτήν που το σκοτάδι είχε κιόλας τυλίξει για τα καλά στα μπράτσα του.

Τον Δεκέμβρη ο ουρανός είναι σκληρός, μαύρος, τα άστρα όμως διακρίνονται καλύτερα, είναι φωτεινά, όλα λάμπουν…

Η χρυσή γραμμή του φεγγαριού μού θύμισε τα χρυσά γαλόνια του πατέρα μου καθώς και την τελευταία παράγραφο της πρώτης σελίδας του Μητρώου του, που διαβάζοντάς το τόσες φορές το ‘χα μάθει απέξω:

«Την 31η Οκτωβρίου 1940 παρουσιάσθη εις ενέργειαν ως Εφεδρος Δίοπος Πυροβολητής. Την 21η Απριλίου κατήλθεν εις Μέσην Ανατολήν, προερχόμενος εξ Ελλάδος, επιβαίνων του αντιτορπιλικού “Πάνθηρος”».

Ενας Θεός μόνο ξέρει το πώς έφτασε στην Αλεξάνδρεια μέσα στη δίνη του πολέμου!

Είχε ξεχάσει εντελώς τη φυλακή, τον εξευτελισμό, την αποκοπή από την οικογένεια που η πατρίδα τού είχε «χαρίσει» πέντε χρόνια πριν.

Τώρα τον έκαιγε η φλόγα της αγάπης για την Ελλάδα, που ήθελε να τη δει ελεύθερη κι ωραία.

Την ημέρα της κηδείας του, λίγο πριν «εις χουν απελεύσει», έβγαλα από το μέρος της καρδιάς, γεμάτο παράσημα, το υποβρύχιο «Κατσώνης», όπου πέρασε όλα τα νιάτα του, κι ένα μικρό σπαθάκι – σύμβολο της Δύναμης, της Επαγρύπνησης, της Τιμής και της Ανδρείας του πολεμιστή, σαν τον Θησέα που πήρε από τον βράχο το κρυμμένο σπαθί του πατέρα του Αιγέα, και από τότε το φοράω στο πέτο μου!..

Η Ελλάδα μάς ενώνει.