«Τα ωραιότερα μαλλιά τα έχουμε όταν βγαίνουμε από τη θάλασσα»

Μεγάλωσε σε ένα κουρείο βλέποντας τον πατέρα του να κουρεύει. Μπήκε στη σχολή κομμωτικής και άρχισε τα πειράματα στεγνού κουρέματος, επειδή του άρεσε να πιάνει τις τρίχες. Ο μέντοράς του ήταν ο Τζόνι και τον έμαθε να έχει εμπιστοσύνη στην άποψή του. Στη συνέχεια βρήκε πολλά πρόθυμα κεφάλια να αφεθούν στα ψαλίδια του. Ωστόσο για να υπάρχεις επαγγελματικά πρέπει να ανανεώνεσαι. Το θέμα είναι με ποιον τρόπο. Κάτω από την κόκκινη ελικοειδή ξύλινη σκάλα του χώρου του Βαγγέλη Χατζή υπάρχει μία συλλογή με ξένα περιοδικά και βιβλία μόδας, μουσικής και ποπ αρτ. Πρόκειται για μία εγκατάσταση που για όσους μοιράζονται μαζί του τον εντοπισμό του «καινούργιου» στην εποχή των εικόνων, απολαμβάνουν τη βιβλιοθήκη εικονογραφημένων πληροφοριών ξεφυλλίζοντας τις επιλογές του. «Για εμένα καινούργιο είναι να σκεφτώ έναν άνθρωπο που ήδη τον έχω κουρέψει πώς θα τον αλλάξω και δεν θα κάνω το ίδιο. Ακόμα και μία ψαλιδιά θα την κάνω διαφορετικά. Μου αρέσει να ανακαλύπτω νέες γεύσεις, να μυρίζω κάτι καινούργιο. Είμαι της αφής, της ακοής, της γεύσης. Ολα τα απολαμβάνω και τα ψάχνω. Το βινύλιο για παράδειγμα το ξεχωρίζεις με τα χέρια σου ψάχνοντας τους θησαυρούς που θα ακούσεις…». Είναι από τις πρώτες κουβέντες που θα πει μέσα στο πολύβουο κομμωτήριο όπου ηλεκτρικά ξυραφάκια βουίζουν και πιστολάκια χτενίσματος βοούν για μία αναχώρηση από την πεζότητα των πιασμένων πρόχειρα μαλλιών. Ζήτημα αφής και αισθήσεων. Αυτή είναι η καθημερινότητα του Βαγγελή Χατζή. Του δικού μας «Ψαλιδοχέρη», ο οποίος πριν ακόμη και από την εμπνευσμένη και αλλόκοτη ταινία του Τιμ Μπάρτον, είχε πείσει ανδρικά και γυναικεία κεφάλια της ελληνικής επικράτειας για το συναίσθημα ότι η αλλαγή ζωής ξεκινά από ένα κούρεμα. Ετσι και το έμπειρο βλέμμα ενός παρατηρητή ανθρώπων των πόλεων εντοπίζει ότι τα πιο αξιοπρόσεχτα κεφάλια που βγαίνουν από τα χέρια του Βαγγέλη Χατζή ανήκουν συχνά στις «μιας κάποιας ηλικίας» περιπτώσεις.

«Μου αρέσει πολύ αυτό με κυρίες που έχουν την εμπειρία χρόνων από διαφορετικά κομμωτήρια εξακολουθούν να δείχνουν εμπιστοσύνη στις ψαλιδιές μου. Δεν ξεχωρίζω ηλικίες, μου αρέσουν τα δεκάχρονα παιδιά όσο και οι ηλικιωμένες κυρίες. Δεν βάζω στο μυαλό μου τάση ή μόδα. Είναι σαν τις παλιές ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου που βλέπεις πόσο όμορφα στυλιζαρισμένα είναι τα πρόσωπά τους».

Η κοπή μαλλιών σίγουρα είναι μία τελετή περάσματος. Για ορισμένους οδηγεί στην ενηλικίωση και για άλλους σε βάθη αναζήτησης ιδεών και αποδεικτικών στοιχείων νεότητας. Εκείνος το γνωρίζει και μόλις περάσεις στο εσωτερικό του χώρου του – κάτι πιο καλλιτεχνικά δημιουργημένος από επαγγελματικό κομμωτήριο – αναλαμβάνει την επιμέλεια του εαυτού. Σαν να λέμε ψυχολογική στήριξη με ψαλίδι. Και πάντα με μουσική υπόκρουση που αποκαλύπτει τις διαθέσεις της ημέρας του. Πανκ, ροκ, Μπάουι, Joy Division και πρόσφατα λιμπρέτων όπερας Μότσαρτ και Βέρντι.

«Για μένα η μουσική είναι σημαντική. Πάντα επιλέγω ήχους και κάνω πειράματα στο αυτί μου να ακούει καινούργια πράγματα. Οσες ώρες είμαι ξύπνιος διαρκώς υπάρχει ένας ήχος γύρω μου. Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα στη σιωπή. Τα ακούσματά μου όταν ήμουν μικρός ήταν σκληρά, με μουσικές από πανκ, new wave, blitz. Η μουσική που άκουγα ήταν κομμάτι της εποχής μου γιατί ταυτιζόμασταν και ντυνόμασταν και χτενιζόμασταν ανάλογα με το συγκρότημα που ακούγαμε. Τώρα με συναρπάζει η όπερα. Νομίζω ότι το αυτί μου είναι πιο «ώριμο».

Καθώς εκείνος μιλά, γύρω μας τα πιστολάκια δίνουν τη δική τους hard rock συναυλία, δίνοντας ίσως μία εξήγηση για το πώς ο Βαγγέλης Χατζής προσθέτει τη μουσική στη διαδικασία ενός κουρέματος. Ακόμη και αν η όπερα μοιάζει «κόντρα-ρόλος» για μία τέτοια ερμηνεία κεφαλής.

«Υπάρχουν στιγμές που η όπερα σε χαλαρώνει. Τώρα έχω και την επιθυμία να την παρακολουθώ και να τη ζω. Προσωπικά, μου ξυπνά συναισθήματα και καθώς δεν μπορώ να νιώθω στάσιμος, αντιλαμβάνομαι ότι προχωράω και με βοηθά να γίνομαι δημιουργικός. Με την όπερα αισθάνομαι να προχωράω σε κάτι καινούργιο ακούγοντας κάτι τόσο παλιό. Βρίσκω σε αυτό το «συγκεκριμένα παλιό», το διαφορετικό «τώρα»».

Στην εμφάνιση των ανθρώπων αυτή τη στιγμή υπάρχει ανταλλαγή στοιχείων ανδρικής και γυναικείας εικόνας;
«Δεν συμφωνώ σε αυτό. Δεν ξεχωρίζω ένα ανδρικό από ένα γυναικείο κεφάλι. Για εμένα υπάρχει μόνο διαφορετικό κούρεμα. Είναι πολύ προσωπικό και δεν κατηγοριοποιώ τους ανθρώπους. Με ενδιαφέρει μέσα από την τεχνική μου να αναδεικνύω αυτό που είναι ο καθένας, ανεξάρτητα από το αν είναι άνδρας ή γυναίκα. Σίγουρα ένα κεφάλι με κοντό κούρεμα σου δίνει περισσότερη αυτοπεποίθηση. Γιατί τολμάς, δεν φοβάσαι. Με βοηθάνε οι άνθρωποι όταν ξέρουν τι θέλουν. Υπάρχουν άνδρες με πολύ όμορφα μακριά μαλλιά και γυναίκες με εξίσου όμορφα κοντά κουρέματα. Βλέπω ένα κεφάλι, μία προσωπικότητα και κοιτάζω να την αναδείξω. Αν σηκωθείς το πρωί και αισθάνεσαι ωραία τα μαλλιά σου, απλά έφυγες για να συναντήσεις την ημέρα σου».

Αυτά τα χρόνια της κρίσης, πιστεύεις ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το κούρεμα ως έναν τρόπο επιβίωσης ή, για να υπερβάλλουμε περισσότερο, είναι ένας δυναμικός τρόπος αντίστασής τους στην πτώση;
«Οταν ο γαλλοαλγερινός σχεδιαστής μόδας Αζεντίν Αλαϊά είχε έρθει στην Αθήνα και μίλησε στο Μέγαρο Μουσικής για τη δουλειά του, ήταν μέσα στο διάστημα της κρίσης, το 2014. Μου έκανε λοιπόν εντύπωση αυτό που είπε. Οτι ο ίδιος βρισκόταν διαρκώς σε κατάσταση κρίσης και ότι αυτό τον τροφοδοτούσε στη δουλειά του. Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που μας πιέζουν και καθένας δίνει έναν προσωπικό αγώνα. Οπότε όταν έρχεται κάποιος ή κάποια να φτιάξουν τα μαλλιά τους σε εμένα τους προσφέρω μία δυνατότητα δύναμης για να συνεχίσουν».

Σε μία διαδικασία κουρέματος η ομορφιά των αντιφάσεων είναι επιδίωξη;
«Δεν υπάρχει όμορφο ή άσχημο πρόσωπο. Ολοι μας είμαστε αυτό που είμαστε. Μία γυναίκα με ενδιαφέρει να την κάνω να βγει χαμογελαστή από εδώ μέσα. Αυτό για μένα είναι όμορφο. Νομίζω ότι έχω εισάγει τη δική μου αισθητική. Ο κόσμος κρίνει αν μπορώ να φτιάξω ένα κεφάλι. Αν είναι η πρώτη φορά για κάποιον που μας επισκέπτεται, σίγουρα τον παρατηρώ για να δω το στυλ του, να τον ακούσω στο τι τον ενδιαφέρει για να καταλάβω τη συμπεριφορά του και τι επιθυμεί. Η πρώτη ερώτηση που κάνω είναι “τι σου αρέσει;”. Αν δείξει μία εικόνα, μου ανοίγεται. Οπότε από την κουβέντα μας καταλαβαίνω κατά πόσο είναι έτοιμος να στηρίξει κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη δείχνει. Αν δεν έχει κάτι υπόψη του, πάλι κουβεντιάζουμε και μαζί βρίσκουμε το όριο που μπορεί να δεχτεί την αλλαγή. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και αυτό αγαπώ στη δουλειά μου. Οι άνθρωποι θέλουν να μιλάμε για το κεφάλι τους. Αν τους ξέρω χρόνια βρίσκουμε κοινά σημεία επικοινωνίας γιατί έχουμε χτίσει μία σχέση. Προσωπικά μιλώ πάντα για το κεφάλι, δίνω πρακτικές λεπτομέρειες. Δεν μιλώ ποτέ γι’ αυτούς που κουρεύω. Δεν δημοσιοποιώ ό,τι κάνω. Προτιμώ να μιλάνε τα μαλλιά, παρά εγώ. Μου αρέσει η ερώτηση “ποιος έφτιαξε τα μαλλιά σου;”. Επιδιώκω να φτιάχνω το δικό μου ίχνος και με ενοχλεί να φαίνονται όλοι ίδιοι. Με ενδιαφέρει να  συναγωνιστώ αυτό που φοράνε πάνω στο σώμα τους οι άνθρωποι, επιδιώκοντας το ιδιαίτερα διαφορετικό, αλλά έως το σημείο που μπορούν και το στηρίζουν».

Μπορεί ένα κούρεμα να μοιάζει με πείραμα γλυπτικής;
«Δουλεύω πάντα με στεγνά μαλλιά. Ποτέ δεν έχω την τελική εικόνα τους. Πιάνω τα μαλλιά, τα αισθάνομαι πώς αντιδρούν στα χέρια μου και προσπαθώ να φτιάξω αυτό που έχουμε κουβεντιάσει. Μου αρέσει να βρεθώ στη φύση για να επηρεαστώ από κάτι. Εχει σχήματα, τίποτα δεν είναι ίσιο, υπάρχει πολλή κίνηση στη φύση. Στο ανάγλυφο του τοπίου σε μια ελληνική εξοχή όπου όλα είναι βράχος, θάμνος, κλαδί, κατά κάποιον τρόπο βλέπω μαλλιά. Κάθε μέρα προσπαθώ λοιπόν να συναγωνιστώ κάτι που είναι πολύ μεγάλο. Να δουλέψω με τα μαλλιά πάνω σε μία φόρμα, να τους δώσω ένα σχήμα ώστε να έχουν ανάμεσά τους την κίνηση της φύσης. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ωραιότερα μαλλιά που έχουμε όλοι μας είναι όταν βγαίνουμε από τη θάλασσα. Φαίνεται σε όλες τις καλοκαιρινές φωτογραφίες. Επειδή μπαίνουν σε κάτι φυσικό όσο το θαλασσινό νερό και ο αέρας και τα μαλλιά μας ζούνε με φυσικότητα».