Πελατειακός δικαιωματισμός

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ προωθούσε νόμους για τo σύμφωνο συμβίωσης και την ταυτότητα φύλου είχε την συμπαράσταση των δυνάμεων που διεκδικούν μια χώρα πιο σύγχρονη, πιο ευρωπαϊκή. Τον στήριξαν πολίτες που θεωρούν δημοκρατική κατάκτηση τα θεμελιώδη δικαιώματα. Πολίτες που θεωρούν φυσιολογικό στις κοινωνίες κάθε πολίτης να αποδέχεται όποια σεξουαλική ταυτότητα επιθυμεί σε κλίμα ελευθερίας, χωρίς αυτό να γίνεται θέμα. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. «Ολοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι», έλεγε ένα σύνθημα από εκείνα που είχαν φωνάξει πολλοί μη κουκουεδογενείς σημερινοί σύντροφοι του Τσίπρα στην εξουσία. Σε τέτοια συνθήματα θεμελιώθηκε η δικαιωματική Αριστερά της Μεταπολίτευσης, που την ενέπνεε η φιλελεύθερη πνοή του ανανεωτικού χώρου. Φυσικά, όλα αυτά συνέβαιναν μια περίοδο που και η ανανεωτική Αριστερά προσπαθούσε να «καπελώσει» κινήματα που θεωρούσε ότι είναι του χεριού της – αλλά οι λίμπεραλ ιδεολόγοι του αριστερού δικαιωματισμού των τελευταίων δεκαετιών του εικοστού αιώνα ήταν περισσότερο ιδεολόγοι και λιγότερο εραστές της εξουσίας. Πίστευαν δηλαδή στην ανιδιοτέλεια και την ανυστεροβουλία των ιδεών τους.

Τα χρόνια της απροστάτευτης αθωότητας τα διαδέχτηκε το εξουσιαστικό πρότζεκτ ΣΥΡΙΖΑ. Το οποίο, σε αγαστή σύμπνοια με την Ακροδεξιά του κυρίου Καμμένου, επιδίωκε ευρύτερες συμμαχίες για να περάσει τους «δικαιωματικούς» νόμους. Τέτοιες συμμαχίες βρήκε πολλές. Πολλοί εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ, και καλά έκαναν για τα ως άνω νομοσχέδια, επειδή θεωρούσαν ότι η Αριστερά αγωνιζόταν για τη χειραφέτηση.

Σήμερα ξέρουμε με σαφήνεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν νοιαζόταν για τη χειραφέτηση. Κάθε άλλο. Επένδυε στα νέα κινήματα της ταυτότητας, μεταξύ των οποίων ισχυρότατα τα κινήματα της σεξουαλικής ταυτότητας. Ο ένας λόγος, ιδεολογικός, εκκινεί από την υποστήριξη της παγκόσμιας Αριστεράς στα λογής ταυτοτικά κινήματα που έχουν αναδυθεί (κατατοπιστικό το βιβλίο του καθηγητή Μαρκ Λίλα, «Κάποτε φιλελεύθερος και πάλι φιλελεύθερος», εκδόσεις Επίκεντρο). Ο άλλος λόγος είναι επειδή τα κινήματα αυτά μπορούν να χρησιμεύσουν ως κομματική δεξαμενή για την Αριστερά. Υστεροβουλία που αγκαλιάστηκε εσχάτως από τη Ρένα Δούρου – εξού και προσωπικότητες του ακτιβισμού όπως το Τζέισον Αντιγόνη (ουδέτερο, κατά τον αυτοπροσδιορισμό του) φιγουράρει στο ψηφοδέλτιο της περιφερειάρχου και υποψήφιας περιφερειάρχου, διάσημη για τον αριστερό τρόπο συλλογής των σκουπιδιών και ακόμα πιο διάσημη για τις ολιγωρίες στη Μάνδρα και στο Μάτι αλλά και για τη χοντροπετσιά με την οποία προσπερνά έκτοτε την πολιτική ευθύνη της (την ποινική θα τη βρουν τα δικαστήρια).

Οι προθέσεις χρησιμοποίησης εκ μέρους της κυβέρνησης κινημάτων που δίνουν έμφαση στην ταυτότητα έγινε εμφανής με τη μεθόδευση ελέγχου της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με τον αυθαίρετο διορισμό 7 νέων μελών στην Επιτροπή, όλων εκπροσώπων της λεγόμενης ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και κάποιων Τσιγγάνων (που η πολιτική ορθότητα τους αποκαλεί Ρομά). Η μεθόδευση αυτή έγινε γνωστή χάρη στον δικαστή, πρώην αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, Γιώργο Σταυρόπουλο, που ανέδειξε το θέμα του πραξικοπήματος στο όνομα του πελατειακού δικαιωματισμού παραιτούμενος.

Οχι άλλο ηθικό πλεονέκτημα.