«Μου αρέσουν τα πράγματα που είναι δύσκολο να τα γράψεις και δύσκολο να τα καταλάβεις», έγραφε ο Τόμας σ’ έναν άλλο φίλο του, τον Τσαρλς Φίσερ. «Μου αρέσει να “συμφιλιώνω τα αντίθετα” με ερμητικές εικόνες… Ομως αυτό που μου αρέσει δεν είναι θεωρία, έστω κι αν παγιώνω σε δόγμα ό,τι προσωπικά αγαπώ». Οσα αγαπά, ωστόσο, δεν παγιώνονται σε δόγμα, αλλά σε μορφή, σε γλώσσα. Ο ρυθμός, η ένταση, η τόλμη αυτής της γλώσσας, σπάζει «το φράγμα της σελίδας και ηχεί εκκωφαντικά και άκρως υποβλητικά στο αυτί», όπως σημείωνε ο Σέιμους Χίνι σε ένα κείμενο που έγραψε το 1993, στην επέτειο των σαράντα χρόνων από τον θάνατο του ουαλού ποιητή.
Σπασμωδικά όμορφη, συμβολιστική, εκκεντρική, πυκνώνει σε μια τεράστια, πολύμορφη, εσαεί διαφεύγουσα μεταφορά. Ο μεταφραστής που θα καταπιαστεί με το δύσκολο έργο να μεταφέρει κάτι από τη λάμψη της σε μιαν άλλη γλώσσα επιτελεί άθλο – και η Εφη Φρυδά τον έφερε επάξια εις πέρας.
