Η αδύνατη συμπόρευση

Η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να το θέσει καλύτερα. Υπήρξε «συμπόρευση» και «συνεργασία» ανάμεσα στον κόμμα της και τους ΑΝΕΛ. Και ήταν τόσο καλή συνεργασία, «άριστη» όπως είπε η ίδια, ώστε να «αξίζει σεβασμού» από τον πρώην κυβερνητικό εταίρο. Δεν είναι εκείνο το «να σέβεστε» που έκανε θραύση κάποτε στο Διαδίκτυο. Δεν είναι μια αξίωση σεβασμού που απαιτείται. Είναι μια παράκληση. Και είναι και μια αποτύπωση της πραγματικότητας γι’ αυτό που ήταν η συγκυβέρνηση ανάμεσα στα δύο κόμματα. Γι’ αυτό που μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ σε ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Με τη δήλωσή της όμως η εκπρόσωπος δεν περιέγραψε μόνο την πραγματικότητα της σάρκας μίας. Εδειξε και ποια είναι τα όρια του απογαλακτισμού του ΣΥΡΙΖΑ από τους ΑΝΕΛ τώρα που επιχειρεί να επανασυστηθεί ως προοδευτικό μέτωπο. Εδειξε ότι το «επιτέλους τέλος» με το οποίο πανηγύρισε κάποια φιλοκυβερνητική εφημερίδα την αποχώρηση Καμμένου από την κυβέρνηση άλλαξε την κοινοβουλευτική αριθμητική, αλλά δεν απέκτησε ποτέ πολιτική ουσία. Και χωρίς πολιτική ουσία ακυρώνεται και το αφήγημα της προοδευτικής δύναμης που ηγείται ενός προοδευτικού μετώπου: πόσο προοδευτική είναι μια δύναμη που συνεργάστηκε «άριστα» με ένα κόμμα με εθνικιστική ατζέντα και ακροδεξιά ρητορική; Πόσος προοδευτισμός χωράει σε αυτό το «άριστα»;

Το αφήγημα περί συμπόρευσης των προοδευτικών δυνάμεων ακυρώνεται και από αυτά που προτίθεται να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή για να κρατήσει τον Καμμένο σε καταστολή. Ξαναγράφοντας τον Κανονισμό της Βουλής στα μέτρα των ΑΝΕΛ και του αρχηγού τους, ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναγράφει με ανεξίτηλα γράμματα το είδος της σχέσης που έχουν τα δύο κόμματα. Στην αλλαγή του Κανονισμού δεν θα αποτυπωθεί μόνο το γεγονός ότι η σχέση αυτή είναι πολιτική και αισθητική, αλλά και το γεγονός ότι είναι τόσο οργανική ώστε να γίνεται αδιάλυτη. Η «συμπόρευση», που θα έλεγε και η εκπρόσωπος Τύπου, παραμένει. Και κάνει κάθε άλλη συμπόρευση με το ΚΙΝΑΛ ή οποιαδήποτε άλλη έκφραση της Κεντροαριστεράς αδύνατη.