Πριν από λίγες μέρες συμπληρώθηκαν 112 χρόνια από την ίδρυση του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών. Η επέτειος δεν είναι «στρογγυλή» και αυτό το «βιομήχανος» δημιουργεί συνειρμούς κοστουμαρισμένων κυρίων με κοιλιά, πούρο και υπεροπτικό ύφος, έτσι όπως αποτυπώθηκαν στις γελοιογραφίες των δεκαετιών του 1950 και 1960. Αυτό όμως είναι η γραφική – και πολύ συχνά η ιδεοληπτική – διάσταση ενός μεγάλου κεφαλαίου της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Που δημιουργήθηκε με μεγάλες δόσεις αφοσίωσης, έμπνευσης, οραμάτων, νεωτερισμού, εξωστρέφειας, σκληρής δουλειάς, ριψοκίνδυνων αποφάσεων, τόλμης. Και, τις περισσότερες φορές, βαθιάς αγάπης γι’ αυτήν τη χώρα που εδώ και διακόσια, περίπου, χρόνια, άλλοτε μπαλώνει τα κουρέλια της για να διασώσει την αξιοπρέπεια της φτώχειας της, άλλοτε τα κρύβει κάτω από πλουμιστά, δανεικά ρούχα παριστάνοντας τη μαντάμ Σουσού και άλλοτε τα επιδεικνύει ή τα εργαλειοποιεί διεκδικώντας την «εξουσία του καταφρονεμένου».
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
