Εχει παραγίνει το κακό με τους πολιτικούς – ευτυχώς όχι όλους, αλλά πάρα πολλούς – που σε δηλώσεις και συνεντεύξεις τους, θέλοντας να δείξουν ότι είναι υπεράνω των μικροτήτων και των συγκρούσεων του παρόντος, λένε όσον αφορά την κοινωνική προοπτική του τόπου «δεν με αφορά το παρόν, παρά μόνο το μέλλον» ή «να συναντήσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα το μέλλον» ή «να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να προχωρήσουμε με γοργά βήματα στο μέλλον». Και ενώ πιστεύουν ότι με την απόφανσή τους αυτή αναδεικνύονται εξαιρετικά φιλάνθρωποι, στην πραγματικότητα αυτοκαταγγέλλονται ως απολύτως απάνθρωποι. Oποτε το μέλλον χρησιμοποιήθηκε ως μια προοπτική συνώνυμη της βελτίωσης, ιδιαίτερα όταν το παρόν υπήρξε εξαιρετικά αποπνικτικό – όπως είναι τώρα -, έγινε μόνο και μόνο για να εξασφαλιστεί ένα περιθώριο χρόνου ώστε ο άνθρωπος που το επέσειε θα ήταν αδύνατον να λογαριαστεί ως υπόλογος για πράγματα που υποσχόταν και στο μεταξύ, όπως συνήθως συμβαίνει, διαψεύστηκαν.
Δεν θα έπρεπε πια να υφίσταται η έννοια της υπόσχεσης, παρά μόνο σε σχέση με ένα μέλλον τόσο επείγον όσο και το πιο αμείλικτο παρόν. Το αποδεικνύει η εργαλειοποίηση του μέλλοντος ως μιας προοπτικής που μπορεί να ελεγχθεί και που θα είναι οπωσδήποτε καλύτερη σε σχέση με το παρόν, ενώ δεν είναι παρά μια ενέργεια εξόχως ύποπτη και διαβλητή. Το γεγονός ότι τάζει κανείς – πολιτικός στη συγκεκριμένη περίπτωση – ως υποσχόμενο πολλά και σημαντικά έναν χρόνο που θα υπάρξει έτσι κι αλλιώς, αφού καθώς το λέει σε έναν στίχο και η Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ «δεν σταματάει με τίποτα το μέλλον», έχει σχέση με την έννοια του χρόνου όπως έχει «επαγγελματοποιηθεί» στις βιομηχανικές κοινωνίες – πολύ μακριά συζήτηση. Επιπλέον αναρωτιέται κανείς πώς γίνεται να μεταμορφώνει το μέλλον σε αλτρουιστές ανθρώπους που έχουν αποδειχθεί στο παρόν τόσο ιταμοί, υπολογιστικοί και κερδοσκόποι, με λίγα λόγια να κόπτονται για μια βελτίωση που επιπλέον θα σημαίνει μια αναμφισβήτητη εξέλιξη, όταν με τη συμπεριφορά τους, ενώ ακόμη μπορούσε να τους εγκαλέσει κανείς για πράξεις και για παραλείψεις τους, έδειχναν να μην ιδρώνει το αφτί τους.
Στην πραγματικότητα, όταν επενδύεις στο μέλλον, ενώ το παρόν το καθιστάς ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά διάτρητο, για να μη χρησιμοποιηθεί μία ακόμη πιο βαριά λέξη για όσους το επιχειρούν όπως είναι η λέξη «ξεπουλάνε», σημαίνει ότι με οποιονδήποτε τρόπο και αν προκύψει το μέλλον αυτό τους είναι παντελώς αδιάφορο. Οταν ασχημονείς στο παρόν, στην πραγματικότητα αναγνωρίζεις το μέλλον ακόμη πιο ζοφερό σε σχέση με το παρόν. Αφού όλοι μας γνωρίζουμε ότι δεν έχει συμβεί ποτέ στην Ιστορία η βαρβαρότητα να γεννήσει την ευγένεια, η διαφθορά την εντιμότητα, ο ατομοκεντρισμός τη φιλαλληλία. Στην καλύτερη περίπτωση, αν δεν έχουμε μια επιδεινωμένη τους μορφή, το μέλλον να τις υφίσταται το ίδιο βασανιστικές όσο τις βίωσε το παρελθόν.
