Το 2021 άλλαξε τη Γερμανία. Και η τελευταία πράξη αυτού του έργου παίζεται αυτές τις ημέρες, με την επικράτηση του Μερτς στους Χριστιανοδημοκράτες

Ρώτησε ο Ζαρατούστρα τον τελευταίο Πάπα, που είχε πια αποσυρθεί, πώς πέθανε ο Θεός. «Είναι αλήθεια ότι τον στραγγάλισε η συμπόνια;». Κι εκείνος, αφού διηγήθηκε την εξέλιξη του Θεού, απάντησε: «Ναι, μια μέρα, έπαθε ασφυξία από υπερβολική συμπόνια». Κατόπιν τούτου, ο Ζαρατούστρα αναφωνεί: «Να φυλάγεστε από τη συμπόνια: απ’ αυτήν έρχεται ένα βαρύ σύννεφο πάνω […]

Ο διευθυντής του Bruegel, ενός από τα σημαντικότερα think-tank διεθνώς, εξηγεί στα «ΝΕΑ» γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης στο πλαίσιο της εμβάθυνσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, ενώ δεν αποκλείει τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία

Τέτοιες μέρες πριν από τριάντα χρόνια διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση. Στις 26 Δεκεμβρίου 1991. Μέρες αργίας Χριστουγέννων, δεν θυμάμαι καν αν ήταν πρώτη είδηση στις εφημερίδες. Αλλά έτσι κατέρρευσε ο τελευταίος και πιο μακρόβιος ολοκληρωτισμός του 20ού αιώνα. «Οχι με μια έκρηξη αλλά με έναν ψίθυρο» θα έλεγε ο Ελιοτ. Ενα (υποτιθέμενο) «λαϊκό καθεστώς» εξέπνευσε […]

Κάποιοι το χάρηκαν, κάποιοι δυσκολεύτηκαν να κρύψουν τα δάκρυά τους. Μα οι περισσότεροι, φαντάζομαι, έμειναν απλώς με το στόμα ανοιχτό να παρακολουθούν το μέχρι πριν από λίγο αδιανόητο, στην οθόνη της τηλεόρασης. Πέρασαν 30 χρόνια. Ηταν 25 Δεκεμβρίου 1991. Βλέπαμε την κόκκινη σημαία να υποστέλλεται, μέσα στη νύχτα, στο Κρεμλίνο. Οριστικά. Βλέπαμε να ανατέλει, στη […]

Ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή ΑΠΘ, πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, καταθέτει τις εντυπώσεις του για το «Ανάπτυγμα βατράχου» της Ρούλας Γεωργακοπούλου

Οι ανασκοπήσεις της χρονιάς, ειδικά όταν εντός της έχουν υπάρξει Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι μάλλον εύκολη υπόθεση: οι συγκινήσεις που οι αθλητές μας έχουν προσφέρει είναι πρόσφατες. Ποιος έχει ξεχάσει τα μεγάλα χρυσά του Τεντόγλου και του Ντούσκου, ποιος δεν θυμάται ότι ένα πρωί στις διακοπές έψαχνε τηλεόραση να δει τον τελικό του πόλο γιατί αγωνιζόταν […]

«Περισσότερη δημοκρατία» ζητούσαμε στις αρχές του 2020, στο αντίστοιχο αφιέρωμα που είχαμε ετοιμάσει τότε μαζί με το Project Syndicate για τις παγκόσμιες τάσεις. Ανησυχούσαμε από τότε για τον αντιφιλελεύθερο ανταγωνισμό της Κίνας. Φοβόμασταν ότι θα επανεκλεγόταν ο Ντόναλντ Τραμπ, η αμερικανική οικονομία πήγαινε καλά και οι Δημοκρατικοί βασανίζονταν από διχόνοιες. Μας άρεσε η ιδέα του […]

Δεν υπάρχει ισορροπία δυνάμεων ή σύνολο κανόνων και πρακτικών που να διασφαλίζουν σταθερές και προβλέψιμες διακρατικές σχέσεις στην ασιατική ήπειρο, η οποία φαίνεται ότι είναι μοιραίο να ζήσει με χρόνια αβεβαιότητα και σκοτεινές προοπτικές

Από την Κίνα μέχρι την ΕΕ και τις ΗΠΑ, οι δημόσιες Αρχές στρέφονται στους νόμους περί ανταγωνισμού προκειμένου να περιορίσουν τη δύναμη της Alphabet (Google), της Amazon, της Apple, της Meta (Facebook) και της Microsoft στις αγορές και να προαγάγουν πιο δίκαιες και πιο ανταγωνιστικές οικονομίες

Τι σχέση μπορεί να έχει ο τωρινός πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ με εκείνον που είχε διορίσει επικεφαλής της Fed το 1979 o Τζίμι Κάρτερ; Και γιατί, προκειμένουν να περιοριστεί ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ, ο πρώτος θα πρέπει να στραφεί σε μια περιοριστική νομισματική πολιτική που μοιάζει με εκείνη που ακολούθησε ο δεύτερος;

Είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουμε μαζί την κλιματική κρίση, την κρίση χρέους που προκαλείται από την πανδημία και την ανάγκη να ενισχυθεί ταυτόχρονα η αναπτυξιακή χρηματοδότηση; Σίγουρα είναι ελκυστικό να προσπαθήσουμε να λύσουμε αυτά τα ζητήματα από κοινού

Οταν κοιτάξουμε πίσω στα σημάδια που άφησε η πανδημία, τι θα δούμε – μόνο τον πόνο της απομόνωσης ή επίσης τη χαρά της καθημερινής ανθρώπινης επαφής; Ισως είναι καιρός να αρχίσουμε να χτίζουμε πάνω σε αυτές τις ζωντανές ακόμα αναμνήσεις προς μια νέα αλληλεγγύη

Μια δεύτερη θητεία για τον Ζαΐρ Μπολσονάρο και τους στρατιωτικούς που τον στηρίζουν θα αντιπροσωπεύει μια τεράστια απειλή για την κοινωνία και τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας

Τι έχουμε μάθει για τον εθνικισμό και την παγκοσμιοποίηση που να μπορούμε να μεταφέρουμε σε ένα μετα-πανδημικό (αν όχι μετα-Covid) μέλλον; Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι έναν νέο διεθνισμό – που δεν θα περιλαμβάνει την εισβολή σε άλλες χώρες ή την εξυπηρέτηση των αναγκών ολιγαρχών και δισεκατομμυριούχων

Κατά τη διάρκεια των lockdown που επέβαλαν πολλές κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις έλαβαν μέτρα για να επιτρέψουν στους ανθρώπους να εργάζονται εύκολα στο Διαδίκτυο, να αγοράζουν αγαθά χωρίς να χρειάζεται να μπουν σε ένα κατάστημα και να διασκεδάζουν χωρίς να βγαίνουν έξω

Τα γεγονότα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα και είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Οι προοπτικές για τους λιγότερο μορφωμένους Αμερικανούς χειροτερεύουν: χάνουν σε ποιότητα ζωής, υπομένουν περισσότερο πόνο και κοινωνική απομόνωση και ζουν λιγότερο

Eνώ η περιοχή διέρχεται μια περίοδο ταχύτατων αλλαγών, πολλά παραμένουν ίδια. Οι περισσότεροι άραβες ηγέτες αρνούνται να αποδεχτούν ότι ο δρόμος προς τη σταθερότητα και την ευημερία περνά μέσα από ισχυρούς θεσμούς, τον σεβασμό της διαφορετικότητας, τα οικονομικά συστήματα που περιλαμβάνουν τους πάντες και την ισότητα απέναντι στον νόμο για όλους τους πολίτες

Για το Πεκίνο ο στόχος της οικοδόμησης ενός παγκόσμιου κέντρου παραγωγής έχει εξελιχθεί στην επιδίωξη του τεχνο-εθνικισμού. Οι ηγέτες της χώρας πιστεύουν πως βρίσκεται στο χείλος του μετασχηματισμού σε μια πραγματικά «σύγχρονη σοσιαλιστική οικονομία»

Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων τεσσάρων δεκαετιών, η πολιτική στις ΗΠΑ μετατράπηκε σε ένα εσωτερικό παιχνίδι που έχει στόχο να ευνοήσει τους υπερ-πλούσιους και τα επιχειρηματικά λόμπι, εις βάρος της ολοένα ευρύτερης πλειοψηφίας των πολιτών

Οι ιστορικοί του μέλλοντος σίγουρα θα τονίσουν την αξιόπιστη διαχείριση κρίσεων και το προσεκτικό στυλ ηγεσίας της. Ωστόσο, θα τους είναι επίσης σαφές ότι η καγκελάριος ήταν ενός είδους βασίλισσα σε ένα βασίλειο τυφλών. Σε μια εποχή που η Ευρώπη κατακλυζόταν από τη μια έκτακτη ανάγκη μετά την άλλη, ξεχώριζε όχι για τη δική της διορατικότητα αλλά λόγω της έλλειψης ηγεσίας γύρω της

Χάρη στη διάδοση των ψηφιακών τεχνολογιών, είμαστε και θεατές και μονομάχοι. Μπορούμε να αλλάξουμε ρόλους εν ριπή οφθαλμού, αλλάζοντας μεταξύ των θέσεων του κοινού και της στεγνής, σκονισμένης αρένας. Οι πλατφόρμες μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχουν γίνει το Κολοσσαίο του 21ου αιώνα

Για τους γνωρίζοντες τι συμβαίνει στο Περιστέρι, μόνο ξαφνικό δεν ήταν το διαζύγιο του Γιώργου Παράσχου με τον Ατρόμητο. Οπως έμαθα, στη Δυτική Οχθη η γκρίνια του πολύπειρου προπονητή για την κατάσταση που βρήκε στην ομάδα, φαινόταν από την αρχή. Μόλις δηλαδή αντικατέστηκε τον ισπανό κόουτς Λόπεθ και είδε τους παίκτες στις προπονήσεις. Αλλοι φάνηκαν […]

Συστάσεις

Ο δεύτερος τίτλος από τις νέες εκδόσεις «Πλήθος»: μία κριτική αποτίμηση για τους ρυθμούς της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας

Μια οικογενειακή έκρηξη μέσα στην ασφυξία μικροαστικού διαμερίσματος της Ρώμης στα «Κορδόνια»

Ο συγγραφέας αναδεικνύει μέσω του θανάτου την αναγεννητική δύναμη της ζωής, σε μια ανθρωπολογικού τύπου μυθοπλαστική προσέγγιση με φόντο το κολομβιανό παράκτιο τροπικό δάσος στον Ειρηνικό

Η επεξεργασία των ιστορικών γεγονότων στα «Οι μέρες που έχτισαν την ιστορία» και «Φάκελος απόδρασης» από τους Ερικ Λάρσον και Τζούλι Οριντζερ αντιστοίχως

Το ελληνικό ποδόσφαιρο αρχίζει τις χειμερινές διακοπές του, κάτι που σηματοδοτεί μια ανασκόπηση για το έτος του οποίου η... κλεψύδρα αδειάζει