Θεοδωράκης Σταύρος

Η Ελλάδα άρχισε να αποκτά πραγματικούς ανθρώπους
25.01.2013

Η Ελλάδα άρχισε να αποκτά πραγματικούς ανθρώπους

Είχε μόλις σκοτεινιάσει όταν έφτασα στο Κτήμα Γεροβασιλείου. Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη σε μια πλαγιά της Επανομής. Αλλη μία φορά, δεν θα έμπαινα στα αμπέλια αλλά στα υπόγεια. Κρασιά σε παλαίωση, «δίπλα» από αμφορείς του 5ου προ Χριστού αιώνα, κύλικες και σπαστήρες με πέτρινους κυλίνδρους. Και μετά είναι οι τοίχοι με τα ανοιχτήρια. Αλλα «κρυμμένα» σε σκωτσέζικα μπαστούνια περιπάτου και άλλα από φίλντισι, χρυσό και ελεφαντόδοντο. Το πιο ενδιαφέρον μουσείο κρασιού στην Ελλάδα και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Από το 2008 που το εγκαινίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, το έχουν επισκεφθεί πάνω από το 50.000 άνθρωποι.«Τα περισσότερα κομμάτια είναι από παζάρια και αντικερί», θα μου πει ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου, «στις δημοπρασίες δεν πας, ζητάνε μια περιουσία». Πόρτο Μπέλο Λονδίνου, Παρίσι, Σικελία, Ιρλανδία, Νέα Υόρκη, Πράγα, Βερολίνο, Μόσχα. «Το θέμα είναι να βρεθείς πάνω από τους πάγκους πριν ξημερώσει, με τον φακό στο χέρι». Αλλά τι σας λέω τώρα. Δεν είναι το θέμα μου το μουσείο. Ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου μου συστήνει τον Γιώργο Τζινούδη. Κούρεμα αντισυμβατικό (πόσο χαζή ηχεί αυτή η λέξη;), φάτσα γνωστή. Ναι, είχα διαβάσει γι’ αυτόν στα free press των Αθηνών. «Η φαντασμαγορία της ήττας – ζωγραφική φόρα παρτίδα». Τα πρωινά ζωγράφος και τα βράδια μπάρμαν. Το καλοκαίρι το πέρασε στη Σκιάθο. «Εκεί τα μπαρ δίνουν τα καλύτερα μεροκάματα», θα μου πει χωρίς περιστροφές. Το φθινόπωρο όμως «χάλασε η μυρωδιά της Αθήνας» και τον Οκτώβριο έφυγε. Τώρα ακούει το κρασί να ωριμάζει στα μπουκάλια. «Ξεναγήσεις, γευστικές δοκιμές, ακόμη και αγροτικές δουλειές αν χρειαστεί». Κοφτός και αποφασισμένος. Τόσο που μπαίνω στον πειρασμό. Θα του λέω μια λέξη, θα μου λέει δέκα. Ας πούμε ότι είναι το νέο αλφάβητο ενός νέου έλληνα μετανάστη.

Το λογότυπο ΤΑ ΝΕΑ με σκούρα μπλε γράμματα σε ανοιχτόχρωμο φόντο
28.12.2012

Οταν μιλούν οι ποιητές

«Δεν ξέρω τι με έπιασε, αλλά στο τέλος αυτής της χρονιάς πλησίασα τα ράφια με τους ποιητές». Ισως ήταν οι ενοχές. Οτι...

Ο Κυριάκος από το Ψυχογηριατρικό Οικοτροφείο της Παλαιάς Πεντέλης Στην Ακρη της Πόλης
07.12.2012

Το σπίτι – Στην Ακρη της Πόλης άλλαξε τελείως τη ζωή μου

Τον έβλεπα από μακριά να κόβει βόλτες στο μπαλκόνι και μόνο το τσιγάρο τον πρόδιδε. Το ρούφαγε νευρικά και αφοσιωμένα. Οσοι περνάτε από το Δαφνί ή το Δρομοκαΐτειο θα την ξέρετε την εικόνα. Οι «τρελοί» είναι πάντα με ένα τσιγάρο στο στόμα. Είναι και το μόνο που σου ζητούν. Ο Κυριάκος όμως έχει δικά του τσιγάρα. Μετά τις χειραψίες μού προσφέρει ένα. Ξαφνιάζεται που δεν καπνίζω και για πολλή ώρα δεν θα ανάψει τσιγάρο. Το «σπίτι» του είναι σε μια ανηφόρα στην Πεντέλη. Είναι φρεσκοξυρισμένος και με μυρωδάτα ρούχα. Το δωμάτιό του, κρύο. Ενα ξύλινο κρεβάτι από φτηνό ξύλο οξιάς, μια ντουλάπα από νοβοπάν, ένα τραπεζάκι με βιβλία αγγλικών, ένας καθρέφτης και η φωτογραφία ενός ζευγαριού. Ανηφορίζοντας σκεφτόμουν τα λόγια της Φωτεινής Τσαλίκογλου, όταν γυρίζαμε την εκπομπή στο Δρομοκαΐτειο πριν από έξι χρόνια. «Δεν είναι η αρρώστια που τους καταδικάζει, αυτό που τους καταδικάζει είμαστε εμείς, ο τρόπος που τους αποξενώνουμε». Τότε ήταν πολύ της μόδας η αποασυλοποίηση. Να βγουν οι ασθενείς από τα μεγάλα ψυχιατρεία, να πάνε σε «σπίτια» και να μάθουν σιγά σιγά να αυτοσυντηρούνται. Οπως ο Κυριάκος τώρα. Κάθε πρωί βοηθάει στην προετοιμασία του πρωινού για τους 14 συγκατοίκους του. Δουλεύει, πάει για ψώνια. «Εδώ είναι το σαλόνι». Με ξεναγεί. Δύο κυρίες κάνουν την εμφάνισή τους στην πόρτα με μικρά δοχεία λαδιού στα χέρια. Εχουν ακούσει ότι το «σπίτι» δεν έχει πια λεφτά και ήρθαν να βοηθήσουν. «Ολοι κάτι φέρνουν», μου εξηγεί συνωμοτικά ο Κυριάκος. Κάποιοι από τους ενοίκους του «σπιτιού» ζητούν να μάθουν ποιος είμαι και τι θέλω. «Δη-μο-σιο-γρά-φος», τους λέει συλλαβιστά αλλά δυνατά ο Κυριάκος. «Θα βοηθήσει να μην κλείσει το “σπίτι”». Αυτό τώρα πως το σκέφτηκε;

Για να είσαι Ελληνας, δεν αρκεί να παλεύεις για τα επιδόματα
23.11.2012

Για να είσαι Ελληνας, δεν αρκεί να παλεύεις για τα επιδόματα

Συνήθως, αυτούς που συναντώ τούς γνωρίζω. Τους έχω μιλήσει δηλαδή στο τηλέφωνο, έχουμε ανταλλάξει μέιλ, έχω διαβάσει παλιότερες συνεντεύξεις τους, βιβλία τους, έχω ρωτήσει κι έχω μάθει γι’ αυτούς. Με τον Στέφανο τίποτα απ’ αυτά δεν είχε γίνει. Μια φίλη μού είπε ότι στον TEDx Athens το Σάββατο θα μιλήσει ένας πιτσιρικάς που έχει κάνει 40 μικρού μήκους ταινίες. «Γιατί δεν τον βλέπεις;». Στραβομουτσούνιασα. Σκέφθηκα ότι θα είναι κανένα από αυτά τα αγόρια ΒΠ, που με τα λεφτά του μπαμπά γυρνάνε ντοκιμαντέρ για τη φτώχεια. Ενας από τους εκατοντάδες πιτσιρικάδες που δηλώνουν σκηνοθέτες, δηλαδή όπως εμείς κάποτε δηλώναμε Δομάζοι και Δεληκάρηδες... Από την χειραψία και μόνο κατάλαβα ότι ο Στέφανος είναι διαφορετικός. Κοντομάνικο μέσα στον Νοέμβρη και βλέμμα διαπεραστικό, αλλά συνάμα τρυφερό. Ταλέντο και συναίσθημα μαζί, αν με αντιλαμβάνεσθε. «Λες και έχει πονέσει πολύ», συνέχισα το «ψυχογράφημα». «Συνήθως αυτά δεν τα συναντάς μαζί» σκέφτηκα και τοποθέτησα το μαγνητόφωνο κοντά του, και όχι κοντά μου. Αλλωστε, δεν θα του έπαιρνα συνέντευξη. Θα κατέγραφα τον μονόλογό του και στην ανάγκη μόνο θα εξέφραζα και καμιά απορία.

Στη χώρα της λούφας και της αρπαχτής
16.11.2012

Στη χώρα της λούφας και της αρπαχτής

Αμα το σκεφτείς δεν είναι και λίγο... Αρχικά ερωτεύεται μια γυναίκα πολύ μεγαλύτερή του, γίνεται ζιγκολό και την επόμενη χρονιά διεκδικεί, και αυτός και ο αδελφός του, την ίδια γυναίκα. Συνεχίζει με μια διπλή σχέση, με κόρη και μάνα ταυτοχρόνως, μπαίνει φυλακή, μένει παράλυτος, ερωτεύεται την αδελφή του. Και όλα αυτά ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης τα κάνει στη συντηρητική ελληνική τηλεοπτική κοινωνία.

Το αυγό του φιδιού σύντομα θα κλουβιάσει
02.11.2012

Το αυγό του φιδιού σύντομα θα κλουβιάσει

Πρέπει να ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Μια βιντεοκασέτα που φτάνει στα χέρια μου έχει μέσα το «Rom». Ισως το πιο αληθινό και συνάμα ποιητικό ντοκιμαντέρ που έχει γίνει ποτέ στη χώρα μας για τους Τσιγγάνους. Υπογραφή, Μενέλαος Καραμαγγιώλης. «Από πού ξεφύτρωσε τώρα αυτός», σκέφθηκα. Μεγαλωμένος εγώ στην Αγία Βαρβάρα, νόμιζα ότι τα ήξερα όλα για τους Τσιγγάνους. «Τι μέρος του λόγου είναι ο Καραμαγγιώλης;» άρχισα να ρωτάω. Οι απαντήσεις αντί να μου μειώσουν την περιέργεια, μου την αυξάνουν. Είκοσι, είκοσι δύο χρόνια από τότε, καθόμαστε βράδυ στα έρημα τραπέζια ενός κλειστού καφενείου. Εχει φέρει μαζί του τον υπολογιστή του για να μου δείξει τη νέα του ταινία «J.A.C.E.» («Just Another Confused Elephant» - Αλλος ένας μπερδεμένος ελέφαντας). Στο Ιντερνετ έχω δει ήδη τα τρέιλερ. Στιγμές αληθινού κινηματογράφου. Πέφτουν οι τίτλοι και μετά τις πρώτες σκηνές του κλείνω τον υπολογιστή. Ο διευθυντής του Φεστιβάλ του Τόκιο έχει χαρακτηρίσει την ταινία «κινηματογραφικό αριστούργημα, απόλυτα συναρπαστικό και απρόβλεπτο». Δεν είναι δηλαδή για ιδιωτική προβολή σε ένα έρημο καφενείο. Απενεργοποιώ το κινητό μου και το ίδιο κάνει και αυτός. Καθώς η οθόνη του σβήνει διακρίνω το πρόσωπο ενός ξανθού αγοριού.

Η γη είναι εκείνη που θα σώσει την Ελλάδα από την κρίση
12.10.2012

Η γη είναι εκείνη που θα σώσει την Ελλάδα από την κρίση

Μόλις του είχαν φέρει ένα κουτί ξερά σύκα. Επέμενε να δοκιμάσω. Αρχισε να μου λέει πόσο καλό κάνουν τα αποξηραμένα φρούτα. «Είναι πλούσια σε φυτικές ίνες και μέταλλα. Καλή πηγή χαλκού και μαγγανίου». Την πρώτη φορά που τον συνάντησα γέμισα ένα μπλοκάκι με σημειώσεις. Μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια. Και όμως, στα νιάτα του βοσκούσε αγελάδες και πρόβατα ξυπόλητος, οι γονείς του ήταν ακτήμονες. Νικοτσάρα Δράμας. Ισως γι’ αυτό αγάπησε τη γνώση τόσο πολύ. Πανεπιστήμια, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, ένας σοφός της βιολογίας. «Τι έχεις στο παγούρι σου;» με ρωτάει αφού έχει εξαντλήσει το θέμα αποξηραμένα φρούτα. «Τσάι από βότανα». Τι ήταν να το πω. Τώρα θα μάθαινα όλα τα νέα για τις θρεπτικές παρενέργειες των βοτάνων. Ομως όχι. «Ξέρεις ότι το τσάι είναι πολυτιμότερο και από το πετρέλαιο;» με ρωτά. Μένω αποσβολωμένος αλλά προλαβαίνω να πατήσω το rec.

Στη δημοκρατία δεν αρμόζουν οι ρουφιανολίστες
05.10.2012

Στη δημοκρατία δεν αρμόζουν οι ρουφιανολίστες

Η πρώτη εντύπωση όταν τον συναντάς είναι ότι ναι, όντως έχεις απέναντί σου έναν εισαγγελέα. Λίγα λόγια, αυστηρό ύφος, κοφτές... ερωτήσεις. Ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο Γιάννης Διώτης έχει πάντα τα δικά του μικρά ερωτηματικά που αμφισβητούν ή τέλος πάντων διερευνούν όσα του λες. Συνήθεια που προφανώς του έχει μείνει από την περίοδο της έδρας. Τότε που έπρεπε να πάρει απόφαση μέσα σε λίγα λεπτά αν θα αθωώσει ή αν θα καταδικάσει αυτόν που είχε απέναντί του. Είκοσι πέντε χρόνια ανέβαινε στην έδρα. Στο ΣΔΟΕ έμεινε 15 μήνες. Αρκετοί, ανάμεσά τους και σοβαρά κυβερνητικά στελέχη, θεωρούσαν δεδομένο ότι «ο Σαμαράς θα τον κρατήσει». Τελικά τον αντικατέστησε χωρίς κανείς από τους άλλους αρχηγούς να φέρει αντίρρηση. Αλλωστε ο Γιάννης Διώτης δεν έχει πολιτικούς φίλους – αν εξαιρέσουμε τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που τους συνδέουν τα ξενύχτια για τη 17Ν. Και έτσι ξαφνικά, έπαψε να ξημεροβραδιάζεται στην Πειραιώς και επέστρεψε στο σπίτι προς μεγάλη χαρά του σκύλου του, του Κάρλος. Κάρλος; Ναι, όπως ο Κάρλος το Τσακάλι.

Δεν καταλαβαίνω την γκρίνια σας. Θα βγείτε σώοι από την κρίση
21.09.2012

Δεν καταλαβαίνω την γκρίνια σας. Θα βγείτε σώοι από την κρίση

Ο ελληνικής καταγωγής γερουσιαστής Λίο Χουσάκος – διαβάζω στις εφημερίδες – συνόδευσε τον πρόεδρο της καναδικής Γερουσίας Νόελ Κινσέλα σε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα. Ραντεβού μού δίνει στο ξενοδοχείο του, στο Σύνταγμα, αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον Σαμαρά. Τα μάρμαρα ήταν ακόμη σπασμένα στην πλατεία, αλλά αυτός έχει τον νου του στον ήλιο. «Τι ωραία που είσαστε» μου λέει απολαμβάνοντας τη θέα από το κεφαλόσκαλο της Μεγάλης Βρεταννίας. Μια παρέα πιτσιρικάδων κάνει σκέιτμπορντ στα μεγάλα σκαλοπάτια που οδηγούν στο Μετρό και τα πούλμαν ξεφορτώνουν ηλικιωμένους τουρίστες που τρέχουν αμέσως στους Ευζώνους. «Τι ωραία...». Η νοσταλγία των αποδήμων μουρμούρισα αλλά δεν με άκουσε, ίσως και καλύτερα. «Αχ πατρίδα», μονολογεί εκείνος. Τα ελληνικά του; Αψογα, τόσο που παραξενεύτηκα.

Περισσότερα άρθρα
Cookies