Θεοδωράκης Σταύρος

Οι Ελληνες είναι σοσιαλδημοκράτες
07.09.2012

Οι Ελληνες είναι σοσιαλδημοκράτες

Δεν απαντούσε στο κινητό, πράγμα που με παραξένεψε. Με τον Μπουτάρη μπορείς να μιλήσεις τις πιο απίθανες ώρες. Δεν έχει ωράριο το πάθος. Και αυτός ζει το τελευταίο πάθος του στη Δημαρχία Θεσσαλονίκης. Αυτή τη φορά όμως ήταν εκτός δικτύου. Τελικά, πρωί Τετάρτης τον εντόπισα στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Στην έξοδο από Τελ Αβίβ, στην είσοδο για Θεσσαλονίκη. Να που για μερικούς η Αθήνα είναι ένας απλός σταθμός μετεπιβίβασης. Οι (μεγαλο)κυρίες γλύκαιναν στο πέρασμά του. Ζευγάρια προσπαθούσαν να του πιάσουν κουβέντα. Οι νεαροί τού έκλειναν το μάτι. Αλλωστε ο Μπουτάρης έχει για όλους «κάτι».

Αισθάνομαι ότι η Αριστερά είναι κάτι που τελείωσε
29.06.2012

Αισθάνομαι ότι η Αριστερά είναι κάτι που τελείωσε

Η συνάντηση κράτησε πολύ, η συνέντευξη λίγο. Καθόταν στον καναπέ. Τα παντζούρια ήταν κατεβασμένα λίγο πιο κάτω από τη μέση της μπαλκονόπορτας. Περισσότερο σκοτάδι, δηλαδή, παρά φως. Η Λούλα Αναγνωστάκη φορούσε βέβαια σκούρα γυαλιά, κόκκινο κραγιόν και μαύρη μεταξωτή ρόμπα. Απέναντί της ο άνδρας της Γιώργος Χειμωνάς φωτογραφισμένος με το μακό του. Δίπλα του ο αδελφός της Μανώλης Αναγνωστάκης με πολύχρωμο κοστούμι. Ανάμεσά τους αφίσες από παραστάσεις της – «Η παρέλαση», «Ο ουρανός κατακόκκινος» – και μια ποπ αρτ φωτογραφία δική της από αυτές που χρησιμοποιούν τα free press όταν αναφέρονται στα θεατρικά της έργα. Πάντα ήθελα να τη γνωρίσω. Ρίχνω ξανά μια ματιά στα έργα της. «Ελεγε πως κάποιοι κάπου θα νικήσουν. (...) Κι εγώ άκουγα τη φωνή του κι έβλεπα ένα στρατό από νικητές, κάτι σαν υπέροχη πομπή να καλπάζει πάνω απ’ τους νικημένους (...) και “νίκη! νίκη!” να φωνάζουν από παντού, και να περνούν θριαμβευτικά οι νικητές τσαλαπατώντας τους νικημένους». «Η νίκη» (1978) «Σιγά αναρχικός... Καφετέρια και σπίτι, σπίτι και καφετέρια. Ξέρεις εσύ τι πά’ να πει αναρχικός. (...) Ιδεολογία έχεις; Τι πά’ να πει αναρχικός, ρε, ούτε ένα βιβλίο δε διάβασες ποτέ. Ούτε την εγκυκλοπαίδεια στο γράμμα άλφα – αναρχικός!». «Ο ήχος του όπλου» (1987) «Κάποτε ο Γιάννης μου ‘χε πει: “Μάνα, έτσι όπως προχωράει σήμερα η κοινωνία ή είσαι από τους δυνατούς ή γίνεσαι παράνομος. Μέσος όρος δεν υπάρχει. Είναι αυτοί που ξεγελιούνται πως είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτα”... Δεν θέλω να είμαι μέσος όρος!». «Ο ουρανός κατακόκκινος» (1998) «Ακουσα πως... τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της γης θα καταστραφούν. Για να ζήσουν καλά οι υπόλοιποι μέσα σε ανάκτορα με αλεξίσφαιρα κρύσταλλα, ν’ αντικρίζουν ήσυχα τον πρωινό ήλιο». «Σ’ εσάς που με ακούτε» (2003) Στον καναπέ, δίπλα της, είναι ακουμπισμένος ένας μικρός οβάλ μπρούντζινος καθρέφτης. Από αυτούς που χρησιμοποιούν οι σταρ για μια τελευταία ματιά. Τα τσιγάρα μπροστά της, μαζί με ένα μικρό κουτί σοκολατάκια αγορασμένο για την περίσταση. «Τι, αμέσως θα ξεκινήσουμε;», μου είπε τρομαγμένη μόλις έβγαλα το μαγνητόφωνο.

«Εγώ θα ψηφίσω Φρανσουά Ολάντ!»
15.06.2012

«Εγώ θα ψηφίσω Φρανσουά Ολάντ!»

Την ήθελα πολύ αυτή τη συνάντηση, αυτός όμως συνεχώς την ανέβαλλε. «Δεν θέλω να συμμετέχω στον τζερτζελέ». Μέχρι και την Εφορία «επιστράτευσε»...

«Οι φιλοδοξίες δεν πρέπει να έχουν όρια»
01.06.2012

«Οι φιλοδοξίες δεν πρέπει να έχουν όρια»

Στο ραντεβού ήρθε με τον πατέρα του. Παλιός παίκτης του Αρη ο Μπάμπης. Τότε που στον πάγκο καθόταν ο Ιωαννίδης. Από τα Γιάννινα είχαν έρθει οι δικοί του γονείς. Φτωχοί άνθρωποι που κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει το παιδί τους. Και ο Μπάμπης σπούδασε και σταδιοδρόμησε (αυτό δεν λένε;). Ετσι, η δική του οικογένεια δεν γνώρισε φτώχεια, ούτε όμως πλούτη. Σας τα γράφω όλα αυτά γιατί κάποιες φορές θα αναρωτιέστε, ίσως, «ποια είναι τα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό;». Πόσο πλούσια ή πόσο φτωχά είναι; Πόσο διαφέρουν τα όνειρά τους από των άλλων παιδιών που «μένουν»; Και πότε, πώς, γιατί αποφάσισαν να φύγουν... Για το Λονδίνο, τη Βοστώνη, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Σόφια ακόμη… Καμία ελληνική «Αρχή», όσο κι αν έψαξα, δεν διαθέτει συγκεντρωτικά στατιστικά στοιχεία για τα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό. Ετσι, αρκέστηκα στα στοιχεία πρόσφατης έρευνας των «Πρωταγωνιστών». Στη Βρετανία (την ακαδημαϊκή χρονιά 2009-2010) ήταν 5.210 παιδιά από την Ελλάδα. Στη Βουλγαρία (2011-2012) 2.500. Στη Γερμανία (2009-2010) 2.115. Στην Ιταλία (2011-2012) 2.200. Στη Γαλλία (2010-2011) 1.940. Και στις ΗΠΑ (2010-2011) 1.874 παιδιά

Το λογότυπο ΤΑ ΝΕΑ με σκούρα μπλε γράμματα σε ανοιχτόχρωμο φόντο
25.05.2012

«Ανυπέρβλητο εμπόδιο είναι ο θάνατος, στην κρίση έχεις επιλογές»

«Ενα αεροπλάνο καρφώθηκε στις Ανδεις. Ανάμεσα στους επιβάτες, και η εθνική ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης». Το θυμάμαι, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς θυμάμαι. Το τραγικό γεγονός, τώρα που το σκέφτομαι, είναι δύσκολο να έχει καταγραφεί στη μνήμη μου. Δεν ήμουν καν δέκα. Λίγους μήνες μετά, μια είδηση από το ίδιο σημείο του πλανήτη κάνει όλο τον κόσμο να αναθαρρήσει. «Κάποιοι από τους επιβάτες της πτήσης είναι ζωντανοί!». Οι τίτλοι στις εφημερίδες είναι μεγαλύτεροι ακόμη και από αυτούς τους τίτλους για το δυστύχημα. «Και όμως ΖΟΥΝ!». Πώς επιβιώνει όμως κανείς από πτώση αεροσκάφους; Και μάλιστα στις πλαγιές των Ανδεων; «Επέζησαν λόγω του κανιβαλισμού», «αποκαλύπτει» το πρωτοσέλιδο της «El Mercurio», που δίνει το έναυσμα για μια ατέλειωτη συζήτηση για τα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου. Γιατροί, φιλόσοφοι, ιερωμένοι, πολιτικοί, ανθρωπολόγοι καταναλώνουν τόνους χαρτιού «μαλώνοντας» επί μια δεκαετία για το σωστό και το λάθος, το ηθικό και το ανήθικο στην ανθρώπινη φύση. Και αυτή είναι η συζήτηση που μάλλον θυμάμαι. Τα ερωτήματα της πτήσης 571. Οκτώβριος του 1972 λοιπόν. Ενα αεροπλάνο απογειώνεται από την Ουρουγουάη και λίγες ώρες αργότερα καρφώνεται στα βουνά των Ανδεων. Δώδεκα από τους επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία. Πέντε, το επόμενο πρωί. Ενας σε μία εβδομάδα. Οκτώ πλακώνονται από χιονοστιβάδα. Και μένουν δεκαέξι να προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στο πολικό ψύχος, τραυματισμένοι και χωρίς τροφή. Ο «έξω κόσμος» ύστερα από μερικές ημέρες σταματά να τους αναζητά. Ολοι τους θεωρούν νεκρούς. Εβδομήντα δύο ημέρες μετά, ένας χιλιανός χωρικός βρίσκει σε μια πλαγιά των Ανδεων αποκαμωμένους τον Νάντο Παράντο και τον Ρομπέρτο Κανέσα. Περιπλανήθηκαν επί πολλές ημέρες, χωρίς τροφή και χωρίς νερό, ψάχνοντας για βοήθεια. Λίγες ημέρες μετά, τα συνεργεία διάσωσης οδηγούνται στο σημείο όπου είχαν αφήσει τους συντρόφους τους, τους άλλους 14 επιζήσαντες. Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε και την Πέμπτη, 31 Μαΐου, ο Νάντο Παράντο θα βρίσκεται στην Αθήνα. Είναι πλέον ένας από τους δέκα κορυφαίους ομιλητές στον κόσμο σε θέματα ηγεσίας, σύμφωνα με το World Business Forum. Και θα μιλήσει στο Κολλέγιο Αθηνών, υπό την αιγίδα της Linkage Greece, για την Ελπίδα στην Κρίση που είναι υπόθεση Ηγεσίας.

«Ανυπέρβλητο εμπόδιο είναι ο θάνατος, στην κρίση έχεις επιλογές»
25.05.2012

«Ανυπέρβλητο εμπόδιο είναι ο θάνατος, στην κρίση έχεις επιλογές»

«Ενα αεροπλάνο καρφώθηκε στις Ανδεις. Ανάμεσα στους επιβάτες, και η εθνική ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης». Το θυμάμαι, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς θυμάμαι. Το τραγικό γεγονός, τώρα που το σκέφτομαι, είναι δύσκολο να έχει καταγραφεί στη μνήμη μου. Δεν ήμουν καν δέκα. Λίγους μήνες μετά, μια είδηση από το ίδιο σημείο του πλανήτη κάνει όλο τον κόσμο να αναθαρρήσει. «Κάποιοι από τους επιβάτες της πτήσης είναι ζωντανοί!». Οι τίτλοι στις εφημερίδες είναι μεγαλύτεροι ακόμη και από αυτούς τους τίτλους για το δυστύχημα. «Και όμως ΖΟΥΝ!». Πώς επιβιώνει όμως κανείς από πτώση αεροσκάφους; Και μάλιστα στις πλαγιές των Ανδεων; «Επέζησαν λόγω του κανιβαλισμού», «αποκαλύπτει» το πρωτοσέλιδο της «El Mercurio», που δίνει το έναυσμα για μια ατέλειωτη συζήτηση για τα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου. Γιατροί, φιλόσοφοι, ιερωμένοι, πολιτικοί, ανθρωπολόγοι καταναλώνουν τόνους χαρτιού «μαλώνοντας» επί μια δεκαετία για το σωστό και το λάθος, το ηθικό και το ανήθικο στην ανθρώπινη φύση. Και αυτή είναι η συζήτηση που μάλλον θυμάμαι. Τα ερωτήματα της πτήσης 571. Οκτώβριος του 1972 λοιπόν. Ενα αεροπλάνο απογειώνεται από την Ουρουγουάη και λίγες ώρες αργότερα καρφώνεται στα βουνά των Ανδεων. Δώδεκα από τους επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία. Πέντε, το επόμενο πρωί. Ενας σε μία εβδομάδα. Οκτώ πλακώνονται από χιονοστιβάδα. Και μένουν δεκαέξι να προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στο πολικό ψύχος, τραυματισμένοι και χωρίς τροφή. Ο «έξω κόσμος» ύστερα από μερικές ημέρες σταματά να τους αναζητά. Ολοι τους θεωρούν νεκρούς. Εβδομήντα δύο ημέρες μετά, ένας χιλιανός χωρικός βρίσκει σε μια πλαγιά των Ανδεων αποκαμωμένους τον Νάντο Παράντο και τον Ρομπέρτο Κανέσα. Περιπλανήθηκαν επί πολλές ημέρες, χωρίς τροφή και χωρίς νερό, ψάχνοντας για βοήθεια. Λίγες ημέρες μετά, τα συνεργεία διάσωσης οδηγούνται στο σημείο όπου είχαν αφήσει τους συντρόφους τους, τους άλλους 14 επιζήσαντες. Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε και την Πέμπτη, 31 Μαΐου, ο Νάντο Παράντο θα βρίσκεται στην Αθήνα. Είναι πλέον ένας από τους δέκα κορυφαίους ομιλητές στον κόσμο σε θέματα ηγεσίας, σύμφωνα με το World Business Forum. Και θα μιλήσει στο Κολλέγιο Αθηνών, υπό την αιγίδα της Linkage Greece, για την Ελπίδα στην Κρίση που είναι υπόθεση Ηγεσίας.

Το λογότυπο ΤΑ ΝΕΑ με σκούρα μπλε γράμματα σε ανοιχτόχρωμο φόντο
25.05.2012

«Ανυπέρβλητο εμπόδιο είναι ο θάνατος, στην κρίση έχεις επιλογές»

«Ενα αεροπλάνο καρφώθηκε στις Ανδεις. Ανάμεσα στους επιβάτες, και η εθνική ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης». Το θυμάμαι, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς θυμάμαι. Το τραγικό γεγονός, τώρα που το σκέφτομαι, είναι δύσκολο να έχει καταγραφεί στη μνήμη μου. Δεν ήμουν καν δέκα. Λίγους μήνες μετά, μια είδηση από το ίδιο σημείο του πλανήτη κάνει όλο τον κόσμο να αναθαρρήσει. «Κάποιοι από τους επιβάτες της πτήσης είναι ζωντανοί!». Οι τίτλοι στις εφημερίδες είναι μεγαλύτεροι ακόμη και από αυτούς τους τίτλους για το δυστύχημα. «Και όμως ΖΟΥΝ!». Πώς επιβιώνει όμως κανείς από πτώση αεροσκάφους; Και μάλιστα στις πλαγιές των Ανδεων; «Επέζησαν λόγω του κανιβαλισμού», «αποκαλύπτει» το πρωτοσέλιδο της «El Mercurio», που δίνει το έναυσμα για μια ατέλειωτη συζήτηση για τα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου. Γιατροί, φιλόσοφοι, ιερωμένοι, πολιτικοί, ανθρωπολόγοι καταναλώνουν τόνους χαρτιού «μαλώνοντας» επί μια δεκαετία για το σωστό και το λάθος, το ηθικό και το ανήθικο στην ανθρώπινη φύση. Και αυτή είναι η συζήτηση που μάλλον θυμάμαι. Τα ερωτήματα της πτήσης 571. Οκτώβριος του 1972 λοιπόν. Ενα αεροπλάνο απογειώνεται από την Ουρουγουάη και λίγες ώρες αργότερα καρφώνεται στα βουνά των Ανδεων. Δώδεκα από τους επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία. Πέντε, το επόμενο πρωί. Ενας σε μία εβδομάδα. Οκτώ πλακώνονται από χιονοστιβάδα. Και μένουν δεκαέξι να προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στο πολικό ψύχος, τραυματισμένοι και χωρίς τροφή. Ο «έξω κόσμος» ύστερα από μερικές ημέρες σταματά να τους αναζητά. Ολοι τους θεωρούν νεκρούς. Εβδομήντα δύο ημέρες μετά, ένας χιλιανός χωρικός βρίσκει σε μια πλαγιά των Ανδεων αποκαμωμένους τον Νάντο Παράντο και τον Ρομπέρτο Κανέσα. Περιπλανήθηκαν επί πολλές ημέρες, χωρίς τροφή και χωρίς νερό, ψάχνοντας για βοήθεια. Λίγες ημέρες μετά, τα συνεργεία διάσωσης οδηγούνται στο σημείο όπου είχαν αφήσει τους συντρόφους τους, τους άλλους 14 επιζήσαντες. Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε και την Πέμπτη, 31 Μαΐου, ο Νάντο Παράντο θα βρίσκεται στην Αθήνα. Είναι πλέον ένας από τους δέκα κορυφαίους ομιλητές στον κόσμο σε θέματα ηγεσίας, σύμφωνα με το World Business Forum. Και θα μιλήσει στο Κολλέγιο Αθηνών, υπό την αιγίδα της Linkage Greece, για την Ελπίδα στην Κρίση που είναι υπόθεση Ηγεσίας.

Το λογότυπο ΤΑ ΝΕΑ με σκούρα μπλε γράμματα σε ανοιχτόχρωμο φόντο
25.05.2012

«Ανυπέρβλητο εμπόδιο είναι ο θάνατος, στην κρίση έχεις επιλογές»

«Ενα αεροπλάνο καρφώθηκε στις Ανδεις. Ανάμεσα στους επιβάτες, και η εθνική ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης». Το θυμάμαι, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς θυμάμαι. Το τραγικό γεγονός, τώρα που το σκέφτομαι, είναι δύσκολο να έχει καταγραφεί στη μνήμη μου. Δεν ήμουν καν δέκα. Λίγους μήνες μετά, μια είδηση από το ίδιο σημείο του πλανήτη κάνει όλο τον κόσμο να αναθαρρήσει. «Κάποιοι από τους επιβάτες της πτήσης είναι ζωντανοί!». Οι τίτλοι στις εφημερίδες είναι μεγαλύτεροι ακόμη και από αυτούς τους τίτλους για το δυστύχημα. «Και όμως ΖΟΥΝ!». Πώς επιβιώνει όμως κανείς από πτώση αεροσκάφους; Και μάλιστα στις πλαγιές των Ανδεων; «Επέζησαν λόγω του κανιβαλισμού», «αποκαλύπτει» το πρωτοσέλιδο της «El Mercurio», που δίνει το έναυσμα για μια ατέλειωτη συζήτηση για τα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου. Γιατροί, φιλόσοφοι, ιερωμένοι, πολιτικοί, ανθρωπολόγοι καταναλώνουν τόνους χαρτιού «μαλώνοντας» επί μια δεκαετία για το σωστό και το λάθος, το ηθικό και το ανήθικο στην ανθρώπινη φύση. Και αυτή είναι η συζήτηση που μάλλον θυμάμαι. Τα ερωτήματα της πτήσης 571. Οκτώβριος του 1972 λοιπόν. Ενα αεροπλάνο απογειώνεται από την Ουρουγουάη και λίγες ώρες αργότερα καρφώνεται στα βουνά των Ανδεων. Δώδεκα από τους επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία. Πέντε, το επόμενο πρωί. Ενας σε μία εβδομάδα. Οκτώ πλακώνονται από χιονοστιβάδα. Και μένουν δεκαέξι να προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στο πολικό ψύχος, τραυματισμένοι και χωρίς τροφή. Ο «έξω κόσμος» ύστερα από μερικές ημέρες σταματά να τους αναζητά. Ολοι τους θεωρούν νεκρούς. Εβδομήντα δύο ημέρες μετά, ένας χιλιανός χωρικός βρίσκει σε μια πλαγιά των Ανδεων αποκαμωμένους τον Νάντο Παράντο και τον Ρομπέρτο Κανέσα. Περιπλανήθηκαν επί πολλές ημέρες, χωρίς τροφή και χωρίς νερό, ψάχνοντας για βοήθεια. Λίγες ημέρες μετά, τα συνεργεία διάσωσης οδηγούνται στο σημείο όπου είχαν αφήσει τους συντρόφους τους, τους άλλους 14 επιζήσαντες. Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε και την Πέμπτη, 31 Μαΐου, ο Νάντο Παράντο θα βρίσκεται στην Αθήνα. Είναι πλέον ένας από τους δέκα κορυφαίους ομιλητές στον κόσμο σε θέματα ηγεσίας, σύμφωνα με το World Business Forum. Και θα μιλήσει στο Κολλέγιο Αθηνών, υπό την αιγίδα της Linkage Greece, για την Ελπίδα στην Κρίση που είναι υπόθεση Ηγεσίας.

Δεν θα γίνω κομματόσκυλο, θα παλέψω για τους Ελληνες
04.05.2012

Δεν θα γίνω κομματόσκυλο, θα παλέψω για τους Ελληνες

Στο τηλέφωνο ακούστηκε αγχωμένος. «Αν προλάβω, θα τα πούμε». Τελικά πρόλαβε. Το βράδυ επέστρεψε από την Αμερική, το επόμενο πρωί συναντηθήκαμε. Η πιτσιρικαρία στο Χαλάνδρι μόλις τον εντόπισε έκανε ουρές για έναν χαιρετισμό. Αυτός είχε μια κουβέντα για κάθε παιδί. Οι μεγάλοι τον φώναζαν και αυτοί μόνο με το μικρό του όνομα. Ο χαιρετισμός τους όμως ήταν πιο μελαγχολικός. «Αχ ρε Πύρρο».

ΒΡΑΝΑΚΗΣ
27.04.2012

Ο Σφακιανός που στέλνει τις ιδέες του στο Διάστημα

Στο ραντεβού ήρθε με τη γυναίκα του. «Με βοηθάει στη γλώσσα», είπε και έτσι ήταν. Ο Βρανάκης μπορεί να έχει βλέμμα Σφακιανού, γεννήθηκε όμως στο Βανκούβερ του Καναδά. Στις δέκα λέξεις που μου λέει οι τρεις είναι αγγλικά. Οι άλλες ελληνικά ή κρητικά. «Τα παιδιά μου όμως θα μιλάνε καλύτερα ελληνικά». Βλέπει ότι δεν τον πιστεύω και συνεχίζει. «Γι’ αυτό όποτε είναι να γεννήσει η Αννα παίρνουμε το αεροπλάνο και ερχόμαστε στην Αθήνα. Να γεννήσει στην πατρίδα». Η Αννα, η γυναίκα του, τον επιβεβαιώνει με ένα μορφασμό που μαρτυρά λίγο και την ταλαιπωρία της. Με την κοιλιά στο στόμα να τρέχει στα αεροδρόμια. Και όχι μία φορά αλλά δύο. «Και τώρα που πάμε για την κόρη, αυτό θα κάνουμε», λέει γελώντας ο Στιβ. Η Αννα δεν γελάει. Είναι τρελός αυτός ο Κρητικός. Για τον Στιβ Βρανάκη μού είχαν μιλήσει κάτι φοιτητές στο Λονδίνο. Κοινωνικά δίκτυα, ταξίδια, διαφήμιση, επιχειρήσεις, λεφτά. Μια ζηλευτή ζωή. Στο YouTube ανακαλύπτω ένα βίντεο που τον εκθειάζει. Μια αντρική μπάσα φωνή αναγγέλλει τις επιτυχίες του. Του στυλ «μεγάλοι Ελληνες». «Εχει συνεργαστεί με ορισμένες από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες φίρμες - McDonald’s, Coca-Cola, BMW, Levis, Playstation, Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου. Επιπλέον, συνέβαλε στην καθιέρωση εξαιρετικών νέων ονομάτων στην αγορά της Βρετανίας, μεταξύ των οποίων η O2, το Amazon, το iPhone». «Δημιουργικός διευθυντής της Google για την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική», διαβάζω στο επίσημο βιογραφικό του. «Τι ωραίο το Μουσείο της Ακρόπολης», μου λέει πριν προλάβω να αρχίσω τις ερωτήσεις. «Και η βόλτα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, υπέροχη». Είναι φανερό ότι έχει βαρεθεί τους «ντόπιους», να τον ρωτάνε για την κρίση και προσπαθεί να μου αλλάξει την ατζέντα. Θα του το κάνω το χατίρι αλλά όχι για πολύ.

«Οι κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν, η χώρα όμως μένει»
20.04.2012

«Οι κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν, η χώρα όμως μένει»

Παρουσιάστηκε μαζί με την εγγονή του Αναστασία - Σοφία. «Αναστασία είναι το όνομα της μαμάς μου», μου είπε με τη χειραψία κιόλας. Η μικρή τον κρατούσε αγκαζέ. Ή μάλλον αυτός την κρατούσε. Στηριζόταν πάνω της δηλαδή, γιατί τα τελευταία χρόνια τον ταλαιπωρούν λίγο τα πόδια του. Είναι η δεύτερη φορά που τον συναντώ. Την πρώτη ήμουν νεαρός ρεπόρτερ και εκείνος ήταν ήδη ο θρυλικός δικηγόρος του Μαντέλα. Τίποτε άλλο δεν λέγαμε. Ούτε το όνομά του. Μόνο «ο δικηγόρος του Μαντέλα». Ο μαύρος ηγέτης που πολεμούσε το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική στην Ελλάδα είχε μόνο φίλους και η είδηση ότι ο δικηγόρος του ήταν «ένας Ελληνας» δημιουργούσε σε όλους μας ένα δέος. Θυμάμαι, τον περίμενα άγριο και σκληρό. Σαν το καθεστώς που πολεμούσε. Και τον βρήκα συνετό και γλυκό. Ηταν μεγάλο μάθημα για μένα αλλά νομίζω και για όλους τους συνομιλητές του τότε στην Αθήνα. Στα μέρη μας τη γλυκύτητα την μπερδεύουμε με την υποχωρητικότητα. Σοφός και ευτυχισμένος μου φάνηκε. Ιδιότητες που δεν ήξερα να έχουν οι «δικοί» μας αγωνιστές. Για την τελευταία άφιξή του στην Ελλάδα έμαθα από τον Χρήστο Μπάρλα από τους «Ellines.com». «Θα είναι στην Αθήνα για δυο μέρες», μου είπε. «Τα εγγόνια μου πηγαίνουν σε ελληνικό σχολείο, το Saheti», μου λέει με υπερηφάνεια συστήνοντάς μου την εγγονή του. «Το σχολείο που ίδρυσε ο παππούς», συμπληρώνει η μικρή με σπαστά ελληνικά. Μια παρέα νέων παιδιών τού ζητάνε να φωτογραφιστούν μαζί του. «Μαν-τέ-λα» φωνάζουν ρυθμικά κάνοντας το σήμα της νίκης

Η μητέρα των επτά Μουσείων
30.03.2012

Η μητέρα των επτά Μουσείων

Ενα παρατεταμένο κορνάρισμα με υποδέχθηκε στη Σταδίου. Το αναπηρικό καροτσάκι δεν είχε προλάβει να διασχίσει κάθετα τον δρόμο και να «ανέβει» στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου και ο βιαστικός οδηγός δεν του το συγχώρεσε. Δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μου αίσθηση αλλά ο θόρυβος όλο και αυξάνεται στην πόλη. Και η ασέβεια. Στη στοά του Μετοχικού Ταμείου Στρατού – έτσι τη γνώρισα και δεν θέλω να της αλλάξω όνομα – ο νεαρός στο αναπηρικό καροτσάκι αποκτά ξανά το χαμόγελό του. «Παρκάρει» σε ένα από τα ακριανά τραπέζια και κάνει νόημα στον σερβιτόρο. Ευχαριστημένος από το αίσιο τέλος της περιπέτειάς του, ανοίγω το βήμα μου, αναζητώντας την είσοδο του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς. «Η αρπαγή της Ευρώπης» του Φερνάντο Μποτέρο, ασανσέρ, φωτεινοί διάδρομοι, μοντέρνοι πίνακες αλλά και γλυπτά παράξενα. Ανάμεσά τους και τα έργα των αποφοίτων της Σχολής Καλών Τεχνών που βραβεύθηκαν στην έκθεση «Art and the city» που γίνεται «κάτω» στη στοά. Κάποιος εδώ μέσα αγαπά τον πολιτισμό. Μια κυρία προσφέρεται να μου σερβίρει τσάι του βουνού – «γνήσιο, όχι φακελάκι» μου ψιθυρίζει και συγκατανεύω πρόθυμα. Είναι η πρώτη φορά που μπαίνω στο γραφείο της Σοφίας Στάικου και την προσοχή μου αποσπούν οι «Κόκκινες γόβες» του Παύλου Σάμιου. Δυο μέρες πριν, της έχουν ανακοινώσει ότι κέρδισε το διεθνές βραβείο της Europa Nostra. «Η γυναίκα με τα επτά μουσεία;» τη ρωτάω με προβοκατόρικη διάθεση. «Δεν είναι δικά μου» μού απαντά αυστηρά αλλά με χαμόγελο. «Ούτε της Πειραιώς είναι. Τα στήνουμε, τα συντηρούμε και σε 50 χρόνια θα τα επιστρέψουμε στις τοπικές κοινωνίες».

Περισσότερα άρθρα
Cookies