[Γνώμη] Δεσμώτες

Δεν είναι ακόμα βέβαιο αν η κατάσταση που παγιοποιείται αυτές τις μέρες θα μοιάζει περισσότερο με «στασιμοχρεοκοπία» – αναζωπύρωση των προβλημάτων ρευστότητας  λόγω παντελούς έλλειψης ανάπτυξης – ή με σκέτη, αλλά εξίσου θανατηφόρα, στασιμότητα που θα πυροδοτήσει νέο οικονομικό φαύλο κύκλο. Το βέβαιο είναι ότι, χωρίς να λείπουν ούτε τα σημάδια ούτε η γνώση τού τι πρέπει να γίνει, πάμε στα τυφλά και προς τα πίσω.    

Τα σημάδια: αδυναμία συμφωνίας με τους δανειστές, απώλεια αξιοπιστίας και συμμάχων, διαρκής απαίτηση νέων μέτρων από τους θεσμούς, παράδοση στον παραλογισμό πολλών μέτρων (Ασφαλιστικό, Φορολογικό, άλωση του κράτους), αρκεί να «βγαίνουν τα νούμερα». Μετά την επιδείνωση των γεωπολιτικών δεδομένων, την επικράτηση των «ιδεών Σόιμπλε» στη Γερμανία και τη σύμπλευση του ΔΝΤ με τις ιδέες Σόιμπλε, την προϊούσα «ουδετεροποίηση» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των άλλων θεσμικών δανειοδοτικών μηχανισμών, το πάγωμα του εξισορροπητικού ρόλου των ΗΠΑ λόγω της διαρροής της γνωστής συνομιλίας, τη σαφή τήρηση αποστάσεων από μια Γαλλία και έναν Ολάντ που αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να καλύψει τα δικά τους μεγάλα προβλήματα, η μόνη θετική σταθερά για την Ελλάδα είναι πια – αλλά ώς πότε; – ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η «λογική» της διαπραγμάτευσης, με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και όχι ανυστερόβουλη αποδοχή εκ μέρους των δανειστών, έχει βρει τον εντελώς δύσβατο για την ανάκαμψη και εντελώς ξένο προς τις ανάγκες μας δρόμο. Σε καλά ελληνικά θα μπορούσε να ονομάζεται «extend and pretend till the sudden end»: και οι δύο πλευρές κάνουν ότι διαπραγματεύονται και ότι μπορεί να συμφωνήσουν, όχι για να βρεθεί λύση – το χαρακτηριστικό αυτής της μεθόδου είναι ότι δεν στοχεύει σε λύση – αλλά για να κερδίσουν χρόνο μέχρι να συμβεί το οριακό εκείνο γεγονός που θα αναγκάσει τον αδύναμο να δεχτεί μια ακόμα «συμφωνία» που δεν θα μπορεί και δεν θα θέλει – και πιθανότατα δεν θα πρέπει – να υπηρετήσει.

Υπό αυτές τις συνθήκες, μετατρέπεται από πλεονέκτημα σε τροχοπέδη ακόμα και το γεγονός ότι σύμπασα η «σώφρων κοινότητα» – πολιτική, κοινωνική, επιστημονική – γνωρίζει ποια είναι τα βήματα που απαιτούνται για να αλλάξει – κάπως – αυτή η εικόνα. Γιατί όταν η πραγματικότητα μετατρέπει σε μη ρεαλιστικό το μόνο ρεαλιστικό σχέδιο, χαμένη δεν είναι η πραγματικότητα αλλά το σχέδιο. Πώς να πείσεις την ελληνική κοινωνία και τους διεθνείς εταίρους ότι έχεις αντιληφθεί τα αυτονόητα – ουσιαστική και όχι για τα μάτια αξιολόγηση, λιγότερη και όχι περισσότερη φορολόγηση, προσέλκυση και όχι διωγμό επενδύσεων, ενίσχυση και όχι καταβαράθρωση του κράτους δικαίου – όταν η κυβέρνηση σπαταλά όλη τη εναπομείνασα δυναμική της για να δαιμονοποιήσει αυτά ακριβώς τα αυτονόητα;

Δεν θυμάμαι να υπήρξε άλλη ελληνική Ανάσταση αμέσως μετά την οποία ο όρος να κυριολεκτούσε λιγότερο.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος