[Ανατρεπτικά] Εφιάλτης

Τα όσα συμβαίνουν στο πεδίο της διαπραγμάτευσης – και κυρίως αυτά που εξελίσσονται γύρω από αυτή την τόσο κρίσιμη συζήτηση για το μέλλον του τόπου – επιβεβαιώνουν δυστυχώς τους χειρότερους φόβους και των πλέον αισιόδοξων για το πού πάμε επιτέλους. Οι κυβερνητικοί χειρισμοί για μια ακόμη φορά αποκαλύπτουν ότι η ανικανότητα και η τεχνική ανεπάρκεια φουσκώνουν κάθε τόσο τον λογαριασμό με συνέπεια πια να μοιάζει ανέφικτη μια αξιοπρεπής συμφωνία με τους δανειστές.

Κάθε κύκλος επαφών επιβαρύνεται με χυδαιότητες και κουτοπόνηρες μικροπολιτικές αναλύσεις που εγκλωβίζουν τη χώρα στη στασιμότητα όταν δεν την εκθέτουν διεθνώς. Οι λεονταρισμοί για το ΔΝΤ και άλλα συναφή απλώς αποκαλύπτουν ότι ψάχνουν τον βολικό εχθρό να του φορτώσουν τα λάθη και τις αδυναμίες τους.

Το βάρος μόνο για τις τράπεζες – που τελικώς μετακυλίεται στην αγορά και στους φορολογουμένους από την καθυστέρηση ολοκλήρωσης της αξιολόγησης – υπολογίζεται σε αρκετές δεκάδες εκατομμύρια τον μήνα. Αλυσιδωτές όμως είναι οι επιπτώσεις για το σύνολο της οικονομίας καθώς η αβεβαιότητα σκοτώνει ό,τι έχει απομείνει από το παραγωγικό δυναμικό στον τόπο. Αν σκεφθεί κανείς ότι το χάος στο Μεταναστευτικό απειλεί να πλήξει επικίνδυνα και τον τουρισμό δικαίως η αγωνία μετατρέπεται σε απόγνωση.

Μέσα σε αυτό το κλίμα οι φωστήρες του Μεγάρου Μαξίμου δεν χάνουν ευκαιρία να βομβαρδίζουν τους πάντες με ασύστολα ψέματα ενώ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ακόμη και όταν υπουργοί τους αδειάζουν συστηματικά αυτοεξευτελιζόμενοι. Ο πανικός τους για το αν θα καταφέρουν να περάσουν την καταιγίδα των μέτρων από τη Βουλή τούς έχει οδηγήσει να καταπίνουν αμάσητα τα πάντα και να σφυρίζουν δήθεν ανέμελα.

Το χειρότερο είναι πως ενώ διαδίδουν ότι όλα πάνε καλά η κοινωνία νιώθει τη διάλυση και αμήχανα παρακολουθεί τις εξελίξεις αναζητώντας μια κάποια λύση. Στις μνήμες επιστρέφουν όσα ζήσαμε πέρυσι το καλοκαίρι με την ευχή και την προσδοκία να μην επαναληφθεί ο εφιάλτης.