Μετεξεταστέοι στην Ιστορία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Η ΕΞΟΔΟΣ. Α’ τόμος: Μαρτυρίες από τις επαρχίες των δυτικών παραλίων της Μικρασίας.
Συνολικά τέσσερις τόμοι με μπλε κάλυμμα και κόκκινο του αίματος περιεχόμενο.
Πρόκειται για την παρακαταθήκη των ανθρώπων που έζησαν τον βίαιο ξεριζωμό από τα πατρογονικά τους χώματα.
Η Ιστορία διδάσκει, αλλά ποιος την ακούει. Ο Γιώργος Γρηγορίου εξιστορεί:
«Μήνες και μήνες βαδίζαμε! Πού και πού να μείνουμε σε κανένα τούρκικο χωριό έξω στα χωράφια. Μας έδιναν λίγο φαΐ, ίσα ίσα να ζήσουμε.
…Βαδίζαμε για τη Νίγδη. Στο δρόμο βρήκαμε ένα παιδάκι πεθαμένο. Πρησμένο και μελανιασμένο ήτανε, σε κακό χάλι. Ρωμιόπουλο ήτανε. Το κλάψαμε και σκάψαμε ένα λάκκο και το θάψαμε.
…Την άλλη μέρα στο δρόμο μας βρήκαμε κι άλλο παιδάκι πεθαμένο – ήταν δεν ήταν δέκα χρονών και πιο κάτω άλλο και πιο κάτω άλλο. Πόσα απαντήσαμε κι εγώ δεν ξέρω.
…Το πρώτο το κλάψαμε, το θάψαμε. Και το δεύτερο το ίδιο. Υστερα όμως τα παρατούσαμε έτσι στη μέση του δρόμου, άκλαφτα και άθαφτα.
…Βλακεία κι απομωρία και κτηνωδία πέφτει στον άνθρωπο άμα δυστυχήσει πολύ. Κτηνώδεις πράξεις κάνει χωρίς να το καταλαβαίνει».
Είναι το ριζικό του ανθρώπου να παγώνει την καρδιά του, να στερεύει τα δάκρυά του.
Ο Αϊλάν συγκίνησε. Για πόσο; Μία ημέρα, δύο, επτά; Πόσα παιδιά ξεψύχησαν στα νερά του Αιγαίου μετά τον Αϊλάν, πόσα παιδιά κοιμούνται στην Πλατεία Βικτωρίας με μόνη συντροφιά τ’ αστέρια; Ερμαια της υγρασίας, της παγωνιάς, των επιτηδείων, της ίδιας τους της μοίρας.
Η ανάλγηση μας προστατεύει από την εικόνα. Δεν μπορεί να κρύψει όμως τον ζόφο της πραγματικότητας.
Το 1922 με το 2016 είναι μόνο ένα μικρό βήμα στον χρόνο. Κάποιοι θα βρουν διαφορές στις ψηφίδες της Ιστορίας. Αν έχουν το κουράγιο, ας τις εξηγήσουν στα προσφυγόπουλα.
Google news
