Εθνικές μεταναστών

2 λεπτά
Στην Ιστορία αρέσουν τα παιχνίδια για να θυμίζει την ακρισία των πρωταγωνιστών της.
Πριν από δύο χρόνια η γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ» δημοσίευσε μια φωτογραφία που έλεγε όσα προσπαθούσαν να πουν με χιλιάδες λέξεις οι αναλυτές του δημοψηφίσματος που είχε προκηρύξει η Ελβετία για τον περιορισμό της μετανάστευσης στη χώρα στο όνομα της οικολογίας.
Η φωτογραφία απεικόνιζε την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελβετίας από την οποία είχε αφαιρεθεί με τη βοήθεια της τεχνολογίας η εικόνα των παικτών που ήταν μετανάστες. Αυτό που απέμεινε σοκάρισε την κοινή γνώμη: μόλις τέσσερις ήταν οι γηγενείς Ελβετοί.
Οι αόρατοι διεθνείς ανήκουν στην πλειονότητά τους στη γενιά του 1992.
Πρόκειται για παιδιά μεταναστών και προσφύγων που εγκατέλειψαν τις εστίες τους όταν ξέσπασε ο εμφύλιος στη Γιουγκοσλαβία και ζήτησαν άσυλο από τις πλούσιες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης.
Η πλειονότητα των μεταναστών και των προσφύγων ήταν Βόσνιοι, Αλβανοί από το Κόσοβο, Κροάτες και Σκοπιανοί.
Θα ήταν τιμητικό να παρομοιάζαμε τη μνήμη τους με τη μνήμη του χρυσόψαρου το οποίο αποκατέστησε τη φήμη του όταν έρευνες απέδειξαν πως μπορεί να θυμάται έως και δώδεκα ημέρες.
Αντίθετα, η μνήμη των χιμπαντζήδων διαρκεί μόλις 20 δευτερόλεπτα.
Αυτοί που υψώνουν σήμερα τείχη είναι οι ίδιοι που πριν από 25 χρόνια ζητούσαν να ανοίξουν οι πύλες των συνόρων. Η τεχνολογία μπορεί να αφαιρεί εικόνες, δεν μπορεί να παραχαράξει όμως την Ιστορία.
Η γενιά του 1992 – παιδιά που γεννήθηκαν από μανάδες που με φουσκωμένη κοιλιά περπάτησαν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να ξεφύγουν από τη φωτιά του πολέμου – εκπροσωπεί σήμερα χώρες που φλερτάρουν με τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Οι Κασάμι, Τζάκα, Ντρίμιτς, Κατσάνικλιτς, Μουστάφι, Μπερίσα, Μεχμέντι, Ντρίμιτς βρίσκονται εδώ, μπροστά μας, αποτελώντας τον όνυχα του Λέοντα στα επιχειρήματα που αντικρούουν την Ανίερη Συμμαχία της Βιέννης!













