Χαρούμενος, κι ας πηγαίνω σαν χελώνα!

Που λέτε, τρέχω. Στο περίπου δηλαδή. Και με αυτό εννοώ ότι παρόλο που τρέχω σχεδόν κάθε μέρα, το να αποκαλώ αυτό που κάνω «τρέξιμο» είναι λίγο παρατραβηγμένο. Ο,τι κι αν είναι, δεν έχει καμία μα καμία σχέση με ταχύτητα.

Εχω πλέον συνηθίσει το γεγονός ότι όταν αγκομαχώ στον δρόμο, σχεδόν όλοι όσοι τρέχουν στην ίδια διαδρομή θα με προσπεράσουν. Ασπρογένηδες με περνούν. Πιτσιρικάδες με περνούν. Μια έγκυος δρομέας με πέρασε κάποτε. Κι ένα μεσημέρι με πέρασαν δύο γυναίκες που… περπατούσαν! Ο γιος μου, εξαιρετικός αθλητής, ήρθε μαζί μου για τρέξιμο μία φορά μόνο. Επειτα από κάνα δυο χιλιόμετρα μου είπε: «Μπαμπά, θα προχωρήσω λίγο, ε; Θέλω, ξέρεις, να τρέξω». Και δεν με πείραξε. Δεν προσπαθούσα άλλωστε να βγω πρώτος.

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα αθλητικός, όταν ήμουν παιδί και βγάζαμε ομάδες με διάλεγαν πάντοτε τελευταίο. Ακόμη και ως ενήλικος δεν έκανα ποτέ γυμναστική. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου αυτός ο τρόπος ζωής και όλο το πρόχειρο φαγητό που πάει πακέτο με το να είσαι δημοσιογράφος οδήγησαν σε παραπανίσια κιλά. Μια μέρα το αποφάσισα. Φόρεσα σορτσάκι και αθλητικά και κατάφερα να κάνω καταϊδρωμένος έναν γύρο στο πάρκο, περίπου τρία χιλιόμετρα. Την επόμενη μέρα δεν μπορούσα να περπατήσω από το πιάσιμο. Ομως δεν τα παράτησα. Δεν είχα πρόγραμμα. Απλά ξυπνούσα πιο νωρίς για να προλάβω να τρέξω. Ούτε γυμναστήρια ούτε εξοπλισμός ούτε προπονητές ούτε τίποτα. Απλά άρχισα να τρέχω και συνέχισα να το κάνω.

Υστερα από λίγο καιρό έτρεχα κάμποσες ημέρες την εβδομάδα, λίγα χιλιόμετρα κάθε φορά. Δεν πονούσα πια ούτε χρειαζόμουν πολύ χρόνο έπειτα για να ξεϊδρώσω και να βρω τις ανάσες μου. Αλλά δεν νομίζω ότι έτρεξα ποτέ πολύ πιο γρήγορα από εκείνη την πρώτη μου φορά. Οσο για το συναίσθημα της ευφορίας που λένε ότι νιώθουν οι δρομείς; Δεν νομίζω ότι πιέστηκα ποτέ τόσο ώστε να το νιώσω. Περισσότερες ενδορφίνες παίρνω τρώγοντας τις αγαπημένες μου καυτερές πιπεριές.

Το τρέξιμο είναι πλέον κομμάτι της πρωινής μου ρουτίνας, περίπου πέντε χιλιόμετρα κάθε φορά, παραπάνω αν έχω περισσότερο χρόνο. Εχω τρέξει σε όλες τις πόλεις όπου βρέθηκα για δουλειά ή για διακοπές. Οταν τρέχω, έχω πάντα μαζί πιασμένο στο σορτσάκι μου το iPod μου. Για να ακούω βιβλία, όχι μουσική. Ετρεξα όλο το «Μιντλμαρτς» της Τζορτζ Ελιοτ, έφτασα «Στα πέρατα του κόσμου» με τον Πάτρικ Ο’Μπράιαν, λαχάνιασα παρέα με έργα της Χίλαρι Μάντελ ή του Νιλ Γκέιμαν.

Αναζήτησα, πάντως, επιστημονικές έρευνες για να καταλάβω αν ο πάρα πολύ αργός ρυθμός τρεξίματός μου ήταν λάθος. Ολοι οι ειδικοί λένε ότι το τρέξιμο κάνει καλό και ότι οι υπερβολές μπορεί να οδηγήσουν σε τραυματισμούς. Υποθέτουν πως σιγά σιγά θα θελήσω να τρέξω περισσότερο και γρηγορότερα, αλλά οι περισσότεροι συμφωνούν ότι και το αργά μια χαρά είναι. Τα 45 λεπτά που αφιερώνω κάθε μέρα είναι αρκετά για να κάνω καλό στην υγεία μου.

Οταν οι ειδικοί προσπαθούν να γίνουν πιο συγκεκριμένοι, οι έρευνές τους είναι αντικρουόμενες και σύντομα αντιλήφθηκα ότι ποτέ δεν μέτρησα τους παλμούς μου ή οτιδήποτε σχετικό ώστε να ξέρω αν φτάνω «το 75% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας» ή άλλα τέτοια. Και, πραγματικά, ούτε που με ενδιαφέρει. Υπάρχουν πολλοί που θέλουν να μου δείξουν πώς να τρέχω σωστά· κάποιοι από αυτούς προσπαθούν να βγάλουν και χρήματα. Η αλήθεια είναι πως τα καταφέρνω αρκετά καλά και χωρίς ιδιαίτερες συμβουλές. Δεν πήγα ποτέ να κάνω πελματογράφημα. Δεν ξέρω αν έχω υπερπρηνισμό ή υποπρηνισμό, δεν είμαι καν σίγουρος για το τι σημαίνουν ακριβώς οι λέξεις! Αγοράζω παπούτσια που νιώθω άνετα και τα αλλάζω όταν φθαρούν.

Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι έχασα το περιττό βάρος και ότι έχω πλέον σταματήσει τα χάπια για την πίεση που έπαιρνα την περίοδο κατά την οποία αποφάσισα να αρχίσω να τρέχω. Στο περσινό μου τσεκάπ, ο γιατρός μου είπε ότι σφύζω από υγεία. Οι περισσότεροι δρομείς που έχω γνωρίσει θέλουν να εξελιχθούν. Κι όμως εγώ δεν δείχνω να έχω τέτοια φιλοδοξία. Μου λένε να δοκιμάσω έναν Μαραθώνιο. Οχι, απλά θέλω να συνεχίσω να τρέχω στη γειτονιά μου. Μάλλον προς τέρψιν των γειτόνων μου. Οπως μου είπε ο διπλανός μια μέρα που έβγαινα από το σπίτι: «Να σε χρονομετρήσω; Θα σημειώσω απλά στο ημερολόγιο σε πόσες μέρες θα επιστρέψεις!».

Ο Τζον Σγουόρτς είναι επιστημονικός συντάκτης των «New York Times», ειδικός σε θέματα περιβάλλοντος