[Εμπιστευτικά] «Μαντουβάλα»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Πονάει ο υπουργός Σπίρτζης. Ματώνει η καρδιά του. Αλλά τον καταλαβαίνω. Και ποιος δεν θα πονούσε στη θέση του;
Δεν είναι εύκολο στη ζωή άλλα να πιστεύεις κι άλλα να κάνεις.
Δεν είναι απλό να υλοποιείς στην κυβέρνηση εκείνα που κατηγορούσες πριν γίνεις κυβέρνηση.
Ούτε αντέχει ο άνθρωπος να υπογράφει συμβάσεις για τις οποίες (όπως είπε) θα έπρεπε να ντρέπεται η αντιπολίτευση.
Δεκατέσσερα αεροδρόμια παραχώρησε ο Σπίρτζης μπιρ παρά. Δάκρυσε ακόμη και το πορτρέτο του Βελουχιώτη πάνω από το γραφείο του.
Γενικώς δεν είναι σωστό να υποτιμούμε την ψυχική δυσκολία και το ψυχολογικό βάρος ενός ανθρώπου που αναγκάζεται να προσυπογράψει το ακατονόμαστο.
Αλλωστε και για να είμαι ειλικρινής, αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά των σημερινών με τους προηγούμενους. Η ψυχή.
Μπορεί να κάνουν τα ίδια, μπορεί ενίοτε κάνουν και χειρότερα, αλλά ό,τι κάνουν το κάνουν με πόνο ψυχής.
Για να περάσουμε τα δύσκολα, ρε παιδιά. Για την Ελλάδα, ρε γαμώ το. Για τη φουκαριάρα τη μάνα μου.
Διότι η πικρή αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κάνουν ό,τι πραγματικά ποθεί η αριστερή ψυχή τους.
Κάνουν απλώς όσα οι συνθήκες απαιτούν και οι δανειστές επιβάλλουν. Αυξάνουν φόρους. Πουλάνε αεροδρόμια. Κόβουν συντάξεις. Και γι’ αυτό τα κάνουν τουλάχιστον όσο μπορούν πιο λυπημένα και πιο πονεμένα.
Σαν τραγούδι του Καζαντζίδη:
«Από τότε που σ’ έχασα λιώνω/
τ’ όνομά σου φωνάζω με πόνο/
Μαντουβάλα»
Εδώ ακόμη κι ο Καμμένος όχι μόνο υπέγραψε το Μνημόνιο, αλλά αναγκάζεται να μένει και στην κυβέρνηση για να μην έρθει ο Φίλης από το διπλανό υπουργείο να καθαρίσει όσους Πόντιους επέζησαν από τη γενοκτονία.
Νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με την παγκόσμια πρωτοτυπία μιας κυβέρνησης που κάνει όσα δεν θέλει δηλώνοντας πως δεν θέλει όσα κάνει. Γι’ αυτό και δεν φταίνε εκείνοι για όσα γίνονται από τα χέρια τους αφού τα κάνουν παρά τη θέλησή τους.
Μπορεί να μην παραιτούνται ποτέ, αλλά τουλάχιστουν διαφωνούν.
Είναι αλήθεια βεβαίως ότι δίνουν μάχες. Οτι διαπραγματεύονται όρθιοι και με την κοινωνία όρθια – υποθέτω ότι αυτή η μανία με την ορθοστασία θα έχει κάποια εξήγηση…
Αλλά δυστυχώς τα αποτελέσματα είναι τα ίδια: αναγκάζονται να συμφωνήσουν σε εκείνα που δεν θέλουν και να εφαρμόσουν αυτά με τα οποία διαφωνούν – το προανήγγειλε από μαρξιστική σκοπιά κι ο Τσακαλώτος για τα κόκκινα δάνεια.
Παρ’ όλα αυτά «δεν είμαστε ίδιοι, δεν θα γίνουμε ποτέ ίδιοι» αναφώνησε ο πονεμένος Σπίρτζης. Ή για να το πούμε απλούστερα:
– Πονούν ωρέ τα παλικάρια;
Google news
