[Εμπιστευτικά] «Ναι μεν…»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τη στιγμή της σύγκρουσης με τη βαρβαρότητα, την ώρα που ό,τι αγαπάμε δέχεται επίθεση, όταν το αίμα ρέει στα πεζοδρόμια, το πιο αποκρουστικό είδος ανθρώπου δεν είναι οι δολοφόνοι.
Είναι οι «ναι μεν αλλά…».
Εκείνοι που καταδικάζουν αλλά μετά προσθέτουν τόσες προϋποθέσεις, τόσες επιφυλάξεις και τόσους αστερίσκους ώστε η καταδίκη να μοιάζει τελικά με χειροκρότημα.
Τέτοιους συναντώ πολλούς από τα μεσάνυχτα της Παρασκευής.
Ετοιμους να ανακαλύψουν την ενοχή της Δύσης στο μακελειό των δικών της, να συμψηφίσουν το έγκλημα με τον νεοφιλελευθερισμό ή την αποικιοκρατία ή τον ιμπεριαλισμό, να διακηρύξουν πως «η Γαλλία όπως έστρωσε, έτσι θα κοιμηθεί», να δικαιολογήσουν το μίσος – ακόμη χειρότερα: να το συμμεριστούν έστω και καλυμμένα.
Είναι μια διαχρονικά σιχαμερή στάση ανθρώπων που σε κάθε έγκλημα μοιράζουν την ευθύνη στο θύμα.
Εκείνοι που στον βιασμό μιας κοπέλας αποφαίνονται ότι «τα ήθελε κι αυτή» ή που τη ληστεία μιας τράπεζας τη χρεώνουν στο «ληστρικό τραπεζικό σύστημα».
Θα σας πω τι μου έκανε εντύπωση.
Γνωρίζουμε πλέον ότι ένας ή περισσότεροι από τους τζιχαντιστές του Παρισιού πέρασαν από την Ελλάδα. Σιγά την είδηση όταν 500.000 άνθρωποι πέρασαν ανεξέλεγκτα τα σύνορά μας από την αρχή του χρόνου.
Κι έρχεται ο βλαξ. Που κάπου άκουσε ότι το διαβατήριο ενός τζιχαντιστή που αναγνωρίστηκε ήταν πλαστό.
Ορίστε, πανηγυρίζει ο βλαξ. Δεν φταίει η Ελλάδα, αθώοι οι πρόσφυγες, πλαστό το διαβατήριο!..
Δεν συνειδητοποιεί πως ούτως ή άλλως ούτε η Ελλάδα φταίει, ούτε οι πρόσφυγες. Αλλά παραμένει το γεγονός πως τουλάχιστον ένας τζιχαντιστής πέρασε από τα ελληνικά σύνορα με πλαστό διαβατήριο, τη γνησιότητα του οποίου κανείς δεν μπορούσε να ελέγξει.
Κι αυτό επειδή οι έλεγχοι των συνόρων είναι πρακτικά ανύπαρκτοι όταν εισρέουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι με ή χωρίς πλαστά ή γνήσια διαβατήρια. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό.
Εκτός κι αν ο βλαξ της ιστορίας μας περίμενε ότι ερωτώμενος από τους λιμενοφύλακες ο ταξιδιώτης θα δήλωνε:
– Καλημέρα σας, Αχμέτ τζιχαντιστής. Απλός περαστικός από τη Λέρο γιατί πάω να αιματοκυλήσω το Παρίσι!
Το ανομολόγητο παραμύθι είναι ότι «ναι μεν» οι τζιχαντιστές βαράνε τα γήπεδα και τις συναυλίες «αλλά…» το σημαντικό είναι να μην απειληθούν τα δικαιώματα όσων ενδιαφέρονται να μας καθαρίσουν.
Ετσι εμείς θα τα έχουμε καλά μαζί τους, άσε που μπορεί να έχουν και δίκιο.
Κι αυτοί ας πάνε αλλού να καθαρίσουν άλλους. Που όλο και κάτι θα τους έχουν κάνει.
Google news
