Κολλημένοι με το τρέξιμο!

Το ότι οι περισσότεροι δρομείς είναι κολλημένοι με το τρέξιμο δεν είναι κάτι νέο. Το ξέρουν καλά όσοι φοράνε τα αθλητικά παπούτσια τους και βγαίνουν για βόλτες χιλιομέτρων. Κι ας μην το παραδέχονται! Το βλέπουν όσοι κάνουν παρέα με τρεχάτους και θα το παρατηρήσουν ακόμα και αυτοί που απλώς περνούν τυχαία από την εκκίνηση ενός αγώνα. Το επιβεβαιώνει και πρόσφατη έρευνα στη χώρα μας, που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ελληνες έχουν αναπτύξει μια σχέση εξάρτησης με το αγαπημένο τους χόμπι.

Συγκεκριμένα, έρευνα που πραγματοποίησαν τα Τμήματα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και παρουσιάστηκε τον περασμένο Μάιο στην Κομοτηνή, έδειξε ότι οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, μπορεί να αποκτήσουν εξάρτηση από το τρέξιμο. Αιτία του φαινομένου; Η πεποίθησή τους ότι το τρέξιμο αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της ζωής τους και συντελεί στη βελτίωση της υγείας τους.

Σκοπός της μελέτης, την οποία επέβλεψε η Ξένια Αργειτάκη, επίκουρη καθηγήτρια Αθλητικών Δρόμων του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ήταν να ερευνηθεί η ψυχολογική εξάρτηση που επιφέρει το τρέξιμο σε έλληνες δρομείς μεγάλων αποστάσεων. Για τον λόγο αυτόν, χρησιμοποιήθηκαν ως δείγμα 100 δρομείς, 77 άνδρες και 23 γυναίκες, που επιλέχθηκαν τυχαία στον χώρο προπόνησής τους και κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτηματολόγια σχετικά με την αγαπημένη τους συνήθεια. Οι άνδρες είχαν μέσο όρο ηλικίας 30,4 χρόνια, προπονούνταν 13,5 χρόνια, περνώντας 11,1 ώρες την εβδομάδα στους στίβους όπου διανύουν 70,2 χιλιόμετρα. Οι γυναίκες είχαν μέση ηλικία τα 24 χρόνια, προπονούνταν εδώ και 8,9 χρόνια, με 9,1 ώρες την εβδομάδα για να καλύψουν 61,3 χιλιόμετρα.

Η επεξεργασία των δεδομένων που συγκεντρώθηκαν έδειξε ότι ακόμα και αν το τρέξιμο θεωρείται μια ευχάριστη ασχολία άθλησης, μπορεί να εξελιχθεί σε ψυχαναγκαστική συμπεριφορά και να επηρεάσει τον τρόπο ζωής των ανθρώπων που καταπιάνονται με αυτό. Ο δρομέας μπορεί να αναπτύξει εθισμό για τη φυσική αυτή άσκηση ή να αποκτήσει ακόμα και εμμονές με οποιαδήποτε δρομική δραστηριότητα, αφού μόνο μέσω αυτών βρίσκει ευχαρίστηση ή καταφέρνει να διατηρεί το άγχος του σε χαμηλά επίπεδα. Και σαν να μη φτάνει αυτό, η αποκλίνουσα συμπεριφορά ενδέχεται να έχει και σωματικό αντίκτυπο αφού δεν είναι λίγοι οι δρομείς που συνεχίζουν να γράφουν χιλιόμετρα, ακόμα και όταν αυτό τους δημιουργεί πρόβλημα και προκαλεί τραυματισμούς.

Ως προς τις συνήθειες των δύο φύλων, οι γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες συναθλητές τους δίνουν προτεραιότητα στο τρέξιμο, ακόμα κι αν πρέπει να αναβάλουν μια σημαντική συνάντηση. Παρ’ όλα αυτά, όταν είναι ανάγκη να συγκεντρωθούν σε κάποια άλλη δραστηριότητα της καθημερινότητάς τους είναι ικανές να αφήσουν για λίγο το τρέξιμο στο πίσω μέρος του μυαλού τους. Η πρακτική αυτή γίνεται ακόμα πιο έντονη όταν στην εξίσωση των προπονήσεων ή των αγώνων μπαίνει και ο παράγοντας της οικογένειας, στην οποία οι τρεχάτες κυρίες προτιμούν να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο από το τρέξιμο. Ενδεικτικά, 34,8% των γυναικών δήλωσαν διατεθειμένες να αναβάλουν σε μεγάλο βαθμό τις κούρσες χιλιομέτρων, σε σχέση με το 28,6% των ανδρών στην αντίστοιχη κατηγορία.

Παρ’ όλα αυτά, όταν πρόκειται οι εκπρόσωποι του λεγόμενου ασθενούς φύλου να επιτύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα στη δρομική καριέρα τους είναι διατεθειμένες να κοπιάσουν και να βάλουν στο πρόγραμμα της προπόνησής τους ασκήσεις δύναμης, ώστε να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Γι’ αυτόν τον λόγο ίσως δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για τις επιπτώσεις του τρεξίματος στη σωματική τους διάπλαση, αφού θεωρούν ότι δεν επηρεάζεται σημαντικά ο σωματότυπός τους.

Οι άνδρες, από την πλευρά τους, είναι περισσότερο αφοσιωμένοι στο τρέξιμό τους, αφού αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι του ελεύθερου χρόνου τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η καθημερινότητά τους και οι εν γένει ασχολίες τους να επηρεάζονται σημαντικά από την απόφασή τους να πάρουν τους δρόμους ή τα γυμναστήρια. Και μπορεί να βάζουν κάθε φορά συγκεκριμένα χρονικά περιθώρια στη διάρκεια της προπόνησής τους, ωστόσο διαρκώς τα ξεπερνούν, αφιερώνοντας όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας τους σε προπονήσεις μεγάλης διάρκειας. Χαρακτηριστικά, 40,3% των ανδρών δρομέων ξοδεύουν περισσότερη ώρα για το τρέξιμο από την αρχική εκτίμησή τους σε σχέση με το 26,1% των γυναικών που απάντησαν θετικά στο συγκεκριμένο ενδεχόμενο.

Οταν μάλιστα προκύπτει και κάποιος τραυματισμός, δεν το βάζουν κάτω και προσπαθούν ακόμα περισσότερο να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους, έχοντας επίγνωση ότι μπορεί να προκαλέσουν ζημιά στο σώμα τους. Δεν ακολουθούν δηλαδή το παράδειγμα των γυναικών δρομέων, που έχουν την τάση να σταματούν όταν αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά στον οργανισμό τους.

Εκεί που συγκλίνουν τα δύο φύλα είναι στις θετικές επιπτώσεις του τρεξίματος. Ανδρες και γυναίκες θεωρούν ότι τρέχοντας βελτιώνουν την υγεία τους και μειώνουν αρκετά το άγχος. Και έχοντας επίγνωση ότι τα αγαθά κόποις κτώνται, επιμένουν να βγαίνουν για προπονήσεις χιλιομέτρων, ακόμα κι αν δεν είναι σε καλή διάθεση, κάτι που δείχνει ότι η εν λόγω διαδικασία έχει γίνει αναπόσπαστη συνήθεια στην καθημερινότητά τους.