Κριτής δεν είναι άλλος πάρα ο εαυτός σου!

Ετος 1982. Πανευρωπαϊκό. Μαραθώνιος. Είμαι στο εξοχικό μου στο Μάτι (στο 15ο χλμ. της αυθεντικής διαδρομής). Βλέπω κόσμο να κατευθύνεται προς τη λεωφόρο. Πηγαίνω εκεί με το ποδήλατό μου. Από περιέργεια; Μάλλον από ένστικτο. Σε λίγο φθάνουν οι πρώτοι δρομείς. Aκολουθεί ο Μιχάλης Κoύσης. Τον ήξερα, τον αναγνώρισα. Ο κόσμος άρχισε να τον επευφημεί, να τον χειροκροτεί. Αλλοι πάλι απλώς φώναζαν «Ελλάς!». Φούντωσα από περηφάνια, τον θαύμασα κι εγώ, τον καμάρωσα. Ζήλεψα! Αυτό ήταν! Ο σπόρος είχε μπει μέσα μου. Αραγε θα μπορούσα να τρέξω 42.195 μέτρα;

Τα χρόνια πέρασαν και η ζωή μου μόνο με τον αθλητισμό δεν είχε σχέση. Ακολουθώ το πρωτόκολλο της εποχής. Σπουδές, δουλειά, οικογένεια. Ομως μαζί με τις ευθύνες μεγαλώνει επικίνδυνα και το σωματικό μου βάρος. Αρχίζει να κλονίζεται η υγεία μου. Είναι Αύγουστος του 2008. Και τότε από το πουθενά, λίγο προτού «πετάξω λευκή πετσέτα», ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, η φλόγα που σιγοκαίει για πάνω από 25 χρόνια, η επιθυμία μου να φθάσω εκεί που δεν μπορώ αναζωπυρώνει τον πληγωμένο μου εγωισμό και δίνει τη λύση: θα κάνω ό,τι χρειαστεί ώστε να τρέξω στον Μαραθώνιο.

Κάπως έτσι, μέσα από χιλιάδες χιλιόμετρα και εκατοντάδες ώρες προπόνησης, δύο χρόνια αργότερα βρέθηκα στην εκκίνηση του Μαραθωνίου της Αθήνας, το 2010. Σχεδόν πέντε ώρες μετά είχα βιώσει μια εμπειρία που έμελλε να αλλάξει τη ζωή μου.

Γιατί ο Μαραθώνιος για έναν ερασιτέχνη δρομέα δεν είναι άθλημα, είναι αγώνισμα ψυχής και δοκιμασία υπέρβασης. Γιατί όσο καλά προετοιμασμένος και να είσαι μπορεί να σε ταπεινώσει, γιατί όλοι μπορούν να τρέξουν 30 χλμ., όμως τα τελευταία 12 είναι που κάνουν τη διαφορά: εκεί που ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι. Και κριτής δεν είναι άλλος πάρα ο ίδιος σου ο εαυτός!

Από τότε κατάφερα να τερματίσω σε έξι Μαραθωνίους. Κάθε φορά που στέκομαι στην εκκίνηση ανυπομονώ να ζήσω ξανά αυτή την εμπειρία ώστε να εμβαθύνω στο είναι μου με τον μοναδικό τρόπο που ο Μαραθώνιος σου δίνει, να αποκτήσω ακόμα μια σταγόνα αυτογνωσίας. Κάθε φορά το μόνο που θέλω είναι να τερματίσω. Στην πορεία η δοκιμασία είναι ιδιαίτερα σκληρή τόσο για το σώμα όσο και για το μυαλό, και ορκίζομαι ότι αυτή είναι η τελευταία. Και όμως! Κάθε φορά αμέσως μετά τον τερματισμό ανυπομονώ να ξεκινήσω και πάλι προετοιμασία για τον επόμενο. Για να φθάσω ακόμα μία φορά εκεί που δεν μπορώ.

Οποιος έχει τρέξει Μαραθώνιο με καταλαβαίνει, δεν χρειάζεται να πω τίποτε παραπάνω. Οι υπόλοιποι σκεφθείτε απλώς ότι ΣΑΣ ΑΞΙΖΕΙ να κάνετε το ωραιότερο δώρο στον εαυτό σας: να τρέξετε έναν Μαραθώνιο. Τώρα που μπορείτε! Χωρίς χρονοτριβές! Χωρίς δικαιολογίες!

Καλή αντάμωση στο Στάδιο!