[Ιστορίες] Αγιατολάχ Πέος

Στο Ιράν, όλοι οι άρρενες πηγαίνουν υποχρεωτικά στρατό μόλις τελειώσουν το λύκειο ή το πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με τον Αγιατολάχ Ταναζόλι, δεν τους περνάνε και καμιά σπουδαία εκπαίδευση και δεν πολυξέρουν πώς να τους κρατήσουν απασχολημένους, οπότε φέρνουν ένα σωρό μουλάδες να τους μιλάνε κάθε μέρα, για κανένα δίωρο, σε διάφορα τζαμιά. Είναι ένα είδος πλύσης εγκεφάλου. Μόνο που τα όσα τους λένε οι μουλάδες για τη Δύση και το Ιντερνετ και τους δορυφόρους και άλλα τέτοια είναι τόσο τρελά, που του Αγιατολάχ Ταναζόλι τουλάχιστον του προκαλούσαν γέλια. Για να περνάει ακριβώς η ώρα στα διαλείμματα, τις ώρες της βαρεμάρας, δημιούργησε την (κωμική) περσόνα ενός σκληροπυρηνικού μουλά. Και σύντομα αυτή έγινε ιδιαιτέρως δημοφιλής. Συνάδελφοί του πήγαιναν και του έλεγαν «έλα, κάνε μας ένα κήρυγμα!». Και κάπως έτσι γεννήθηκε στο facebook και το twitter ο «Αγιατολάχ Ταναζόλι» – ο Αγιατολάχ Πέος.

Για εικόνα προφίλ έχει την εικόνα ενός πραγματικού αγιατολάχ από την επανάσταση του 1906, μόνο που είναι λίγο πειραγμένη, αντί για δύο μάτια έχει ένα, καθότι οι μουλάδες βλέπουν τα πράγματα μόνο με τον δικό τους τρόπο, γνωρίζουν τα πάντα και ό,τι γνωρίζουν είναι σωστό. Αλλά τούτος εδώ ο μουλάς είναι το κάτι άλλο. Λέει πράγματα του τύπου «Καταδικάζουμε κάθε είδος βίας, εκτός από τη βία που διαπράττουμε εμείς οι ίδιοι». Ή «αν είχαν ισλαμική δημοκρατία στη Γαλλία, όπως εμείς, αυτοί οι σκιτσογράφοι δεν θα είχαν δολοφονηθεί· θα είχαν κρεμαστεί δέκα χρόνια νωρίτερα». Ή «το Ισλάμ τιμά τα δικαιώματα των γυναικών, ιδιαίτερα εκείνων που φέρνουν στον κόσμο αγόρια». Ή και πιο προχωρημένα, δισήμαντα πράγματα του τύπου «το 1979 ο κόσμος πήρε αυτό που του άξιζε».

Ο Αγιατολάχ Πέος έχει 20.000 φίλους στο facebook και άλλους 7.000 στο twitter. Δεν είναι και λίγοι για το Ιράν, όπου ο περισσότερος κόσμος τρέμει κάθε διασύνδεση με τη σάτιρα και την κριτική. Το BBC Trending κατάφερε να του πάρει δυο λόγια. Δεν φοβάστε; τον ρώτησε. «Φοβάμαι» απάντησε. «Oλοι φοβούνται». Πιστεύετε ότι θα έρθει μια μέρα που θα μπορέσετε να αποκαλύψετε την ταυτότητά σας; τον ρώτησε. «Πραγματικά το ελπίζω» απάντησε. «Ελπίζω μια μέρα οι άνθρωποι να μπορούν να είναι αυτοί που είναι, αυτοί που θέλουν να είναι και να λένε αυτό που θέλουν να πουν». Οπως εδώ στην Ελλάδα, ας πούμε.
 

ΥΓ. Ουπς, mea culpa, είχα ξεχάσει τον γέροντα Παστίτσιο.