[Ιστορίες] Κουφάλα νεκροθάφτη

Ολοι οι ζωντανοί ήταν εκεί, στην πρώτη γραμμή. Ή μάλλον, όχι, όχι όλοι. Ο Βιλέμ, πιστός στον τρόπο ζωής του, επέστρεψε στο νησί του στη Βρετάνη να δουλέψει. Δεν έχει άλλωστε και μεγάλη πίστη στην ανθρωπότητα: «Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει τη χώρα. Η συγκίνηση θα διαρκέσει δυο εβδομάδες. Και είμαι αισιόδοξος τώρα». Ούτε ο χρονογράφος Λοράν Λεζέ πήγε, του ήταν αφόρητη η ιδέα να συγχρωτιστεί με ανθρώπους όπως «ο γκαμπονέζος πρόεδρος, ο τούρκος πρωθυπουργός ή ο εκπρόσωπος του Πούτιν». Είδε την πορεία από τα γραφεία της «Libé», όπου η ομάδα των επιζώντων προετοιμάζει πυρετωδώς το νέο τεύχος. «Ανοιξα δυο τηλεοράσεις κι αμέσως, είδα τους φίλους μου να κλαίνε».  

Τους είδε όμως και να γελάνε. Ειδικά τον Λουζ, τον ρέκορντμαν πρωτοσέλιδων σκίτσων του «Charlie». Την ώρα που ο Φρανσουά Ολάντ έσφιγγε στην αγκαλιά του τον χρονογράφο Πατρίκ Πεγιού, εκείνος είχε σκάσει στα γέλια. Από νωρίς το διασκέδαζε. Γιατί μπροστά του, πίσω του, γύρω του, ήταν (σχεδόν) όλες εκείνες οι προσωπικότητες που τόσες φορές είχε περιλάβει το «Charlie». «Και ο παραλογισμός εναντίον του οποίου παλεύουμε, και αυτός ήταν εκεί». Αλλά την καλύτερη σκηνή, ας τη διηγηθεί ο ίδιος: «Καταφτάνει ο Ολάντ, περνάει η Σεγκολέν, μια επιζήσασα. Παφ! Ενα περιστέρι τον χέζει στον ώμο.Εγώ ήθελα να του πω: “Πείτε στους αρχηγούς κρατών που είναι εδώ να αναγνωρίσουν στους λαούς τους το δικαίωμα να γελάνε μες στη μούρη τους”. Στριφογύριζα τη φράση στο κεφάλι μου και βλέπω το μυγόχεσμα του περιστεριού να του πέφτει στον ώμο. Κι εκεί λέω: “Τι ήθελα τώρα εγώ να του πω;”. Του σφίγγω το χέρι, του λέω κάτι αόριστο και ταυτόχρονα σκέφτομαι “Ναι ρε, αλήθεια τον έχεσε!”.Βλέπω τον Πεγιού που τον παίρνει αγκαλιά και αυτομάτως, παίρνει λίγα από τα κακά του περιστεριού… Και σκέφτομαι: “Nαιιι!” Πολύ το διασκεδάσαμε. Τον Ολάντ θέλω να τον κρατήσω γιατί μας έκανε να γελάσουμε μια τέτοια στιγμή. Μπορεί να έρθει στα γραφεία όποτε θέλει. Και το περιστέρι επίσης, μπορεί να έρθει». Ω ναι, το «Charlie» είναι ζωντανό.